Unë mbaja në duar dosjen me logon e kompanisë dhe nuk nxora asnjë fjalë. Ai hodhi sytë edhe te vajza tetëvjeçare, që e shihte nga pas krahut të së ëmës.
Krenari gëlltiti pështymën me zor. Pastaj mori valixhen e tij, atë me zinxhirët e artë.
E zbritën nga avioni pas nëntë minutash. Dy punonjës të policisë së transportit e shoqëruan pa bërë zhurmë, pa pranga, por edhe pa asnjë lloj mirësjelljeje të tepërt. Njëri prej tyre mbante valixhen e tij. Krenari ecte përpara me shpatullat e kërrusura. Te shkallët e avionit u kthye edhe një herë dhe vështroi nga dritarja e klasit të biznesit. Nuk e di nëse më pa. Unë nuk ngrita kokën. Po lexoja sërish pikën e tridhjetë e dytë.
Ornela më solli kafenë. Pa sheqer, me fare pak krem qumështi — e mbante mend. E vendosi mbi tavolinë dhe qëndroi një çast më gjatë nga sa duhej.
— Zonjë Iliriana, ju kërkoj edhe një herë ndjesë. Duhej të kishim reaguar më shpejt.
— S’ka gjë, Ornela. Veprove ashtu siç duhej.
Ajo uli kokën lehtë dhe u largua për të përgatitur kabinën për nisje. Unë piva një gllënjkë kafe. Ishte e nxehtë, e fortë. Gishtat nuk më dukeshin më të ngrirë.
Burri me kostumin gri, ulur një rresht më tej, foli me zë të ulët:
— U mbajtët shumë mirë.
Unë vetëm pohova me kokë. Jo sepse kisha nevojë për lavdërim. Por ndonjëherë mjafton që një i panjohur t’ia thotë një fjali të tillë një tjetri.
Avioni nisi të lëvizte. Jashtë, dritat e aeroportit rrëshqisnin ngadalë pranë dritares. Mbylla dosjen dhe hapa laptopin. Më prisnin njëqind e dyzet e gjashtë faqe. Tre aeroporte, njëmbëdhjetë linja. Punë që askush nuk do ta bënte në vendin tim.
Megjithatë, poshtë asaj qetësie të jashtme, poshtë kafesë dhe postës së punës, kishte mbetur një pyetje. E hollë, e mprehtë, si gjemb nën lëkurë.
Nuk më kishte shpëtuar durimi im. As gjakftohtësia. Më kishte shpëtuar emri im. Pozicioni im. Nëntë vitet e mia me këtë kompani ajrore. Logoja në dosje. Stjuardesa që e dinte si e pija kafenë.
Po sikur në vendin tim të ishte ulur një grua tjetër? Njësoj si unë, me xhaketë linoje, me të njëjtat fije të thinjura në flokë. Por pa “AviaTechLine”. Pa “zonjë Iliriana” nga ekuipazhi. Thjesht një pasagjere që kishte paguar biletën me paratë e veta.
A do t’ia kishte flakur ai valixhen? Pa dyshim. A do ta kishte quajtur të varfër, të pavlerë? Po. Por a do të ishte thirrur policia? A do ta kishin zbritur nga fluturimi?
Apo dikush do të kishte thënë: “Zgjidheni mes jush, ne nuk përzihemi në mosmarrëveshje mes pasagjerëve”?
Nuk e dija përgjigjen. Dhe pikërisht kjo më shqetësonte më shumë.
Tri ditë më vonë më shkroi zyra e shtypit e kompanisë ajrore. Një nga pasagjerët kishte filmuar gjithçka me telefon. Videoja ishte e shkurtër, rreth dyzet sekonda: nga çasti kur Krenari hodhi valixhen, deri te fjalët e Mentor Priftit për zbritjen e tij nga bordi. Materiali kishte përfunduar në një kanal Telegrami me dyqind mijë ndjekës. Titulli ishte: “Djaloshi i pasur i flak valixhen një gruaje në klas biznesi — e zbresin nga avioni”.
Brenda një dite, katër mijë shpërndarje.
Lexova pesëdhjetë komentet e para.
Gjysma shkruanin: “Shumë mirë! Të pasjellshmit duhen trajtuar siç e meritojnë. Bravo zonjës! Ka ardhur koha që këta njerëz të marrin mësim!”
Gjysma tjetër thoshin: “Po sikur ajo të kishte qenë një pasagjere e zakonshme, a do ta zbrisnin prapë? Apo ndodhi vetëm sepse ishte bashkëpunëtore e kompanisë ajrore? Kjo nuk është drejtësi. Është privilegj. Një privilegj si i tij, vetëm se nga ana tjetër e banakut.”
E mbylla Telegramin.
Flamur Qosja, babai i Krenarit, kishte telefonuar kompaninë ajrore. Dy herë. Kërkonte anulimin e vendimit, kërcënonte me gjyq, me media, me lidhje që gjoja i kishte kudo. Krenari u fut në listën e zezë: një vit pa të drejtë për të blerë bileta. Më pas Qosja i madh botoi në gazetë një shkrim për “arbitraritetin e kompanive ajrore”. Mbiemri im nuk përmendej askund, por aty flitej me nënkuptime për “kontraktorë të dyshimtë që i përdorin njohjet për interesa personale”.
Më propozuan të jepja një koment. Refuzova.
Avokatët e mi e verifikuan situatën. Tre dëshmitarë ishin të gatshëm të konfirmonin fyerjen. Videoja ekzistonte. Brava e valixhes ishte dëmtuar; ekspertiza ishte kryer. Nëse doja, mund të ngrija padi kundër tij: për dëmtim prone dhe për cenim të nderit e dinjitetit.
Ende nuk e kam bërë. Nuk e di nëse do ta bëj ndonjëherë.
Por pyetja nuk është zhdukur. Ajo rri brenda meje dhe më del përpara sa herë që bëj gati valixhen për një fluturim.
Ai m’i hodhi sendet, më fyeu, nuk iu bind kërkesës së stjuardesës. Edhe pa mua, sipas rregullores, duhej zbritur nga avioni. Neni njëqind e shtatë. Gjithçka sipas ligjit.
Apo ndoshta jo? Sinqerisht: po të mos më njihte Ornela me emër, po të mos ishte logoja në dosjen time, po të mos kisha përmendur nëntë vitet dhe dyqind e tetëdhjetë punonjësit — a do të kishin reaguar njësoj?
Fle normalisht. Dokumentet i firmosa. Tremujori i ri filloi. Puna vazhdon.
Megjithatë, herë pas here mendoj: atë ditë bëra gjënë e duhur, apo thjesht shfrytëzova pozitën time për ta vënë në vend një djalosh të llastuar?
Po ju, si do të vepronit? Do të heshtnit — apo do ta thoshit edhe ju emrin tuaj?