Hana Basha i la qeset me ushqime mbi verandën prej druri, vetëm që të lironte njërën dorë. Gishtat i ishin skuqur dhe mpirë nga pesha; në supermarket kishte blerë mish, djathë fshati, kosra e fruta, aq sa të mjaftonin për dy familje. Kishte menduar të vinte të shtunën në mëngjes, por në punë i kishin dhënë papritur një ditë pushim për orët shtesë që kishte bërë. Nuk telefonoi fare. Deshi t’i befasonte.
Nga dritarja e hapur e kuzhinës vinte aromë pule të skuqur me hudhër. Dëgjohej tringëllima e enëve, televizori murmuriste me zë të ulët dhe aty-këtu përziheshin zëra grash. Hana shtyu derën e hyrjes; ajo ishte e pambyllur. Në korridor mbretëronte freski. Ajo hoqi atletet, eci me çorape mbi dyshemenë prej dërrase dhe ndaloi te pragu i kuzhinës.
Rreth tryezës së madhe, të rrumbullakët, ishin ulur tre veta. Vjehrra, Flutura Frashëri, po i hidhte vetes me nge sallatë me domate e kastravec. Kunata, Gresa Begaj, pinte çaj dhe shfletonte diçka në telefon. Pranë saj rrinte i biri, Klajdi Prifti, tetë vjeç, duke mbajtur me të dyja duart një copë të madhe byreku të kuqërremtë me mish. Mbi tavolinë ishte një tigan gize me mbetjet e pulës së thekur, një pjatë me djathë e sallam të prerë, si edhe një vazo me karamele çokollate. Po ato karamele që Hana kishte sjellë fundjavën e kaluar.
Pastaj vështrimi i Hanës rrëshqiti më tej. Në cep të kuzhinës, mbi një divan të vjetër e të fundosur, i ndarë nga të gjithë, rrinte djali i saj, shtatëvjeçari Bledar Marashi. Ishte mbledhur kruspull, me sytë përdhe. Në duar mbante një pjatë të vogël plastike. Brenda saj ndodhej vetëm një patate e zier, e prerë përgjysmë. Pa gjalpë, pa erëza, pa asgjë. Thjesht një patate e ftohtë dhe e zhveshur. Bledari këpuste copa fare të vogla, i fuste në gojë dhe i përtypte gjatë, me kujdes.
Hanës iu duk sikur një të ftohtë i hollë i zbriti përgjatë qafës. Nuk bërtiti. Nuk u hodh menjëherë drejt fëmijës. Qëndroi e palëvizur në prag dhe e pa atë skenë në heshtje.
E para që e vuri re ishte Flutura Frashëri. Ajo sapo kishte zgjatur dorën për të marrë një copë bukë, por ngriti sytë dhe ngriu. Dora i mbeti pezull mbi tryezë. Për një çast fytyra iu zgjat, iu tendos, pastaj u hap në një buzëqeshje të gjerë, të sforcuar, plot lëvizje të kota.
— Oh, Hana e dashur! Ne të prisnim vetëm të shtunën! — Flutura u ngrit vrik nga karrigia dhe për pak sa nuk përmbysi filxhanin. — Pse nuk na lajmërove? Të paktën do të të dilnim përpara, do të të ndihmonim me qeset.
Gresa u mbyt me çajin, e la telefonin mënjanë dhe ktheu kokën. Klajdi vazhdoi ta përtypte byrekun, duke e parë tezen me kureshtje.
Bledari u drodh. Ngriti kokën, pa të ëmën dhe në sytë e tij u shfaq një frikë aq e dërrmuar, sa Hanës iu shtrëngua barku. Ai nuk vrapoi drejt saj. Përkundrazi, u ngjesh edhe më fort pas shpinës së divanit dhe, si me instinkt, u përpoq ta fshihte pjatën plastike pas vetes.
— Më dhanë pushim, — tha Hana me një zë të sheshtë, pa asnjë ngjyrim. Ajo hyri në kuzhinë. — Mendova të vij më herët. Solli edhe ushqime.
Flutura Frashëri tashmë po lëvizte me nxitim. Mori nga tavolina pjatën me copat e byrekut dhe u turr drejt divanit.
— Bledar, po ç’bën aty, more djalë i marrë? Hajde te tavolina, hajde me ne. Ja, ha një copë byrek, me mish, i sapopjekur. Të erdhi mami, kurse ti rri aty i mërzitur me gjithë botën.
U përpoq t’ia fuste copën e byrekut në dorë, por djali tundi kokën, u shmang dhe i nguli gishtat në skajin e divanit.
Hana iu afrua fare pranë. Me butësi, por pa lënë vend për kundërshtim, e shtyu pak vjehrrën anash dhe u ul pranë të birit. Ia mori pjatën plastike që ai përpiqej ta mbante pas shpine. Patatja ishte krejtësisht e akullt, e mbuluar nga një cipë e hollë niseshteje.
— Flutura Frashëri, — tha Hana, pa i ngritur sytë nga pjata, — pse djali im po ha drekë në divan? Dhe pse në pjatën e tij ka vetëm një patate të thatë, kur në tavolinë ka pulë, sallatë dhe byrek?
