— Ina Kastrati, ktheji menjëherë paratë në llogari! — vjehrra hyri në apartament pa trokitur fare, duke tundur në dorë një ekstrakt bankar. — Si guxove të tërhiqje pesëqind mijë Lekë pa më marrë leje mua?!
Ina mbeti e ngrirë, me filxhanin e çajit ende në duar. Mëngjesi nuk kishte nisur aspak siç e kishte menduar. Pranvera Sala qëndronte te dera e dhomës së tyre të gjumit; fytyra i digjej nga zemërimi, ndërsa në sy i lexohej qartë akuza.
— Këto janë paratë e gjyshes sime, — u përgjigj Ina me qetësi, duke u përpjekur të mos e tregonte dridhjen e duarve. — Ajo m’i la mua personalisht, jo fondit të familjes.
— Fondit të familjes? — vjehrra qeshi me përbuzje. — Ti je pjesë e kësaj familjeje prej katër vitesh, moj e dashur. Çfarë është e jotja, është edhe e jona. Kështu ka qenë gjithmonë në shtëpinë tonë!
Ina e vendosi filxhanin mbi komodinën pranë shtratit dhe u drejtua. Pas shpinës së saj u dëgjuan hapa; Alban Imeri doli nga banja, duke fshirë flokët me peshqir.
— Mami? — pyeti ai i habitur. — Çfarë bën këtu kaq herët?
— Pyete gruan tënde! — Pranvera Sala ia drejtoi ekstraktin drejt fytyrës. — Ka marrë fshehurazi gjysmë milioni Lekë nga llogaria e familjes!
Albani mori letrën dhe i kaloi sytë shpejt mbi rreshta. Vetullat iu ngritën nga habia.
— Ina, është e vërtetë? Ti i ke tërhequr paratë?
— Po, — pohoi ajo. — Dje. Është trashëgimia e gjyshes Hana Hasani, që më erdhi javën e kaluar. I kalova në një llogari tjetër, vetëm timen.
— Po pse? — Albani dukej krejt i hutuar. — Ne kishim rënë dakord që shumat e mëdha të rrinin në llogarinë e përbashkët, ku edhe mami ka qasje për të menaxhuar financat e familjes.
Ina mori frymë thellë. E dinte se kjo bisedë, herët a vonë, do të ndodhte.
— Sepse dua të hap sallonin tim të bukurisë. Të kujtohet që para një viti mbarova kurset dhe mora të gjitha certifikatat e nevojshme? Tani më në fund kam kapitalin fillestar.
Pranvera Sala shpërtheu në të qeshura të thata, të mprehta, aspak të këndshme.
— Sallon bukurie? Ti? Një vajzë që nuk di të përgatisë as një darkë siç duhet, do të drejtojë biznes?
— Ç’lidhje ka darka me këtë? — u revoltua Ina. — Unë jam specialiste për zgjatimin e qerpikëve dhe për formimin e vetullave. Madje kam krijuar tashmë klientelën time!
— Klientelë që e mblodhe duke ndenjur në shtëpi e duke luajtur rolin e sipërmarrëses! — ia preu vjehrra. — Alban, fol ti me të! Shpjegoja se paratë duhen për gjëra më të rëndësishme!
Albani ngurroi. Shikimi i tij lëvizi nga e ëma te gruaja dhe prapë u kthye pas.
— Ina, ndoshta mami ka njëfarë të drejte? Sallon do të thotë rrezik i madh. Paratë mund të investohen në diçka më të sigurt. Për shembull, në rregullimin e shtëpisë së pushimit. Mami ka kohë që do të ndërtojë atje një saunë.
— Saunë? — Ina nuk u besoi veshëve. — Ti po më propozon të harxhoj trashëgiminë e gjyshes sime për saunën e nënës sate?
— Jo vetëm për saunën! — shtoi Albani me nxitim. — Ka shumë punë të tjera për t’u bërë. Duhet ndërruar çatia, duhet vendosur gardh i ri…
— Dhe të gjitha këto qenkan më të rëndësishme se ëndrra ime? — zëri i Inës u drodh.
Pranvera Sala u afrua disa hapa. Toni i saj u bë i ëmbël, gati vajor, por në sy i vazhdonte të digjej një ftohtësi e ashpër.
— Ina, bijë, ti e kupton vetë: ajo shtëpi pushimi është pasuri e familjes. Aty do të pushojnë nipërit tanë. Fëmijët e tu! Kurse salloni… Po sikur të mos ecë? Paratë ikin, ndërsa shtëpia mbetet përgjithmonë.
— Nga e dini ju që nuk do të ecë? — Ina shtrëngoi grushtet. — Ju as nuk më keni dhënë mundësinë të provoj!
— Sepse unë e njoh jetën, moj vajzë! — shpërtheu vjehrra, duke hedhur poshtë maskën e mirësisë. — Sa të tilla si ti, pasi lexuan dy revista për gra, hapën sallone të vogla dhe falimentuan pas gjashtë muajsh? Mos u bëj naive. Ktheji paratë mbrapsht!
Ina vështroi burrin, me shpresën se do të gjente tek ai të paktën një grimë mbështetjeje. Por Albani shmangu sytë.
— Alban, — e thirri ajo me zë të ulët. — Thuaj diçka, të lutem. Kjo është trashëgimia ime. Gjyshja ime donte që unë të vendosja çfarë të bëja me të.
— Mami, ndoshta mund ta lëmë Inën ta provojë? — propozoi ai pasigurt. — Nëse nuk shkon, gjithmonë mund të investojmë pjesën që mbetet te shtëpia e pushimit…
— Pjesën që mbetet?! — Pranvera Sala u ndez menjëherë. — Çfarë pjese? Ajo do t’i hedhë të gjitha në marrëzitë e veta! Qiraja, pajisjet, reklamat… a e ke idenë sa kushtojnë këto?
— E di shumë mirë, — u përgjigj Ina, duke e ngritur më në fund zërin me vendosmëri.