Ajo as që u turbullua. Më hodhi vetëm një vështrim të ftohtë, të qetë e përçmues, ashtu siç sheh njeriu një mobilie të vjetër që i ka dalë boje.
— Po vë pak rregull këtu, — tha, sikur të ishte në shtëpinë e vet.
Unë ktheva sytë nga Visar Gjoni. Ai rrinte në dhomën e ndenjjes, me një kanaçe birrë në dorë, duke bërë sikur ndiqte televizorin. Nuk nxori zë. Kur u përpoqa t’i thosha nënës së tij të largohej, ai u ngrit vrullshëm. Ishte hera e dytë brenda gjashtë muajve. Vetëm se këtë herë nuk u mjaftua me një shuplakë. Goditja më ra në shpatull; pastaj më kapi nga krahu dhe ma shtrëngoi aq fort, sa m’u duk sikur kockat kërcitën. Me dhëmbë të shtrënguar më fërshëlleu:
— Mos guxo t’i hapësh gojën nënës sime.
Atë çast pushova së qari. Brenda meje diçka u këput dhe mbeti pezull, si një mekanizëm që ka mbaruar së punuari.
Prita derisa të dy i zuri gjumi. Visari gërhiste në divan, ndërsa Drita Marashi ishte tërhequr me krenari në dhomën tjetër, sepse, sipas saj, mund të flinte tek ne sa herë t’i tekej. U vesha pa bërë zhurmë, mora dokumentet, laptopin dhe dola. Nuk mbylla sy gjithë natën. U ula në një kafene që qëndronte hapur njëzet e katër orë, piva ekspres të hidhur dhe prita të hapej ndonjë firmë që merrej me ndërrimin e bravave. Para nuk kisha shumë, por mjaftonin për një bravë të re, të ndërlikuar, me cilindër sigurie.
Kur u ktheva në mëngjes, apartamenti ishte bosh. Visar Gjoni kishte shkuar në turnin e natës, ndërsa e ëma ishte kthyer në shtëpinë e saj, duke lënë pas një mal me enë të palara dhe televizorin të ndezur në maksimum. Thirra mjeshtrin. Për një orë e gjysmë ai ndërroi bravën e derës kryesore. Doja që mes meje dhe tyre të mos mbetej më asnjë lidhje.
Mora një ditë pushim në punë dhe mblodha rrobat e Visarit në dy qese të mëdha plehrash. Jo në valixhe, pikërisht në qese, sepse ai nuk e meritonte as respektin ndaj sendeve të veta. Gjërat e Drita Marashit i palosa me kujdes në një kuti dhe e vendosa sipër tyre.
Kur ata u shfaqën në pesë të mëngjesit, pas trenit të parë, i priste surpriza.
— Hape derën! — ulërinin vjehrra dhe Visari, duke e goditur me këmbë. — Kush je ti që hedh gjërat e mia jashtë? Edhe kjo është shtëpia ime! Unë jam i regjistruar këtu!
Mora frymë thellë. Zëri nuk më dridhej. Për herë të parë pas dy vitesh flisja qetë, fort dhe qartë, e vetëdijshme se çdo fjalë po dëgjohej nga fqinjët, të cilët tashmë ishin zgjuar dhe ishin ngjitur pas syzeve të dyerve.
— Visar, — i thashë nga ana tjetër e derës, — apartamenti është në emrin tim. E kam marrë dy vjet para se të të njihja ty. Ti je vetëm i regjistruar këtu, por kjo nuk të jep të drejtë të ngresh dorë mbi mua.
— Unë s’të kam prekur! — bërtiti ai pa pikën e turpit. — Ti më provokove!
— Në mëngjes dorëzoj kërkesën për divorc, — e ndërpreva, ndërsa brenda meje përhapej një lehtësi e çuditshme, gati e dhimbshme. — Dokumentet i kam përgatitur.