Në kuzhinë ra një heshtje e rëndë. Dëgjohej vetëm gumëzhima e një grerëze jashtë dritares dhe pikimi i ujit nga rubineti që nuk ishte mbyllur mirë.
— Po ai thjesht po bënte prapësi! — nisi të fliste shpejt vjehrra, duke fshirë duart nervozisht në përparëse. — Është i ndëshkuar, Hana. Ti e di si janë djemtë. Vraponte nëpër shtretërit e perimeve, shtypi luleshtrydhet. Unë i thashë: “Mos vrapo”, por ai nuk dëgjonte, vetëm qeshte. Prandaj i thashë që nuk do të merrte ëmbëlsira dhe nuk do të ulej me të rriturit në tavolinë derisa të qetësohej e të mendonte për sjelljen e vet. Për edukim, si të thuash. Fundja, ne kishim rënë dakord që unë t’i mbikëqyrja.
Bledari u mbështet me shpatull pas Hanës. Prej tij vinte erë pluhuri dhe djerse fëmije.
— Mami, unë nuk i shkela luleshtrydhet, — tha ai me zë të ulët, duke parë gjunjët e vet të gërvishtur. — Unë vetëm vrapova pas topit. Ai u rrokullis vetë atje. Pastaj Flutura Frashëri më tha se jam barrë kot dhe të shkoja në divan, që të mos i dilja para syve.
— Po shpik! — u indinjua vjehrra dhe ngriti duart lart. Fytyra iu mbush me njolla të kuqe. — Ja ç’fantazist po rritet! Hana, ti s’do t’i besosh një fëmije më shumë se mua, apo jo? Unë të mirën ia dua. Dua të rritet njeri, të mësojë disiplinë, jo të bëhet rrugaç pa fre.
Hana më në fund ngriti sytë drejt saj. Flutura Frashëri qëndronte me shpinën e drejtë në mënyrë të panatyrshme, duke shtrënguar fort në duar peshqirin e kuzhinës.
— Po Klajdi, a u ndëshkua edhe ai sot? — pyeti Hana, duke bërë me kokë nga nipi i të shoqit, i cili pikërisht në atë çast po zgjaste dorën për copën e dytë të byrekut. — Apo ai nuk vrapon kurrë pas topit dhe nuk bën asnjë prapësi kur luan në ajër të pastër?
— Klajdi ynë është djalë i qetë, — ndërhyri Gresa Begaj. Ajo shtyu filxhanin bosh, kryqëzoi duart në gjoks dhe e pa Hanën me sfidë. — Ai nuk kërcen nëpër shtretër. Dhe, të them të drejtën, mami ka plotësisht të drejtë. Bledari yt është krejt i paedukatë. Dje mori makinën lodër të Klajdit pa leje, pastaj përplaste dyert kur ne flinim.
— Makinën që ishte në kutinë e përbashkët të lodrave, në verandë? — saktësoi Hana, ndërsa ndjeu se brenda saj po tendosej një tel i hollë.
— Nuk ka rëndësi ku ishte. Ajo është lodra e Klajdit. Djali im nuk është i detyruar të ndajë gjërat e veta, nëse nuk do. Dhe as ne nuk jemi të detyruara t’i durojmë këto sjellje. Ne kemi ardhur këtu për të pushuar, për të qetësuar nervat, jo për të vrapuar pas një fëmije të huaj e problematik.
Hana ndjeu një zemërim të shurdhët, të rëndë, që i pulsonte në tëmtha. Iu kujtua biseda e vetëm dy javëve më parë. Flutura Frashëri e kishte marrë në telefon në mbrëmje dhe i ishte hedhur me zë të ëmbël: “Hana, pse rrini ti dhe Iliri të mbyllur në atë qytet të nxehtë e pa ajër? Edhe djali yt është zverdhur fare. Po sikur të shkojmë unë dhe Gresa në shtëpinë tuaj të fshatit? Ta marrim edhe Bledarin me vete për gjithë verën. Ajër i pastër, do të mbjellim zarzavate, do të hajë manaferra e luleshtrydhe direkt nga shkurret, vitamina sa të duash. Edhe ti me Ilirin pushoni pak, rrini vetëm, dilni ndonjëherë në kinema.”
Atëherë Hana ishte gëzuar sinqerisht. Në punë ishte e rraskapitur; pushimet i kishte vetëm në gusht dhe nuk donte ta linte Bledarin gjithë verën në qytet. Vetë i kishte sjellë këtu të shtunën e kaluar. I kishte mbushur dy frigoriferët deri në grykë: mish, peshk, sallamra, djathëra të shtrenjtë. U kishte blerë fëmijëve dyshekë të rinj fryrës për lumë dhe raketa badmintoni. Vjehrrës i kishte lënë edhe një shumë të mirë parash në dorë për shpenzime të vogla, nëse do të duhej bukë e freskët apo qumësht nga dyqani i zonës.
— Pra, me pak fjalë, ju nuk qenkeni të detyruara të duroni djalin tim.