Dokumentet që kanë përfunduar në duart tuaja, apo në duart e klientit tuaj, nuk janë origjinale. Origjinalet ndodhen në regjistrin zyrtar të pronave. Kopjet janë të depozituara te noteri.
Lavdrim Gjoka e vështroi pa thënë asnjë fjalë.
— Dua vetëm që ta keni të qartë, — shtoi Elvana Prendi. — Përpara se dikush të humbasë kohë dhe para për një punë që, që në nisje, është e pamundur të çohet deri në fund.
Pastaj u ngrit, mbërtheu pallton me qetësi.
— Ditë të mbarë.
Sapo doli në rrugë, nxori frymën thellë.
Duart nuk po i dridheshin. Kjo e habiti edhe vetë. Dy vjet më parë, pas një bisede të tillë, do të ishte lëkundur e tëra nga nervat. Por gjatë atyre tri javëve diçka brenda saj kishte ndryshuar. Sikur gjithçka e tepërt të ishte djegur e shuar, duke lënë vetëm thelbin. Qartësinë. Bindjen se gjërat nuk mund të vazhdonin më si më parë.
Telefoni i ra kur kishte mbërritur te cepi i rrugës. Ishte Gentian Tahiri.
Ajo u ndal. Pa ekranin për disa çaste dhe pastaj e hapi telefonatën.
— Ku je? — pyeti ai. Në zërin e tij kishte diçka të pazakontë. Nuk ishte acarim, as ftohtësi. I ngjante më shumë hutimit. — Mami tha që kishe dalë që në mëngjes.
— Jam në qytet. Kisha disa punë.
— Elvana… — Ai heshti pak. — Çfarë po ndodh? Mami sot është shumë e çuditshme. Është mbyllur në dhomë dhe nuk flet me askënd.
Elvana vështroi vitrinën e një luleshitëseje përballë. Tulipanë të kuq në një kovë, tufa me gjelbërim, ngjyra të gjalla, gjithçka plot jetë.
— Gentian, — tha ajo me zë të ulët. — Duhet të flasim. Jo në telefon. Do të kthehem dhe do të flasim. Vetëm ti dhe unë. Pa mamanë tënde.
Në anën tjetër ra heshtje.
— Mirë, — u përgjigj ai më në fund. Zëri i doli i qetë, por i brishtë, si i një njeriu që sapo ka ndier se toka poshtë këmbëve i është zhvendosur pak. — Mirë, Elvana.
Ajo e futi telefonin në çantë. Qëndroi edhe një sekondë në vend. Pastaj vazhdoi rrugën, pa nxituar, por me një siguri që nuk e kishte pasur prej kohësh.
Nexhmije Sala ende nuk e dinte çfarë kishte ndryshuar saktësisht. Por shumë shpejt do ta merrte vesh.
Gentiani ia hapi derën përpara se ajo të nxirrte çelësat.
Qëndronte në korridor, me flokët të shpupuritur, me të njëjtën bluzë që kishte pasur një ditë më parë, dhe e shihte ndryshe. Jo me atë vështrimin e zakonshëm që merrte sa herë nëna e tij ishte pranë. Në sytë e tij nuk kishte atë zbrazëtinë e mësuar.
— Mami iku, — tha ai. — Para një ore. Mori një çantë dhe doli. Nuk shpjegoi asgjë.
Elvana hoqi këpucët, vari pallton dhe shkoi drejt kuzhinës. Vuri kazanin për çaj. Lëvizjet i kishte të qeta, të përditshme, sikur të mos kishte ndodhur asgjë. Edhe pse kishte ndodhur gjithçka.
— Ulu, — i tha ajo.
Gentiani u ul. E ndiqte me sy teksa ajo nxirrte filxhanët, hidhte çajin, përgatiste gjithçka me rregull dhe pa ngut. Në fund nuk duroi më.
— Elvana, unë nuk po kuptoj asgjë. Më thuaj çfarë po bëhet.
