— E di shumë mirë! — ia preu fjalën Arjana Jakupi, pa e lënë të vazhdonte. — Kam gjashtë muaj që merrem me këtë punë. Kam studiuar tregun, kam përgatitur plan biznesi, kam llogaritur shpenzimet deri në detaje. Madje kam parë edhe një ambient që mund të merret me qira.
— Ambient? — Gentian Nushi ktheu kokën nga e shoqja, i habitur. — Domethënë ti paske gjetur edhe vendin? Po mua pse s’më ke thënë asgjë?
— Sepse sa herë jam përpjekur të flas me ty, ti më ke mbyllur gojën me një lëvizje dore! — zëri i Arjanës u drodh nga mllefi i mbledhur. — “E flasim më vonë”, “ta lëmë pas pushimeve”, “mami tha se s’është gjë serioze”… Sa kohë duhet të pres unë ende?
Majlinda Kovaçi nxori telefonin nga çanta me një gjest të prerë.
— Mjaft me këtë teatër. Po marr bankën tani dhe do t’u them ta ndalojnë transaksionin.
— Nuk ke çfarë ndalon! — Arjana u drejtua, sikur më në fund të kishte gjetur forcën për t’u mbrojtur. — Llogaria është në emrin tim. Vetëm unë kam të drejtë të vendos për ato para.
Fytyra e vjehrrës iu skuq menjëherë nga inati.
— Moj mosmirënjohëse! Ne të futëm në këtë shtëpi, të dhamë vend në familje, të ushqyem, të mbajtëm, dhe ti…
— Më ushqyet e më mbajtët? — Arjana nuk e përmbajti më veten. — Unë punoj nga shtëpia dhe fitoj jo më pak se Gentiani! Unë gatuaj, pastroj, laj rrobat! Madje paguaj edhe faturat tuaja, kur ju “harroni” t’i shlyeni! Me çfarë të drejte mendoni se mund të vendosni për trashëgiminë time?
— Me të drejtën e vjehrrës! — e tha Majlinda, duke i prerë fjalët si me thikë. — Në familjen tonë kështu funksionon. Të gjitha paratë kalojnë nga unë. Unë vendos ku duhen përdorur. Kështu ka qenë me gruan e djalit të madh, kështu do të jetë edhe me ty.
Arjanës iu ftoh gjaku. Gruaja e Bledar Gjeloshit, Rozafa Shala, ishte ndarë prej tij dy vjet më parë. Atëherë Majlinda u kishte thënë të gjithëve se nusja kishte qenë mendjelehtë, shpenzuese pa mend dhe e papërgjegjshme. Tani Arjana po fillonte të kuptonte se ndoshta historia kishte pasur një anë tjetër.
— Vërtet? — pyeti ngadalë, duke mos ia ndarë sytë. — Po paratë e Rozafës ç’u bënë? Ato tre milionë lekë që i ati ia dhuroi për dasmë?
Majlinda u drodh për një çast, por e mblodhi veten shpejt.
— Nuk është puna jote! Rozafa pranoi vetë t’i fuste në biznesin e familjes.
— Në çfarë biznesi? — Arjana nuk u tërhoq. — Në atë firmën e sajuar të kozmetikës, që u mbyll pas tre muajsh?
— Mami, është e vërtetë kjo? — Gentiani e shikonte të ëmën i hutuar. — Ti më kishe thënë se Rozafa i kishte harxhuar paratë për peliçe dhe bizhuteri…
— Mos u përziej! — i bërtiti Majlinda. — Ka kaluar shumë kohë dhe s’ka më rëndësi. Tani po flasim për tjetër gjë.
Arjana mori telefonin dhe nisi të formonte një numër.
— Çfarë po bën? — pyeti vjehrra, këtë herë me një shqetësim që nuk mund ta fshihte.
— Po telefonoj Rozafën. Dua ta dëgjoj nga goja e saj si ka qenë puna.
— Mos guxo! — Majlinda u zgjat për t’ia rrëmbyer telefonin, por Arjana u shmang një hap prapa.
— Pse? Keni frikë se mos tregon të vërtetën?
Në aparat u dëgjuan disa sinjale. Pastaj erdhi një zë i njohur:
— Arjana? Përshëndetje! Sa e papritur!
— Rozafa, më fal që po të shqetësoj kaq herët. Mund të të pyes diçka?
— Patjetër. Çfarë ka ndodhur?
Arjana aktivizoi altoparlantin.
— Rozafa, a i mban mend ato para që babai yt t’i dha për dasmë? Çfarë ndodhi me to?
Nga ana tjetër ra heshtje.
— Arjana, pse po e hap këtë temë? Ka kaluar shumë kohë…
— Të lutem, Rozafa. Për mua është e rëndësishme.
Në telefon u dëgjua një psherëtimë e rëndë.
— Majlinda Kovaçi më bindi t’i investoja në projektin e saj. Më premtoi se pas gjashtë muajsh do të merrja dyfishin. Pastaj, pas tre muajsh, më tha se biznesi kishte falimentuar dhe paratë ishin zhdukur. Kur kërkova të shihja dokumentet, bëri skandal. I tha Bledarit se unë po akuzoja nënën e tij për vjedhje. Fundin… e di vetë.
— Faleminderit, Rozafa. Më vjen shumë keq.
— Arjana, nëse po përpiqet të bëjë të njëjtën gjë me ty, ik. Ik sa nuk është vonë.
Arjana e mbylli telefonatën. Në dhomë ra një qetësi e rëndë.
— Pra, kështu paska qenë, — tha ajo ngadalë, duke parë drejt vjehrrës. — Ju qenkeni thjesht një hajdute.
— Si guxon! — klithi Majlinda Kovaçi. — Gentian, e dëgjove? Gruaja jote po fyen nënën tënde!
Por Gentiani nuk foli. Ai e vështronte të ëmën sikur po e shihte për herë të parë.
— Mami, — tha më në fund, me zë të shuar. — Është e vërtetë? Ti i more paratë Rozafës?
— Unë i futa në familje! — shpërtheu Majlinda. — Gjithçka e kam bërë për ju, mosmirënjohës! Me çfarë mendoni se e përfunduam shtëpinë e pushimit? Me çfarë ia blemë makinën Bledarit?
— Domethënë është e vërtetë, — Gentiani u ul rëndë mbi shtrat. — Ti ia vodhe paratë Rozafës.