— Krejtësisht e saktë — janë pikërisht këto dokumente, — tha noteri, duke ia shtyrë dosjen përpara. — Kopje të vërtetuara. Dhe kjo këtu, — shtoi ai, duke vendosur pranë tyre edhe një fletë tjetër, — është ekstrakti nga Kadastra. Pronare rezultoni ju. Nuk ka as barrë, as kufizim, as pengesë tjetër ligjore.
Elvana Prendi e mori dosjen. E mbajti disa çaste në duar, pa e hapur menjëherë. Brenda saj, diçka që kishte qëndruar e shtrënguar prej kohësh, një lloj tensioni i gjatë e i padukshëm, u lirua paksa.
Kur doli jashtë, u ndal mbi shkallët e ndërtesës. Nxori telefonin nga çanta, hapi kontaktet dhe gjeti emrin “Gentian Tahiri”. Gishti i qëndroi mbi ekran për një sekondë. Pastaj e mbylli telefonin dhe e futi sërish në çantë. Jo tani. Më parë duhej të verifikonte diçka tjetër.
Sepse Nexhmije Sala nuk i kishte marrë ato letra kot. Për këtë Elvana ishte e bindur. Gjatë tri javëve të fundit, ajo kishte vënë re disa hollësi që nuk mund të quheshin më rastësi: një bisedë telefonike që vjehrra e ndërpreu sapo Elvana hyri në dhomë; ardhja e një burri të panjohur, të cilin Nexhmija e prezantoi shpejt e shpejt si “një të njohur nga puna”; dhe një pyetje e çuditshme, e bërë një javë më parë, gjoja krejt pa rëndësi:
— Elvana, po sikur të shitet apartamenti, a zgjat shumë kjo puna e letrave?
Atëherë Elvana nuk i kishte dhënë peshë. Tani po.
Burri quhej Lavdrim Gjoka, dhe Elvana e gjeti për më pak se njëzet minuta.
Jo sepse ishte ndonjë hetuese me përvojë. Thjesht, në vitin 2026 mjaftonte të hyje në dy-tre shërbime online, të shkruaje emrin dhe numrin e telefonit që ajo kishte arritur ta shihte në ekranin e celularit të vjehrrës tri ditë më parë. Krejt rastësisht. Nexhmije Sala e kishte lënë telefonin mbi tavolinën e kuzhinës, me ekranin nga sipër, dhe kishte dalë të merrte çantën. Elvana vetëm sa hodhi sytë. E pa. E mbajti mend. Për çdo rast.
Lavdrim Gjoka. Agjencia imobiliare “Adresa e Re”. Fusha e veprimtarisë: blerje të shpejta dhe rregullim dokumentesh pronësie për banesa. Faqja e agjencisë dukej e lirë, por tepër e zhurmshme: fytyra njerëzish që buzëqeshnin në fotografi, premtime për “shpejtësi, leverdi dhe pa pyetje të tepërta”.
“Pa pyetje të tepërta” — kjo pjesë iu duk Elvanës veçanërisht domethënëse.
Ajo qëndronte në trotuar, me telefonin në dorë, duke parë ekranin, ndërsa brenda saj po ngrihej diçka e ftohtë, e qartë dhe e qetë. Nuk ishte më zemërim. Zemërimin e kishte konsumuar gjatë atyre tri javëve. Ishte diçka tjetër. Ndoshta përqendrim. Ndoshta vendosmëri.
Në shtëpi u kthye vetëm nga mbrëmja.
Deri atëherë, Nexhmije Sala kishte përgatitur darkën. Ishte një nga mënyrat e saj të zakonshme: në mëngjes të bënte rrëmujë, ndërsa në mbrëmje të shtronte tryezën dhe të sillej sikur gjithçka ishte në rregull. Pjatat ishin vendosur në radhë, lugët shkëlqenin pranë tyre, dhe vetë Nexhmija rrinte në krye të tavolinës me një pamje sikur atë vend e kishte zgjedhur me qëllim.
