— Po si e mendoje ti ndryshe? — Gresa Begaj ngriti supet me nervozizëm. — Për ne, në fund të fundit, ai është fëmijë i huaj. Mami të bëri nder që pranoi ta mbante, mori mbi vete një barrë që s’e kishte për detyrë. Ti duhej t’i thoshe faleminderit, jo të nisje hetime sikur këtu të ishte bërë krim për një patate. Nga patatja nuk ka vdekur njeri. Dikur njerëzit me atë kanë mbajtur shpirtin.
Flutura Frashëri e kuptoi se e bija po e tepronte dhe u përpoq ta zbuste situatën me atë nxitimin e saj të zakonshëm, sikur punët e vogla mund të mbulonin çdo turp.
— Gresa, mos fol kaq ashpër. Hana, mos ia vër veshin. Sot ka qenë ditë e rëndë, vapë e madhe, tensioni më lëviz gjithë kohën. Bledari u ul pak, u qetësua, e kuptoi gabimin. Tani do ta ushqejmë. Do t’i ngrohim pak supë të freskët, do t’i jap edhe një kofshë pule. Bledi, do supë me pak kos?
Hana Basha u ngrit nga divani. Mori pjatën plastike ku qëndronte e vetmuar ajo patate dhe shkoi te koshi. Pa nxitim, pa gjeste të forta, pa thënë asnjë fjalë, e hodhi pataten në qesen e plehrave. Pjatën e la në lavaman. Pastaj u kthye nga kunata.
— Ke plotësisht të drejtë, Gresa. Ju nuk keni pse ta duroni djalin tim. Dhe askush nuk do të detyrohet të durojë askënd.
Ajo iu afrua tavolinës, mbështeti pëllëmbët mbi sipërfaqen e saj dhe e pa vjehrrën drejt në sy.
— Ideja për ta marrë Bledarin në shtëpinë e pushimit ishte e juaja. Ju vetë ma propozuat, zonja Flutura. Më folët për ajër të pastër, vitamina, kujdes. Nëse ju pengonte, nëse e kishit të vështirë me të, mjaftonte një telefonatë. Unë do të vija brenda orës dhe do ta merrja. Por ju zgjodhët diçka tjetër. Vendosët të poshtëronit një fëmijë shtatëvjeçar, ta ushqenit në qoshe me një patate të ftohtë e pa gjë, ndërsa vetë rrinit në tavolinë dhe hanit mishin që ishte blerë me paratë e mia.
— Si guxon të flasësh kështu me nënën e burrit tënd?! — klithi Gresa, duke u hedhur nga karrigia. Karrigia u shty mbrapa me zhurmë. Klajdi Prifti u largua i trembur nga tavolina, duke harruar edhe copën e ëmbëlsirës.
— Unë po flas me një grua që, nën emrin e edukimit, ka torturuar me vetëdije fëmijën tim, — iu përgjigj Hana me të njëjtin ton të sheshtë, pa e ngritur zërin. Ajo hodhi sytë te ora mbi frigorifer. Ishte dymbëdhjetë e gjysmë. — Tani do të ngriheni nga tavolina dhe do të shkoni në dhomat tuaja. Do të mblidhni sendet. Keni saktësisht dy orë kohë.
Flutura u zbeh. U kap pas cepit të tavolinës, sikur këmbët po i priteshin, dhe u ul rëndë përsëri në karrige.
— Hana… Çfarë po thua kështu? Ku të shkojmë ne? Ne kishim rënë dakord për gjithë verën. Unë kam tension…
— Marrëveshja është prishur në mënyrë të njëanshme, — tha Hana. — Në orën dy e gjysmë unë e mbyll shtëpinë dhe e vendos alarmin. Ju do të shkoni në stacion. Treni për qytet niset në 15:10. Koha për të arritur deri te platforma, edhe me hap të ngadaltë, ju del e tepron.
Gresa mbeti pa frymë nga inati. Në qafë dhe në gjoks iu shfaqën njolla të kuqe, të çrregullta.
— A je në vete?! Po na nxjerr në rrugë?! Me fëmijë?! Mami është me tension, nuk mund të ecë në vapë me çanta në duar! Ti nuk ke asnjë të drejtë të na urdhërosh! Kjo shtëpi është edhe e Ilirit, ne jemi familja e tij!
— Kjo shtëpi është blerë nga unë pesë vjet para martesës me vëllanë tënd, — ia kujtoi Hana ftohtë, duke parë fytyrën e shtrembëruar nga ligësia të kunatës. — Në letra, ajo më përket mua, nga themeli deri te gozhda e fundit. Prandaj të drejtën e kam. Dhe pikërisht tani po e përdor.
