— Arjana Jakupi, ktheji menjëherë paratë në llogari! — vjehrra hyri në apartament pa trokitur fare, duke tundur në dorë një pasqyrë bankare. — Si guxove të tërhiqje pesëqind mijë lekë pa lejen time?!
Arjana mbeti në vend me filxhanin e çajit në dorë. Mëngjesi nuk kishte nisur aspak siç e kishte menduar. Majlinda Kovaçi qëndronte te pragu i dhomës së tyre të gjumit; fytyra i ishte skuqur nga inati dhe në sy i lexohej hapur akuza.
— Janë paratë e gjyshes sime, — iu përgjigj Arjana me qetësi, edhe pse po përpiqej të mos e tregonte dridhjen e duarve. — Ajo m’i la mua personalisht, jo ndonjë arke të përbashkët familjare.
— Arkë familjare, thua? — vjehrra qeshi me përçmim. — Ti je pjesë e kësaj familjeje prej katër vitesh, moj e dashur. Çfarë është e jotja, është e të gjithëve. Kështu ka qenë gjithmonë në shtëpinë tonë.
Arjana e vendosi filxhanin mbi komodinën pranë shtratit dhe u drejtua. Pas shpine u dëgjuan hapa; Gentian Nushi doli nga banja, duke tharë flokët me peshqir.
— Mami? — tha ai i habitur. — Çfarë bën këtu kaq herët?
— Pyete gruan tënde! — Majlinda ia drejtoi letrën drejt fytyrës. — Ka hequr fshehurazi gjysmë milioni lekë nga llogaria e familjes!
Gentiani mori dokumentin dhe i hodhi një sy rreshtave. Vetullat iu ngritën menjëherë.
— Arjana, është e vërtetë? I ke tërhequr paratë?
— Po, — pohoi ajo. — Dje. Është trashëgimia e gjyshes Hana Osmani, që kaloi në llogari javën e kaluar. Unë i transferova në një llogari më vete.
— Për çfarë arsyeje? — Gentiani dukej krejt i hutuar. — Ne kishim rënë dakord që shumat e mëdha të mbaheshin në llogarinë e përbashkët, ku mami ka akses për të administruar financat e familjes.
Arjana mori frymë thellë. E dinte se ky muhabet, herët a vonë, do të hapej.
— Sepse dua të hap sallonin tim të bukurisë. Të kujtohet që para një viti përfundova kurset dhe mora të gjitha certifikatat e nevojshme? Tani kam kapitalin fillestar.
Majlinda Kovaçi shpërtheu në të qeshura të shkurtra, therëse.
— Sallon bukurie? Ti? Një vajzë që s’di të bëjë siç duhet as darkën, do të merret me biznes?
— Ç’lidhje ka darka me këtë? — u indinjua Arjana. — Unë jam specialiste për zgjatim qerpikësh dhe formim vetullash. Madje kam tashmë klientet e mia!
— Kliente që i mblodhe duke ndenjur në shtëpi e duke luajtur rolin e sipërmarrëses! — ia preu vjehrra. — Gentian, thuaji edhe ti! Shpjegoja se paratë duhen për gjëra më të rëndësishme!
Gentiani u step. Vështrimi i shkonte herë te e ëma, herë te gruaja.
— Arjana, ndoshta mami ka njëfarë të drejte? Salloni është rrezik i madh. Paratë mund të futen në diçka më të sigurt. Për shembull, te rregullimi i shtëpisë së pushimit. Mami ka kohë që do të ndërtojë atje një saunë.
— Saunë? — Arjana nuk po u besonte veshëve. — Po më thua ta shpenzoj trashëgiminë e gjyshes sime për saunën e nënës tënde?
— Jo vetëm saunën! — shtoi Gentiani me nxitim. — Ka plot punë për t’u bërë atje. Duhet ndërruar çatia, duhet vendosur gardh i ri…
— Dhe të gjitha këto qenkan më të rëndësishme se ëndrra ime? — zëri i Arjanës u thye.
Majlinda Kovaçi u afrua edhe më shumë. Toni iu bë i butë, gati i ëmbël, por në sy vazhdonte t’i digjte i njëjti zjarr i ftohtë.
— Arjana, zemër, ti e kupton vetë. Ajo shtëpi është pasuri e familjes. Atje do të pushojnë nipërit tanë. Fëmijët e tu! Kurse salloni… Po nuk ece, çfarë do të bësh? Paratë ikin, ndërsa shtëpia mbetet përgjithmonë.
— Nga e dini ju që nuk do të ecë? — Arjana shtrëngoi grushtet. — Nuk më keni dhënë as mundësinë ta provoj!
— Sepse unë e njoh jetën, moj vajzë! — shpërtheu vjehrra, duke hedhur poshtë menjëherë maskën e mirëkuptimit. — Sa gra si ti, pasi lexojnë ca revista, hapin sallone të vogla dhe falimentojnë brenda gjashtë muajsh? Mos u bëj naive. Ktheji paratë mbrapsht!
Arjana pa nga i shoqi, duke shpresuar të gjente te ai qoftë edhe një shenjë mbështetjeje. Por Gentiani uli sytë dhe shmangu vështrimin.
— Gentian, — e thirri ajo me zë të ulët. — Thuaj diçka, të paktën. Është trashëgimia ime. Gjyshja ime donte që unë të vendosja vetë çfarë të bëja me të.
— Mami, ndoshta mund ta lëmë Arjanën ta provojë? — propozoi ai pa bindje. — Nëse nuk shkon, gjithmonë mund t’i hedhim paratë e mbetura te shtëpia e pushimit…
— Paratë e mbetura?! — Majlinda u ngrit përpjetë nga zemërimi. — Çfarë të mbeturash? Ajo do t’i hedhë të gjitha në marrëzitë e veta! Qira, pajisje, reklamë… A e ke idenë sa kushtojnë këto?
— E di shumë mirë!