Janë gati. Që tani e tutje do të jetosh te nëna jote. Le të të shërbejë ajo, siç të ka shërbyer gjithë jetën: të të ziejë supën që do, të të hekurosë këmishët dhe të gjejë arsye për grushtat e tu.
Pas derës ra një heshtje e rëndë. Aq e dendur, sa dëgjova edhe fëshfërimën e qeses së plehrave, të cilën Visar Gjoni, me sa duket, po përpiqej ta mblidhte nga dyshemeja.
— Ti… — zëri i vjehrrës u ngrit përnjëherë, i hollë, gati histerik. — Ti kështu i flet burrit tënd? Kush ta dha këtë të drejtë? Ai të mban me bukë! Ai pati mëshirë për ty, të mori në shtëpinë e vet! Dhe ti… ti kush je? Pa të, ti…
— Drita Marashi, — ia preva sërish fjalën, dhe për herë të parë, ndoshta, në zërin tim u ndie ajo ftohtësi e fortë që mua më kishte munguar gjithmonë. — Mbylleni gojën.
Ajo u mbyt me fjalët e veta. Visari lëshoi një zhurmë të trashë, si ulërimë kafshe.
— Djali juaj më ka goditur, — vazhdova pa e ngritur tonin, por duke e ndarë çdo fjalë qartë. — Kam shenja në krah dhe në shpatull. Sot do të shkoj t’i dokumentoj në mjekësi. Dhe nëse ju të dy i afroheni edhe një herë kësaj dere, do të bëj kallëzim në polici për përndjekje. Ju keni ku të shkoni, Drita Marashi. Keni banesën tuaj. Ndërsa Visarit i uroj fat të gjejë një grua që pranon të durojë karakterin e tij dhe nënën e tij.
— Do të pendohesh! — fishkëlleu ai më në fund, duke pushuar së godituri derën. Mesa dukej, kishte filluar t’i hynte në kokë se muri prej betoni ishte më i fortë se grushti i tij dhe se hekuri nuk hapej me britma.
— Jam penduar tashmë, — pëshpërita unë, aq ulët sa të mos më dëgjonin. Jam penduar që nuk e bëra më herët.
U largova nga dera. Nga jashtë dëgjohej vjehrra që qante me ngashërim e mallkonte nën zë: “Bir, ç’po bën kjo, gjarpër nën gur”, ndërsa burri im përpiqej ta qetësonte. Por në zërin e tij nuk kishte më tërbim; kishte vetëm hutim. Qëndruan në sheshpushim edhe rreth dhjetë minuta. Dëgjova Drita Marashin teksa përpiqej të hapte bravën me çelësin e saj të vjetër, duke e shtyrë me nerv në vrimë, sikur ai gjest mund të ndryshonte diçka. Pastaj u dëgjua një kuti që ra, fëshfërima e qeseve dhe, më në fund, përplasja e derës së ashensorit.
U bë qetësi. Një qetësi e thellë, pothuajse e pabesueshme.
Shkova në kuzhinë. Mbi tavolinë ishte ende filxhani i djeshëm, ai që nuk kisha pasur kohë ta hiqja. Ndeza çajnikun dhe hodha sytë nga dritarja. Agimi mbi qytet ishte i ftohtë, gri, por çuditërisht i bukur. Vjehrra dhe burri dolën nga hyrja e pallatit. Ajo mbante një kuti në duar, ai tërhiqte zvarrë dy qese të zeza. Ecnin ngadalë dhe herë pas here kthenin kokën nga dritaret, sikur prisnin që unë të vrapoja pas tyre, të bija në gjunjë e t’u lutesha të ktheheshin.
Unë i vështroja nga lart. Pashë si hipën në makinën e vjetër të huaj të Visar Gjonit dhe brenda meje nuk ndjeva asgjë përveç zbrazëtisë. Por ishte një zbrazëti e mirë: ajo që mbetet kur dhimbjes më në fund i hiqet rrënja.