— Iliri nuk do ta falë kurrë këtë! — bërtiti Gresa, duke i drejtuar gishtin me manikyr të gjatë të kuq. — Ti po nxjerr jashtë dere nënën e tij të moshuar dhe motrën e vet vetëm se këlyshi yt nuk mori një copë ëmbëlsirë në drekë? Ai do të ndahet prej teje! Gjithmonë ka thënë se nëna për të është e shenjtë. Do të mbetesh vetëm!
Hana ndjeu një therje të lehtë poshtë brinjëve, por fytyra nuk iu lëviz. Iliri vërtet ishte shumë i lidhur me të ëmën. Kur ishin martuar, një vit më parë, Hana kishte bërë gjithçka për të krijuar marrëdhënie të qeta me njerëzit e tij. Kishte mbyllur sytë para thumbimeve të vogla të Fluturës, para këshillave të pafundme për shtëpinë, para sjelljes përfituese të Gresës, e cila vinte për vizitë dhe boshatiste gjysmën e frigoriferit. I dukej se një paqe e brishtë ishte më e mirë se një sherr i hapur; për hir të burrit, mendonte, mund të durohej pak.
Por tani, kur pa shpinën e përkulur të të birit mbi divanin e vjetër, gjithçka iu bë e qartë si kristal. Kufiri i lëshimeve ishte shteruar. Pika nga ku nuk ktheheshe më ishte kaluar.
— Nëse ndodh ai divorc, do ta përballoj disi, — tha Hana qetësisht. — Koha filloi, Gresa. Nëse pas dy orësh çantat tuaja nuk janë në verandë, do të thërras policinë. Do të bëj kallëzim se në pronën time private ndodhen persona të huaj që refuzojnë të largohen. Dhe jo, nuk po bëj shaka.
Ajo u kthye, pa i parë më të afërmet e burrit, dhe shkoi te Bledari. I mori dorën. Pëllëmba e djalit ishte e lagësht, ngjitëse dhe krejt e ftohtë.
— Hajde lart, të mbledhim rrobat e tua, — i tha me zë të ulët.
U ngjitën në katin e dytë, në mansardën e vogël me tavan të pjerrët ku flinte Bledari. Aty kishte një krevat të ngushtë, një komodinë të vogël dhe disa kuti me lodra. Hana nxori nga poshtë krevatit çantën sportive të të birit dhe nisi të fuste brenda bluzat, pantallonat e shkurtra, çorapet. Duart i dridheshin pak nga adrenalina, por ajo përpiqej të vepronte shpejt dhe saktë, që djali të mos e kuptonte sa e tronditur ishte.
Nga poshtë ngjiteshin zëra të zemëruar. Gresa bërtiste se kjo ishte dhunë, poshtërsi, se do ta merrte menjëherë në telefon Ilirin dhe ai do ta vinte në vend gruan e vet histerike. Flutura qante me zë të lartë, ofshante që të dëgjohej, ankohej për zemrën, për mosmirënjohjen e zezë të nuses, për gjithë shëndetin që kishte harxhuar për të. Dyert e dollapëve përplaseshin, dëgjoheshin hapa të rëndë nëpër dhoma.
Bledari rrinte ulur në cep të krevatit dhe lëkundte këmbët. Sytë i kishte ngulur te duart e së ëmës, që palosnin rrobat.
— Mami, do të kthehemi në shtëpi? — pyeti me pëshpërimë.
— Po, bir. Në shtëpi. Këtu nuk do të rrimë më.
— Po xhaxhi Ilir do të zemërohet? Teta Gresa tha se ai do të të lërë për shkakun tim. Dhe ti do të mbetesh vetëm.
Hana ngriu me një bluzë blu në duar. E vendosi mbi krevat, u ul pranë djalit, ia hodhi krahun mbi supe dhe e shtrëngoi fort pas vetes. E puthi në majë të kokës.
— Askush nuk lë askënd për fajin tënd. Ti je djali im. Njeriu im më i rëndësishëm. Dhe askush në këtë botë nuk ka të drejtë të të lëndojë, të të poshtërojë apo të të lërë pa ngrënë. Askush, e kupton? Mbaje mend mirë. Me xhaxhi Ilirin do të flas unë. Këto janë punë të të rriturve dhe nuk duhet të bien mbi ty.
Ajo mbylli zinxhirin e çantës, nxori telefonin nga xhepi i xhinseve dhe formoi numrin e të shoqit. Zilja ra gjatë. Më në fund, Ilir Prifti u përgjigj. Në sfond dëgjohej zhurmë rruge.
— Po, Hana. Jam në kantier tani. Ka ndonjë gjë urgjente?
— Ka, — tha Hana me po atë qetësi të frikshme. — Jam në shtëpinë e pushimit. Erdha më herët me ushqime.
— A, shumë mirë. Si janë tanët? Po pushojnë? Edhe koha qenka për mrekulli.
— Nëna dhe motra jote po mbledhin sendet. Pas një ore do të dalin nga shtëpia dhe do të nisen për trenin.