Ajo i vendosi filxhanin përpara. U ul përballë tij. Dhe ia tregoi të gjitha: dosjen që ishte zhdukur, Lavdrim Gjokën dhe agjencinë e tij, faqen ku premtohej “shpejt dhe pa pyetje të tepërta”, noterin, kopjet e dokumenteve, bisedën e mëngjesit në zyrën në Rrugën e Dibrës.
Gentiani dëgjoi pa e ndërprerë. Edhe kjo, në vetvete, ishte diçka e re.
Kur ajo mbaroi, ai qëndroi gjatë me sytë ulur mbi filxhan. Pastaj foli me zë aq të ulët, sa dukej sikur po ia thoshte vetes:
— Nuk e dija.
— E kuptoj, — u përgjigj Elvana. Dhe ishte e vërtetë. Ajo besonte vërtet se ai nuk kishte ditur gjë. — Por kjo nuk ndryshon faktin që duhet marrë një vendim.
Nexhmije Sala telefonoi në nëntë të mbrëmjes.
Kur Elvana pa emrin e saj në ekran, e kuptoi menjëherë se ajo përballje do të vinte. Jo domosdoshmërisht atë çast, ndoshta as të nesërmen, por do të vinte patjetër. Vjehrra e saj nuk dinte të tërhiqej në heshtje. Kjo ishte kundër natyrës së saj, njësoj si t’i kërkoje një maceje të mos mprehte kthetrat.
Elvana e hapi telefonin.
— Pra, vendose të më poshtërosh, — nisi Nexhmije Sala pa asnjë hyrje. Zëri i saj ishte i fortë, i thatë. — Shkove te ai njeri, fole kundër meje. Nuk të paska mbetur pikë respekti për familjen tënde.
— Nexhmije Sala, — tha Elvana qetësisht. — Unë shkova të mbroja pronën time. Kjo nuk ka të bëjë me ju.
— Ka të bëjë me mua! Gjithçka ka të bëjë me mua! Kujton se nuk e kuptoj çfarë ke ndër mend? Ti do të më nxjerrësh jashtë, të shkatërrosh familjen dhe ta lësh Gentianin pa asgjë!
— Gentiani është burrë i rritur, — ia ktheu Elvana. — Është dyzet e dy vjeç.
Heshtja që pasoi ishte e rëndë, si një mobilie e vjetër që nuk lëviz dot nga vendi.
— Do të pendohesh, — tha vjehrra më ngadalë, më ulët, por aspak më butë. — Ta premtoj.
— Ndoshta, — pranoi Elvana. — Por dokumentet janë te noteri. Kjo nuk ndryshon.
Dhe e mbylli telefonin.
Gentiani qëndronte te dera e dhomës dhe e kishte dëgjuar të gjithë bisedën. Ajo e dinte këtë. Nuk ishte përpjekur ta fshihte. Le ta dëgjonte. Le ta dëgjonte më në fund si tingëllonte e gjithë kjo nga jashtë.
Ai iu afrua dhe u ul pranë saj në divan. Për një kohë të gjatë nuk foli. Pastaj tha:
— Ajo ka qenë gjithmonë kështu. Unë thjesht… jam mësuar të mos e vë re.
— E di, — u përgjigj Elvana.
— Nuk është e drejtë, — shtoi ai.
Në atë “nuk është e drejtë” kishte diçka që ajo nuk e kishte dëgjuar prej shumë kohësh prej tij. Nuk ishte justifikim. Nuk ishte shpjegim. Ishte pranim.
Elvana nuk tha asgjë. Qëndroi vetëm ulur pranë tij, ndërsa jashtë dritares qyteti vazhdonte të gumëzhinte. Diku larg, Nexhmije Sala po udhëtonte me çantën e saj dhe me fyerjen e saj të mbledhur fort pas vetes. Të gjitha këto ekzistonin njëkohësisht: një jetë e huaj, që për shumë kohë kishte qenë futur me forcë brenda jetës së tyre.
Të nesërmen, Lavdrim Gjoka e mori vetë në telefon. Ishte diçka që Elvana nuk e kishte pritur.