Në orën nëntë të mëngjesit isha ulur tashmë përballë avokatit. Nuk fola gjatë, nuk u përpoqa ta zbukuroja atë që kishte ndodhur dhe as të kërkoja mëshirë. Thjesht i rendita faktet një nga një, me një qetësi që edhe mua më dukej e pazakontë. Ai mbante shënime, më bënte pyetje të shkurtra, dhe unë përgjigjesha pa u dridhur, sikur po flisja për jetën e dikujt tjetër.
Në orën dhjetë shkova në urgjencë. Mjeku që më priti ishte i moshuar, me fytyrë të lodhur dhe sy të zbehur nga turnet e gjata. Kur pa shenjat vjollcë të gishtërinjve në krahun tim, nuk tha asgjë në fillim. Vetëm nxori një psherëtimë të rëndë, atë lloj psherëtime që tregon se njeriu ka parë shumë gjëra dhe nuk çuditet më nga asgjë. Pastaj mori formularët, uli kokën mbi tavolinë dhe nisi t’i plotësonte në heshtje. Çdo fjalë që shkruante dukej si një gur i vogël që vendosej në themelet e vendimit tim.
Në mbrëmje ra telefoni. Numri nuk më doli i njohur. E hapa vetëm sepse prisja një telefonatë nga korrieri dhe mendova se mund të ishte ai.
— Ina Jakupi, — u dëgjua zëri i Drita Marashit, i ëmbëlsuar deri në neveri, si sheqer i tretur në pambuk. — Ç’është kjo që na bëre? Visari është shumë i shqetësuar. Hajde, ulemi dhe flasim si njerëz të rritur. U grindët pak, mirë, kujt nuk i ndodh? Po ç’ne t’i ndërrosh bravat? Apo tani na paske bërë të huaj?
E mbajta telefonin pranë veshit dhe e dëgjova deri në fund. Çuditërisht, trupi im nuk u drodh. Zemra nuk më rrihte më në fyt, duart nuk më djersinin, gjunjët nuk më lëshoheshin. Brenda vetes ndjeva një qetësi të rëndë, të fortë, si trungu i një peme që ka zënë rrënjë thellë në tokë dhe nuk përkulet më nga çdo erë.
— Drita Marashi, — i thashë ngadalë, pa ngritur zërin, — për mua ju jeni vërtet njerëz të huaj tani. Dhe ju lutem, mos më telefononi më.
Nuk prita përgjigje. E ndërpreva menjëherë telefonatën. Pastaj hapa listën e numrave dhe e bllokova edhe atë kontakt, ashtu siç doja të bllokoja çdo rrugë nga e cila ata mund të hynin sërish në jetën time.
Në banesë ra një heshtje tjetërlloj. Jo ajo heshtja e mëparshme, e mbushur me pritje, frikë dhe hapa të huaj pas derës. Kjo ishte heshtje e pastër. Ajri nuk mbante më aromën e kritikave të tyre, të qortimeve, të zemërimit të mbajtur pezull mbi çdo send. Muret, që dikur më dukeshin sikur më shtrëngonin, tani më përkisnin përsëri.
Aty, në atë apartament ku askush nuk më urdhëronte më si të jetoja, nisi diçka e re. Jo me zhurmë, jo me festë, jo me premtime të mëdha. Filloi thjesht, në qetësi. Një jetë e imja. E lirë. E qetë. Dhe më në fund, vetëm e imja.