Dhe pastaj i përdore për nevojat e tua.
— Nuk i vodha, i administrova! — u përpoq të mbrohej Pranvera Sala, me zërin që i dridhej nga zemërimi. — Unë jam shtylla e kësaj familjeje! Unë e di më mirë se kushdo çfarë u duhet fëmijëve të mi!
Ina Kastrati nuk iu përgjigj. U drejtua nga dollapi, hapi derën dhe nxori valixhen.
— Çfarë po bën? — pyeti Alban Imeri, i alarmuar.
— Po mbledh plaçkat. Do të shkoj te prindërit derisa të gjej një banesë timen.
— Ina, prit! — Albani u ngrit menjëherë në këmbë. — Mos e merr kështu me rrëmbim! Të flasim njëherë!
— Për çfarë të flasim? — Ina nisi të paloste rrobat dhe t’i fuste në valixhe. — Për mënyrën si nëna jote po përgatitej të më merrte paratë? Apo për faktin që ti nuk bëre as përpjekjen më të vogël për të më mbrojtur?
— Unë nuk e dija! — shpërtheu Albani. — Të betohem, nuk kisha dijeni për Sara Rexhën!
— Por e dije shumë mirë që nëna jote kontrollon çdo lek në këtë shtëpi! E dije që unë s’mund të shpenzoja as pesë mijë lekë pa miratimin e saj! Dhe ti e pranove këtë si gjënë më normale në botë!
— Mendoja se ishte më mirë ashtu… Mami ka më shumë përvojë me paratë…
— Jo, Alban. Ti thjesht je frikacak, — tha Ina dhe mbylli valixhen me një klik të thatë. — Për ty ishte më e lehtë t’ia lije frenat nënës sate sesa të merrje përgjegjësi si burrë i rritur.
— Ti nuk ke për të dalë nga kjo shtëpi! — Pranvera Sala iu vu përpara derës, duke i zënë rrugën. — Do të rrish këtu dhe do t’i kthesh paratë në llogari!
— Largohuni nga dera, — tha Ina me një qetësi të ftohtë.
— Përndryshe çfarë? — vjehrra kryqëzoi krahët mbi gjoks. — Çfarë do të më bësh ti, lule pa fryt?
Ina u drodh. “Lule pa fryt” — kështu kishte filluar ta quante Pranvera Sala që kur kishte marrë vesh se ajo dhe Albani ende nuk po arrinin të bëheshin me fëmijë. Ajo fjalë e kishte therur sa herë ishte thënë. E kishte duruar poshtërimin, dhimbjen dhe turpin në heshtje. Por jo më.
— Do të bëj kallëzim në polici për mashtrim, — u përgjigj ajo, pa ngritur zërin. — Kam regjistrimin e bisedës sonë. Ju sapo pranuat vetë se keni përvetësuar paratë e Sara Rexhës.
Fytyra e Pranvera Salës u zbardh menjëherë.
— Ti… ti po regjistroje?
Ina ngriti telefonin. Në ekran dukej qartë shenja e regjistruesit të zërit.
— Po. Dhe jam e sigurt që Sara Rexha do të pranojë të japë dëshmi. Besoj se do t’i interesojë shumë të mësojë se ku përfunduan realisht paratë e saj.
— Alban! — klithi vjehrra me një zë të mprehtë. — Bëj diçka!
Por Albani nuk lëvizi. Ai shikonte herë të ëmën, herë gruan, pa mundur të nxirrte asnjë fjalë.
— E di çfarë, mami, — tha më në fund, me zë të lodhur. — Ndoshta Ina ka të drejtë të largohet për pak. Dhe ti… ti shko në shtëpi. Më duhet të mendoj.
— Çfarë?! — Pranvera Sala hapi sytë, sikur nuk po u besonte veshëve. — Ti po dëbon nënën tënde për këtë…
— Mami, ik! — e ndërpreu Albani, këtë herë me zë më të lartë. — Të lutem!
Pranvera Sala e mati të birin me një vështrim të mbushur me përbuzje.
— Luan Osmani nuk do të më kishte trajtuar kurrë kështu. Ai është djalë i vërtetë, kurse ti… — nuk e përfundoi fjalinë. U kthye me vrull dhe doli, duke përplasur derën pas vetes.
Ina kaloi anash Albanit dhe u nis drejt hyrjes.
— Ina, të lutem, prit… — Albani u përpoq ta ndalte. — Të flasim! Unë vërtet nuk dija asgjë për dredhitë e mamit!
— Ndoshta nuk e dije, — pranoi Ina. — Por kur u bë fjalë për paratë e mia, ti zgjodhe anën e saj. Kur u bë fjalë për ëndrrën time, ti nuk u përpoqe as ta kuptoje pse kishte kaq rëndësi për mua.
— Do të ndryshoj! Vetëm më jep një mundësi!
Ina ndaloi te pragu i derës dhe u kthye nga ai.
— Alban, ti nuk je njeri i keq. Por nuk mund të jetosh gjithë jetën nën hijen e nënës sate. Derisa të mësosh të jesh i pavarur, ne nuk kemi si të ndërtojmë asgjë bashkë.
— Do të divorcohesh?
— Dua të jetoj veç për njëfarë kohe dhe të mendoj qartë. Dua të hap sallonin tim. Kurse ti… vendos vetë çfarë peshon më shumë për ty: miratimi i mamit apo familja jonë.
Ina Kastrati doli nga apartamenti, duke e lënë Albanin vetëm në mes të dhomës. Në shpirt kishte një peshë të madhe, por edhe një lehtësim të çuditshëm. I rëndë ishte largimi në atë mënyrë. I lehtë ishte mendimi se nuk do t’i duhej më të shtirej sikur gjithçka shkonte mirë.
Prindërit e pritën pa e mbytur me pyetje. E ëma vetëm e përqafoi fort dhe e çoi në dhomën e saj të vjetër. I ati i tha se do ta ndihmonte të gjente një ambient për sallonin, sepse kishte njohje në fushën e pasurive të paluajtshme.
Pas një jave, Ina firmosi kontratën e qirasë për një lokal të vogël në një zonë të mirë. Një muaj më vonë, salloni ishte gati për hapje: i ngrohtë, i ndriçuar, i rregulluar me shije dhe me pajisje moderne. Klientet e para qenë shoqet e saj; më pas erdhën edhe të njohurat e tyre. Puna nisi të ecte.
Dy javët e para Albani e telefonoi çdo ditë, pastaj telefonatat u bënë gjithnjë e më të rralla.