Gentian Tahiri po hante tashmë. Në heshtje. I përqendruar mbi pjatën e tij, pa ngritur sytë.
— Ulu, ha diçka, — i tha Nexhmija Elvanës, me atë ton që përdoret ndaj një shërbëtoreje që sapo është falur me zor.
— Faleminderit, — u përgjigj Elvana dhe u ul. Mbushi një gotë me ujë. — Nexhmije Sala, sot isha te noteri.
Heshtja zgjati pak. Por u ndje.
— Për çfarë arsyeje prapë? — pyeti vjehrra, pa e ngritur kokën nga pjata.
— Mora kopjet e dokumenteve të apartamentit. Të vërtetuara. — Elvana e vendosi gotën mbi tavolinë. — Edhe ekstraktin nga Kadastra. Për siguri.
Vetëm atëherë Nexhmija e pa drejt në sy. Në vështrimin e saj kaloi diçka e shpejtë, e mprehtë, por u zhduk menjëherë pas maskës së njohur të lodhjes dhe epërsisë së shtirur.
— Po përse të duhen ty këto? — tha ajo. — Kush po ta merr apartamentin?
— Askush, — pranoi qetë Elvana. — Tani për tani.
Gentiani ngriti sytë nga pjata. Për herë të parë gjatë gjithë darkës.
Atë natë Elvana nuk fjeti.
Rrinte shtrirë dhe dëgjonte frymëmarrjen e Gentianit pranë saj — të rregullt, të qetë, si frymëmarrja e një njeriu që nuk ka asnjë arsye për të ndenjur zgjuar. Ndoshta ai vërtet nuk kishte. Ai nuk dinte për Lavdrim Gjokën. Apo dinte? Pikërisht kjo ishte pyetja që Elvana ende nuk arrinte ta zgjidhte. Gentiani ishte i dobët — këtë ajo e kishte kuptuar prej kohësh. Por dobësia dhe poshtërsia nuk janë e njëjta gjë. Ajo donte të besonte se nuk ishin.
Në mëngjes u ngrit para të gjithëve, u vesh pa bërë zhurmë dhe doli.
Zyra e agjencisë “Adresa e Re” ndodhej në Rrugën e Kavajës: një derë e zakonshme mes një farmacie dhe një dyqani celularësh, me një tabelë të vogël sipër. Elvana hyri pa njoftuar askënd.
Lavdrim Gjoka doli të ishte pikërisht ashtu siç e kishte përfytyruar: rreth pesëdhjetë e pesë vjeç, trupngjeshur, me buzëqeshjen e një njeriu të mësuar të fitonte besimin e të panjohurve. Kostum i mirë. Orë e madhe në kyç. Një shtrëngim dore që ai u përpoq ta ofronte sapo ajo u prezantua.
— Zonja Prendi? — Ai qartazi nuk e priste ta shihte aty. Kjo u kuptua nga ajo pauzë njësekondëshe dhe nga ndryshimi i lehtë në fytyrë. — Si mund t’ju ndihmoj?
— Besoj se e merrni me mend, — tha Elvana dhe u ul përballë tij, pa pritur ftesë. — Ju e njihni Nexhmije Salën?
— Unë punoj me shumë klientë…
— Zoti Gjoka, — e ndërpreu ajo, me zë të njëtrajtshëm, pa ngritur tonin. — Nuk jam në polici dhe nuk kam ardhur të bëj skandal. Kam ardhur t’ju them diçka të rëndësishme, që ta kuptoni mirë situatën. Apartamenti në Rrugën e Kopshtarëve, numër shtatëmbëdhjetë, apartamenti njëzet e dy, është pronë e imja. Është regjistruar në emrin tim. Çdo veprim mbi të, pa pëlqimin tim të drejtpërdrejtë, nuk ka asnjë vlerë ligjore.