i palosi me kujdes dhe m’i zgjati. Bëri një shenjë të shkurtër me kokë, pastaj u ul sërish në vendin e tij.
Gruaja që udhëtonte me vajzën e vogël mori një fletë nga poshtë këmbëve dhe ma kaloi përtej korridorit. Vogëlushja e shikonte Krenarin me sy të hapur, të rrumbullakët, sikur të mos kuptonte si mund të sillej dikush ashtu.
Ornela ishte tashmë pranë meje. U ul galiç, më ndihmoi të mbyllja valixhen.
— Zonja Iliriana, — më tha me zë të ulët, vetëm për mua. — Do ta raportoj menjëherë. Kjo tashmë është çështje ligjore.
— Prit, Ornela.
E vendosa valixhen në korridor dhe u drejtova ngadalë. Dosjen e mbaja në duar. Logoja ishte përballë Krenarit, por ai, natyrisht, nuk po shihte dosjen. Sytë i kishte tek unë. Me atë buzëqeshjen e tij të njohur: përçmuese, të lodhur, të mësuar me bindjen e të tjerëve.
Njëzet e dy vjet. Dyqind e tetëdhjetë njerëz që çdo mëngjes, në pesë e gjysmë, hyjnë në repart, veshin dorezat, kapuçët, përparëset. Përgatisin ushqimin për pasagjerët e këtyre fluturimeve. Presin, ziejnë, ndajnë gjithçka në tabaka. Dyzet e gjashtë mijë porcione në muaj. Secili sipas recetave të mia, sipas standardeve të mia. Prej nëntë vitesh merrem me këtë punë dhe as edhe një herë nuk kam marrë vërejtje nga kontrolli sanitar.
Dhe ky djalosh, me zinxhirin e artë të babait në qafë, hedh dokumentet e mia në dysheme dhe më quan të varfër.
— Krenar, — thashë qetë. Nuk ngrita zërin, por i gjithë salloni më dëgjoi. Në klasin biznes nuk ke nevojë të bërtasësh. — A e dini çfarë hodhët tani në dysheme?
Ai ngriti supet, si të mos kishte rëndësi.
— Janë dokumentet e kompanisë që ju ushqen në çdo fluturim të kësaj linje ajrore. Çdo tabaka që do t’ju sjellin pas dy orësh është puna e repartit tim, e njerëzve të mi. E shihni këtë logo? — ia ktheva dosjen nga fytyra. — Është e njëjta që do të jetë mbi darkën tuaj. Mbi çdo pecetë. Mbi çdo gotë të vogël.
Ai puliti sytë. Për herë të parë gjatë gjithë asaj bisede, fytyra iu lëkund. Jo nga pendimi. Nga hutimi. Si njeriu që ka matur gabim terrenin dhe ende s’e ka kuptuar sa rëndë ka gabuar.
— Unë nuk mbaj etiketa çmimi mbi trup, — vazhdova. — Nuk mbaj byzylykë ari. Nuk përdor mbiemrin e babait për të kërkuar një vend pranë dritares. Nuk më duhet. Kam emrin tim. Ornela e njeh. Gjysma e ekuipazhit e njeh. Edhe kompania ajrore e njeh prej nëntë vitesh.
Ra heshtje.
— E dini çfarë shoh unë kur ju shikoj? Njëzet e tre restorantet e babait tuaj. Jo tuajat, të tijat. Atlete që kushtojnë njëqind e njëzet mijë Lekë, të cilat nuk i keni fituar ju. Një kartë besnikërie të artë, të cilën nuk e keni paguar ju. Dhe sjellje që vlejnë saktësisht zero lekë.
Burri me gazetë u kollit lehtë. Jo fort, por mjaftueshëm që ta kuptoja: ishte në anën time. Dy rreshta më tutje, një grua e moshuar po tundte kokën në shenjë miratimi.
— Sapo dëmtuat sendet e një pasagjeri në bord. Ofenduat një udhëtare para dëshmitarëve; shtatë persona e dëgjuan fjalën që përdorët. Dy herë nuk iu bindët kërkesës së stjuardesës: ju kërkuan të lidhnit rripin dhe të uleshit, ndërsa ju u ngritët dhe hodhët valixhen. Këto janë tri arsye të plota për t’ju zbritur nga fluturimi sipas nenit njëqind e shtatë të Kodit Ajror.
Qepalla e majtë iu drodh.
— Po bëni bllof, — tha ai, por zëri i kishte holluar. Ai toni i rëndë prej pronari ishte zhdukur diku.
— Ornela, — thashë pa u kthyer nga ajo. — Raportoje, të lutem.
— Është raportuar, — u përgjigj Ornela. — Zoti Mentor është në dijeni.
Dera e kabinës së pilotëve u hap. Prej andej doli Mentor Prifti; kisha katër vjet që fluturoja me të. I gjatë, me flokë të thinjur, shpatullgjerë, me një fytyrë të qetë, por të rëndë. Ai hodhi një vështrim mbi sallon. Valixhja në mes të korridorit. Fletët e shpërndara, që ende nuk i kisha mbledhur të gjitha. Unë, me dosjen në duar. Krenari, i zbehur, me qepallën që i dridhej.
— Zonja Iliriana, — tha ai. — Mirëmbrëma. Më njoftuan për situatën. Në emër të ekuipazhit, ju kërkoj ndjesë. Duhej të kishim ndërhyrë më herët.
Pastaj u kthye nga Krenari. Jo menjëherë. Së pari heshti për një sekondë, dhe ajo sekondë u bë më e gjatë se çdo fjalë.
— Djalosh, unë jam Mentor Prifti, piloti kryesor i këtij fluturimi, me njëzet e dy vjet përvojë në ajër. Në bazë të nenit njëqind e shtatë të Kodit Ajror të Republikës së Shqipërisë, marr vendimin që ju të zbriteni nga ky fluturim për shkelje të rregullave të sjelljes në bord, dëmtim të pronës së një pasagjeri dhe moszbatim të udhëzimeve të stjuardesës. Policia e transportit do të vijë pas pak. Ju lutem, mblidhni sendet tuaja.
Krenari u bë i bardhë si letër.
— Ju nuk mundeni. Babai im…
— Babai juaj nuk ndodhet në këtë avion, — tha Mentor Prifti. — Sendet, ju lutem.
— Do të telefonoj! Do t’ju…
— Telefononi, — ia ktheu piloti me një tundje të qetë koke. — Pasi të zbrisni nga bordi.
Krenari hodhi sytë nga Ornela; ajo qëndronte drejt, me duart pas shpine. Pastaj pa burrin me gazetë, i cili tani vështronte nga dritarja. Në fund, shikimi i tij u ndal tek unë.