— ia preu fjalën Ina. — Kam gjashtë muaj që e studioj këtë punë nga të gjitha anët. Kam plan biznesi, kam llogaritje shpenzimesh, madje kam gjetur edhe një ambient të përshtatshëm!
— Ambient? — Alban Imeri e pa të shoqen i habitur. — Ti paske gjetur edhe lokal? Po si ka mundësi që unë nuk di asgjë?
— Sepse sa herë që jam përpjekur të flas me ty, ti më ke mbyllur gojën me një lëvizje dore! — në zërin e Inës shpërtheu më në fund dhimbja që kishte mbledhur prej kohësh. — “Do ta diskutojmë më vonë”, “ta lëmë pas pushimeve”, “mami tha që nuk është punë serioze”… Deri kur duhej të prisja?
Pranvera Sala nxori telefonin nga çanta me një lëvizje të prerë.
— Mjaft me këtë teatër. Po marr bankën tani dhe do t’u them ta bllokojnë veprimin.
— Nuk mundeni, — Ina u drejtua në këmbë, më e qetë se ç’pritej. — Llogaria është hapur në emrin tim. Vetëm unë kam të drejtë të vendos për të.
Fytyra e vjehrrës iu ndez nga inati.
— Moj mosmirënjohëse! Ne të futëm në këtë familje, të mbajtëm, të dhamë bukë e ujë, ndërsa ti…
— Më mbajtët? — Ina nuk po e përmbante më veten. — Unë punoj nga shtëpia dhe fitoj jo më pak se Albani! Unë gatuaj, pastroj, laj rrobat! Madje paguaj edhe faturat tuaja kur ju “rastësisht” i harroni! Me ç’të drejtë doni të vini dorë mbi trashëgiminë time?
— Me të drejtën e vjehrrës! — e shqiptoi Pranvera Sala ftohtë, sikur po shpallte një ligj. — Në shtëpinë tonë kështu funksionon. Të gjitha paratë kalojnë nga unë, dhe unë vendos ku duhen shpenzuar. Kështu ka qenë me gruan e djalit të madh, kështu do të jetë edhe me ty.
Inës iu ftoh gjaku. Gruaja e djalit të madh, Luan Osmanit, Sara Rexha, ishte divorcuar prej tij dy vjet më parë. Atëherë Pranvera Sala u kishte treguar të gjithëve se nusja kishte dalë mendjelehtë, e dhënë pas shpenzimeve dhe pa pikë përgjegjësie. Tani, për herë të parë, Ina po niste të kuptonte arsyen e vërtetë të asaj ndarjeje.
— Kështu qenka? — tha ajo ngadalë. — Po paratë e Sara Rexhës ku përfunduan? Ato tre milionë lekë që ia dha i ati si dhuratë martese?
Pranvera Sala u drodh lehtë, por e mblodhi menjëherë veten.
— Nuk është puna jote! Sara vetë pranoi t’i fuste në biznesin e familjes!
— Në cilin biznes? — Ina nuk u tërhoq. — Në atë firmën imagjinare të kozmetikës që u mbyll pas tre muajsh?
— Mami, është e vërtetë kjo? — Alban Imeri e shikonte të ëmën i hutuar. — Ti më ke thënë se Sara i kishte harxhuar paratë për pallto, bizhuteri dhe kotësira…
— Mos u përziej! — i bërtiti e ëma. — Ajo histori ka ndodhur shumë kohë më parë dhe nuk ka rëndësi tani. Sot po flasim për diçka tjetër!
Ina mori telefonin dhe filloi të formonte një numër.
— Çfarë po bën? — pyeti vjehrra, këtë herë me ankth të dukshëm në zë.
— Po telefonoj Sara Rexhën. Dua ta dëgjoj nga goja e saj si kanë ndodhur gjërat.
— Mos guxo! — Pranvera Sala zgjati dorën t’ia rrëmbente celularin, por Ina u shmang me shpejtësi.
— Pse jo? Keni frikë se mos thotë të vërtetën?
Në aparat u dëgjuan disa sinjale të gjata, pastaj një zë i njohur u përgjigj:
— Ina? Përshëndetje! Ç’befasi!
— Sara, më fal që po të marr kaq herët. A mund të të pyes për diçka?
— Sigurisht. Çfarë ka ndodhur?
Ina aktivizoi altoparlantin dhe e mbajti telefonin në mes të dhomës.
— Sara, i mban mend paratë që të dha babai në dasmë? Çfarë u bë me to?
Në anën tjetër ra heshtje.
— Ina, pse po e hap këtë temë? Ka kaluar shumë kohë…
— Të lutem, Sara. Është e rëndësishme.
Nga telefoni u dëgjua një psherëtimë e lodhur.
— Pranvera Sala më bindi t’i investoja në projektin e saj. Më premtoi se pas gjashtë muajsh do të merrja dyfishin. Por pas tre muajsh më tha se biznesi kishte falimentuar dhe paratë ishin zhdukur. Kur kërkova të shihja dokumentet, ajo ngriti gjithë shtëpinë në këmbë. I tha Luanit se unë po akuzoja nënën e tij për vjedhje. Dhe më pas… Ti e di vetë si përfundoi.
— Faleminderit, Sara. Më vjen shumë keq.
— Ina, nëse ajo po përpiqet të bëjë të njëjtën gjë edhe me ty, ik. Largohu sa nuk është vonë.
Ina e mbylli telefonatën. Në dhomë ra një qetësi e rëndë, gati mbytëse.
— Pra, kështu qenka puna, — tha ajo me zë të ulët, duke e ngulur shikimin te vjehrra. — Ju qenkeni thjesht një hajdute.
— Si guxon! — klithi Pranvera Sala. — Alban, e dëgjove? Gruaja jote po fyen nënën tënde!
Por Alban Imeri nuk foli. Ai e shihte të ëmën sikur po e shikonte për herë të parë në jetë.
— Mami, — arriti të nxirrte më në fund. — Është e vërtetë? Ti ia more paratë Sara Rexhës?
— I futa në familje! — shpërtheu Pranvera Sala. — Gjithçka e kam bërë për ju, mosmirënjohës! Me çfarë mendoni se e përfunduam shtëpinë e pushimit? Me çfarë ia blemë makinën Luanit?
— Atëherë qenka e vërtetë, — Alban Imeri u ul ngadalë në krevat, i rrënuar. — Ti ia vodhe paratë Sara Rexhës.