Britma e vjehrrës, e mprehtë dhe therëse, si ulërima e një sirene alarmi, më shkuli nga gjumi jo vetëm mua, por, me sa dukej, edhe gjithë banorët e shkallës, nga kati i parë deri te papafingoja.
Ishte ora pesë e mëngjesit.
Unë qëndroja nga ana tjetër e derës së hekurt, me shpinën mbështetur pas murit të ftohtë të korridorit, dhe dëgjoja atë shfaqje të çmendur. Në dorë shtrëngoja çelësin me varëse të gjatë metalike, çelësin e vjetër që atë mëngjes vjehrra ime, Drita Marashi, nuk kishte arritur ta fuste dot në bravë.
— Si guxove?! — zëri i burrit tim, Visar Gjonit, iu bashkua britmave të së ëmës dhe bashkë krijuan një zhurmë të padurueshme. Ai godiste derën me grushte aq fort, sa nga tavani i korridorit tim binin grimca gëlqereje. — Hape menjëherë, moj idiote! A të ka ikur fare mendja?!
Unë nuk thashë asnjë fjalë. Vetëm buzëqesha. Në errësirën e korridorit, ku ndihej era e qilimit të vjetër dhe e darkës së djeshme, ajo buzëqeshje me siguri dukej më shumë si një ngërdheshje.
Isha e lodhur. Jo, “e lodhur” ishte fjalë tepër e butë. Isha djegur deri në fund, si një shkrepëse me të cilën dikush kishte vënë flakën mbi të gjitha urat e mia.
Drita Marashi hyri në jetën tonë ditën e dasmës dhe prej asaj dite nuk doli më. Më saktë, nuk doli nga banesa ime. Nga apartamenti që ma kishte lënë gjyshja. Nga shtëpia ku jetoja me Visarin. Në fillim vinte “vetëm për të na parë” një herë në javë. Pastaj çdo dy ditë. Më pas çdo ditë. Ajo kishte edhe çelësat e vet, që Visari ia kishte bërë fshehurazi, pa më pyetur fare, dhe ia kishte dhënë me fjalët: “Mami, tani kjo është edhe shtëpia jote.”
Dhe ajo shtëpi u kthye në një degë të ferrit.
Ajo kontrollonte temperaturën e frigoriferit, i zhvendoste tenxheret sipas qejfit të saj, më qortonte nëse blija gjalpë të një marke që nuk i pëlqente. Jeta ime u shndërrua në një provim të pafund. “Pse supa s’ka kripë?”, “Pse dërrasa e hekurosjes rri në cep?”, “Pse e ke fytyrën kaq të lodhur?”
Në fillim Visari heshtte. Më vonë nisi t’i mbante anën asaj. Pastaj, diku para gjashtë muajsh, filloi të ngrinte dorë mbi mua.
Hera e parë ndodhi pasi i kërkova së ëmës të mos m’i lëvizte kozmetikat në banjë. Ia thashë qetë, pa bërtitur. Drita Marashi e mori menjëherë në telefon të birin dhe i tha se unë e kisha përzënë si mos më keq, duke e quajtur plakë të marrë. Kur Visari u kthye në shtëpi, nuk pranoi të më dëgjonte. Më qëlloi për herë të parë: një shuplakë e fortë, tingëlluese, poshtëruese, që më la një shenjë të kuqe në faqe.
Unë i besova kur tha: “Më fal, u nxeha, mami më ngatërroi.” I kisha besuar gjithmonë. Deri dje.
Dje hyra në dhomën e gjumit dhe pashë Drita Marashin duke rrëmuar sendet e mia personale në dollap.