Ndërkohë, Pranvera Sala nuk u pajtua lehtë me humbjen e kontrollit. Një ditë shkoi deri te prindërit e Inës, me qëllimin e qartë për të ngritur zërin dhe për të bërë skandal. Por babai i saj, ish-ushtarak, nuk u tremb aspak nga tonet e saj. E dëgjoi pak, pastaj ia tregoi derën me një qetësi të prerë që nuk linte vend për diskutim.
Tre muaj më vonë, Alban Imeri u shfaq në sallon. Ina Kastrati sapo po përfundonte shërbimin me klienten e fundit të ditës.
— Bukur e paske rregulluar, — tha ai, duke hedhur sytë përreth. — Ka ngrohtësi. Ndihet mirë këtu.
— Faleminderit, — iu përgjigj ajo shkurt. — Për çfarë ke ardhur?
Albani nxori nga çanta një zarf dhe ia zgjati.
— Dokumentet e divorcit. Janë firmosur nga ana ime.
Ina ngriti vetullat, e habitur.
— Mendova se do të përpiqeshe të më mbaje.
Ai buzëqeshi me trishtim.
— Për çfarë? Ti kishe të drejtë. Unë kam qenë frikacak. Gjithë jetën jam fshehur pas shpinës së mamit. Edhe me Sara Rexhën ndodhi e njëjta gjë. Nuk doja të shihja atë që ishte fare e qartë.
— Po tani?
— Tani po mësoj të jetoj vetë. Kam marrë një apartament me qira. Jam transferuar në një degë tjetër të kompanisë, në një qytet tjetër. Sa më larg mamit.
— Kjo është gjë e mirë, — tha Ina sinqerisht. — Do të të bëjë mirë.
Ai uli sytë për një çast, pastaj shtoi:
— E di? Jam i lumtur që nuk ia dhe ato para. Jam i lumtur që e hape sallonin. Ti ke qenë gjithmonë më e fortë se unë.
U ndanë qetësisht, pothuajse si dy njerëz që kishin bërë paqe me të shkuarën. Albani doli për të nisur një kapitull tjetër të jetës së tij, ndërsa Ina u kthye te puna. Atë mbrëmje kishte edhe dy kliente të tjera të planifikuara.
Pranvera Sala, nga ana e saj, u përpoq të përhapte fjalë të këqija për nusen “mosmirënjohëse”, siç e quante ajo. Por pak veta i besuan. Sidomos pasi Sara Rexha tregoi hapur historinë e saj në rrjetet sociale. Edhe Luan Osmani, kur mësoi të vërtetën, filloi të largohej prej së ëmës. Për një grua që kishte jetuar duke komandu ar jetët e të tjerëve, të mbetej vetëm, pa asnjë mundësi për t’i kontrolluar fëmijët e saj, u kthye në dënimin më të rëndë.
Ina, ndërkohë, lulëzoi. Salloni nisi të sillte të ardhura të qëndrueshme, klientet e rregullta u shtuan dhe, pas pak kohe, ajo punësoi edhe një ndihmëse. Një vit më vonë njohu Endrit Jakupin, pronarin e kafenesë ngjitur. Ai ishte krejt ndryshe nga Albani: i pavarur, i vendosur dhe me një sens humori që e përdorte edhe ndaj nënës së vet, megjithëse ajo ishte jo pak autoritare.
— E di çfarë më tha mamaja kur dëgjoi për ty? — qeshte Endriti në një nga takimet e tyre. — “Bir, nëse një vajzë ka hapur vetë biznes, atëherë me siguri nuk të është afruar për paratë e tua. Martohu sa s’ta mori dikush tjetër!”
Ina qeshi me gjithë shpirt. Pas përvojës me Pranvera Salën, një sjellje e tillë i dukej si ajër i pastër pas një dhome të mbyllur për shumë kohë.
Pas një viti e gjysmë, Ina dhe Endriti u martuan. Dasma ishte e thjeshtë, pa bujë, vetëm me njerëzit më të afërt. Vjehrra e re i dhuroi Inës një karficë të vjetër, të bukur, dhe i tha:
— Kjo është e jotja, e dashur. Bëj ç’të duash me të: mbaje, shite, vendose në kasafortë. Unë nuk futem në punët e huaja.
Salloni i Inës vazhdoi të rritej. Fillimisht hapi një degë të dytë, pastaj edhe të tretën. Ajo filloi të merrte në punë vajza që vinin nga familje të vështira, i trajnonte, i mësonte zanatin dhe u jepte mundësinë të ngriheshin në këmbët e tyre. Shumë prej tyre, më vonë, hapën bizneset e veta. Ina nuk i shihte si konkurrencë; përkundrazi, gëzohej me gjithë zemër për arritjet e tyre.
Ndonjëherë i shkonte mendja te Albani. Nga të njohur të përbashkët kishte dëgjuar se ishte martuar përsëri, kishte dy fëmijë dhe i kishte ndërprerë përfundimisht marrëdhëniet me të ëmën, pasi ajo kishte provuar të manipulonte edhe gruan e tij të re. Thuhej se ishte bërë bashkëshort i mirë dhe baba i përkushtuar, sepse më në fund kishte mësuar nga gabimet e veta.
Pranvera Sala mbeti e vetme në apartamentin e saj të madh, me shumë para në llogari, por pa askënd mbi të cilin të ushtronte më pushtet. Të dy djemtë e mbanin larg, nuset nuk donin as t’ia dëgjonin emrin, ndërsa nipërit e mbesat i shihte vetëm në fotografitë që postoheshin në rrjetet sociale.
Ina, nga ana tjetër, e kujtonte shpesh gjyshen Hana Hasani. Ishte trashëgimia e saj ajo që i kishte dhënë forcën dhe mundësinë të dilte nga një marrëdhënie helmuese dhe të ndërtonte një jetë të re. Çdo vit, në ditën e përkujtimit të saj, Ina shkonte te varri me trëndafila të bardhë, lulet e preferuara të gjyshes. I vendoste me kujdes dhe pëshpëriste:
— Faleminderit. Për gjithçka, faleminderit.
Me kalimin e kohës, historia e Inës u bë e njohur në disa rrethe. Gra që gjendeshin në situata të ngjashme nisën t’i kërkonin këshilla. Dhe ajo u thoshte gjithmonë të njëjtën gjë:
— Paratë tuaja janë liria juaj. Ëndrrat tuaja janë e drejta juaj. Askush, madje as njerëzit më të afërt, nuk ka të drejtë të vendosë në vendin tuaj se si duhet ta jetoni jetën.
Sepse familja nuk ndërtohet mbi kontroll, frikë dhe bindje të verbër. Familja e vërtetë do të thotë mbështetje, respekt dhe liri për të qenë vetvetja. Dhe nëse disa të afërm nuk e kuptojnë këtë, ndoshta ia vlen të pyesësh veten: a janë vërtet familje për ty?