— Ku janë dokumentet e apartamentit? — Nexhmije Sala nuk pyeti; ajo e hodhi fjalën si vendim të prerë, si një gjykatëse që lexon dënimin. — E di shumë mirë që i ke fshehur diku. Dhe të këshilloj t’i gjesh sa më shpejt.
Elvana Prendi qëndronte në kuzhinë me filxhanin e kafesë ndër duar dhe e vështronte vjehrrën pa lëvizur. Ajo kishte zënë gjithë hapësirën e derës: trupmadhe, me një robdëshambër me lule, flokët ende të mbështjellë në bigudi, ndonëse ora kishte kaluar prej kohësh dhjetë e gjysmë e paradites. Nexhmije Sala nuk nxitonte kurrë. Përse të nxitonte, kur, sipas saj, bota rrotullohej rreth saj?
— Nuk po e kuptoj për çfarë dokumentesh e keni fjalën, — u përgjigj Elvana me një qetësi të matur.
— Nuk e kupton, ë? — Vjehrra hyri brenda, mori xhezven nga soba, e afroi te hunda, pastaj e vendosi sërish në vend me një shprehje sikur kafeja të ishte diçka e dyshimtë. — Atëherë thuaja kështu edhe Gentianit. Le të ta shpjegojë ai kush është zot shtëpie këtu.
Gentian Tahiri ishte në dhomën tjetër dhe heshtte. Elvana e dinte pa pasur nevojë ta shihte: ai heshtte gjithmonë sapo nëna e tij fillonte të fliste. Pesëmbëdhjetë vjet martesë dhe ajo ende nuk ishte mësuar me atë pamje. Një burrë i rritur, dyzet e dy vjeç, drejtues sektori, para nënës së vet tkurrej si një nxënës që e kanë thirrur në zyrën e drejtorit.
Gjithçka kishte nisur tri javë më parë.
Nexhmije Sala kishte rënë te dera pa paralajmërim, pa një mesazh, pa një telefonatë. Thjesht kishte shtypur zilen dhe ishte futur brenda me dy çanta të mëdha dhe me fytyrën e dikujt që nuk kishte ardhur për pak. Dhe vërtet nuk kishte ardhur për pak. “Do rri ca ditë, sa të mbaroj disa rregullime në shtëpi”, kishte thënë atë ditë. Elvana kishte bërë llogarinë në mendje: punimet në garsonierën e saj në zonën e Lumit nuk duhej të zgjasnin më shumë se një javë. Tashmë kishin kaluar tri. Me sa dukej, ai “riparim” kishte hyrë në kategorinë e gjërave të përjetshme.
Gjatë atyre tri javëve, Nexhmije Sala kishte arritur të zhvendoste mobiliet e sallonit, sepse “kështu ishte më mirë”; kishte flakur erëzat e Elvanës, se “të djegin stomakun”; kishte larë të gjithë peshqirët veçmas nga rrobat, me arsyetimin se “ti nuk di t’i bësh këto punë”; madje kishte thirrur dy herë hidraulikun, thjesht “për çdo rast”.
Pastaj kishte gjetur dosjen.
Elvana nuk e kishte fshehur qëllimisht. E mbante në sirtarin e tavolinës, mes letrave të tjera. Certifikata e pronësisë së apartamentit, kontrata e shitblerjes, prokura noteriale. Të gjitha dokumentet që i kishin mbetur nga gjyshja tetë vjet më parë — përpara martesës, përpara Gentianit, përpara gjithë kësaj jete.
Dosja u zhduk të hënën. Elvana e vuri re të mërkurën, kur po kërkonte siguracionin e makinës.
— Nexhmije Sala, — tha ajo, duke e vendosur filxhanin mbi tavolinë. — Le të flasim hapur. A i morët ju dokumentet e apartamentit?
Vjehrra e pa me një habi aq të pastër e të luajtur bukur, sa në një rrethanë tjetër ndoshta do të kishte qenë për të qeshur.
— Unë? I mora unë? — madje vuri dorën në kraharor. — A e dëgjon veten çfarë po thua?
— Po, e dëgjoj.
— Gentian! — bërtiti Nexhmije Sala nga drejtimi i dhomës. — Gentian, hajde këtu dhe dëgjo çfarë thotë gruaja jote!
Gentian Tahiri u shfaq te dera. Kishte veshur një bluzë të thjeshtë dhe pantallona shtëpie; në dorë mbante telefonin, me siguri duke lëvizur ekranin kot, vetëm që të mos përfshihej. Hodhi një sy nga e ëma, pastaj nga Elvana, e më pas shikimi i iku diku nga frigoriferi.
— Po tani çfarë u bë prapë?
— Gruaja jote po më akuzon për vjedhje, — njoftoi Nexhmije Sala me zërin e një mbretëreshe të fyer.
— Elvanë, po pse flet kështu, — tha Gentiani.
Dhe me kaq, biseda mori fund.
Elvana mori pallton dhe doli.
Sapo zbriti në rrugë, nxori telefonin dhe formoi numrin e Ismail Dervishit, noterit të cilit i kishte telefonuar që të mërkurën, menjëherë pasi kishte kuptuar zhdukjen e dosjes. Mirë që e kishte bërë. Mirë që kishte vepruar në kohë.
— Zoti Ismail, a janë gati kopjet?
— Gjithçka është gati, zonja Elvana Prendi. Mund të vini t’i merrni kur të dëshironi.
Ajo e futi telefonin në çantë dhe nisi të ecte në këmbë, ngadalë, pa ndonjë drejtim të caktuar, vetëm që t’i ftohej gjaku. Kaloi pranë dyqanit të luleve në qoshe, pastaj pranë kafenesë ku dikur, të shtunave, rrinte me Gentianin dhe flisnin për orë të tëra. Kur kishte qenë ajo kohë? I dukej sikur i përkiste një jete tjetër.
Elvana u ndal para vitrinës së një librarie dhe pa pasqyrimin e vet në xham. Tridhjetë e tetë vjeçe, flokë të shkurtër, sy të lodhur. Nuk ngjante me një grua që sapo e kishte vjedhur vjehrra e saj. Ngjante më shumë me dikë që e kishte kuptuar të vërtetën prej kohësh, por ende kishte ngurruar ta pranonte plotësisht.
Të vonohej më, nuk kishte kuptim.
Zyra noteriale ndodhej në një ndërtesë të vjetër në qendër: hyrje e errët, shkallë të gjera, derë e rëndë me një pllakë bronzi. Ismail Dervishi doli ta priste vetë, dhe kjo, në vetvete, ishte një shenjë respekti. Shtatshkurtër, i rregullt, me syze të varura në një zinxhir të hollë, ai dukej si një njeri që i dinte të gjitha sekretet e qytetit, por nuk i nxirrte kurrë nga goja.
— Rrethanat janë të qarta, — tha ai, ndërsa po shtronte letrat mbi tavolinë. — Dhe, për fat të keq, nuk janë të rralla. E rëndësishme është që origjinalet figurojnë të regjistruara në Kadastër. Pa praninë tuaj personale, asnjë veprim mbi pronën nuk mund të kryhet. Askush nuk ka çfarë t’i bëjë këtij apartamenti.
— E kuptoj, — pohoi Elvana. — Por dua të jem krejtësisht e sigurt.
Noteri u përkul mbi dosje dhe përgatiti përgjigjen që do t’ia hiqte çdo dyshim.