dhe i shpenzove për nevojat e tua.
— Nuk i vodha, i administrova! — u përpoq të mbrohej vjehrra, duke ngritur zërin. — Unë jam shtylla e kësaj familjeje! Unë e di më mirë se kushdo çfarë u duhet fëmijëve të mi!
Arjana Jakupi u kthye nga dollapi, hapi derën dhe nxori valixhen.
— Çfarë po bën? — u shqetësua Gentiani menjëherë.
— Po mbledh rrobat. Do të shkoj te prindërit, derisa të gjej një banesë tjetër.
— Arjana, prit pak! — Gentiani u ngrit me nxitim. — Mos e merr kaq prerë! Të lutem, të flasim!
— Për çfarë të flasim? — Arjana nisi të paloste rrobat dhe t’i vendoste në valixhe. — Për planin e nënës sate për të më marrë paratë? Apo për faktin që ti nuk bëre as përpjekjen më të vogël të më mbroje?
— Unë nuk e dija! — shpërtheu Gentiani. — Të betohem, nuk kisha dijeni për Rozafën!
— Por e dije shumë mirë që nëna jote mban nën kontroll çdo qindarkë në këtë shtëpi! E dije që ajo nuk më lejon të shpenzoj as pesë mijë lekë pa miratimin e saj! Dhe ti e pranove këtë si diçka normale!
— Mendoja se ashtu ishte më mirë… Mami ka më shumë përvojë me çështjet e parave…
— Jo, Gentian. Ti thjesht ke frikë, — tha Arjana dhe mbylli fort zinxhirin e valixhes. — Për ty ishte më e lehtë t’ia lije gjithçka në dorë nënës, sesa të merrje përgjegjësi si burrë.
— Ti nuk shkon askund! — Majlinda Kovaçi i doli përpara derës, duke ia bllokuar rrugën. — Do të rrish këtu dhe do t’i kthesh paratë në llogari!
— Largohuni nga dera, — tha Arjana ftohtë, pa e ngritur zërin.
— Përndryshe? — vjehrra kryqëzoi krahët mbi kraharor. — Çfarë do të më bësh ti, degë e thatë?
Arjana u drodh lehtë. “Degë e thatë” — kështu kishte nisur ta quante Majlinda që nga dita kur kishte marrë vesh se ajo dhe Gentiani ende nuk po arrinin të bëheshin me fëmijë. Ato fjalë e kishin therur sa herë i kishte dëgjuar. Ishin poshtëruese, të pamëshirshme. Më parë kishte heshtur. Tani nuk do ta bënte më.
— Do të paraqes kallëzim në polici për mashtrim, — u përgjigj ajo me qetësi. — Bisedën tonë e kam të regjistruar. Sapo pranuat vetë se i keni përvetësuar paratë e Rozafa Shalës.
Fytyra e Majlindës u zbardh.
— Ti… ti po regjistroje?
Arjana ngriti telefonin. Në ekran dukej qartë shenja e regjistruesit të zërit.
— Po. Dhe jam e sigurt se Rozafa do të japë dëshmi. Besoj se do ta ketë shumë për zemër të mësojë ku përfunduan në të vërtetë paratë e saj.
— Gentian! — klithi vjehrra. — Bëj diçka!
Por Gentiani nuk lëvizi. Vështrimi i tij shkonte nga e ëma te gruaja, pastaj kthehej sërish te Majlinda, sikur të mos dinte më kë të njihte.
— E di çfarë, mami, — tha më në fund me zë të lodhur. — Ndoshta Arjana ka të drejtë. Ndoshta është më mirë të ikë për pak. Edhe ti shko në shtëpi. Kam nevojë të mendoj.
— Çfarë?! — Majlinda Kovaçi nuk po u besonte veshëve. — Ti po përzë nënën tënde për këtë…
— Mami, ik! — ia preu Gentiani, këtë herë më ashpër. — Të lutem!
Majlinda e pa të birin me një shikim plot përbuzje.
— Bledari nuk do të sillej kurrë kështu me mua. Ai është djalë i vërtetë, kurse ti… — nuk e përfundoi fjalinë. U kthye me vrull dhe doli, duke e përplasur derën me sa fuqi kishte.
Arjana kaloi pranë burrit të saj dhe u drejtua nga korridori.
— Arjana, prit… — Gentiani zgjati dorën, sikur donte ta ndalte. — Le të ulemi e të flasim! Unë vërtet nuk dija gjë për hiletë e mamit!
— Ndoshta nuk i dije, — pranoi ajo pa e mohuar. — Por në çastin kur u fol për paratë e mia, ti zgjodhe anën e saj. Kur u fol për ëndrrën time, ti nuk u përpoq as ta kuptoje pse ishte kaq e rëndësishme për mua.
— Do të ndryshoj! Më jep edhe një mundësi!
Arjana ndaloi te pragu.
— Gentian, ti je njeri i mirë. Por nuk mund të jetosh gjithë jetën nën hijen e nënës sate. Derisa të mësosh të qëndrosh në këmbët e tua, ne nuk mund të ndërtojmë asgjë.
— Do të thuash se kërkon divorc?
— Dua të jetoj veçmas për një kohë dhe të mendoj. Dua të hap sallonin tim. Ndërsa ti… ti duhet të vendosësh çfarë ka më shumë peshë për ty: miratimi i mamit apo familja jonë.
Arjana doli nga apartamenti, duke e lënë Gentianin vetëm. Në shpirt ndiente një peshë të rëndë dhe një lehtësim të çuditshëm njëkohësisht. Ishte e rëndë sepse ishte detyruar të largohej në atë mënyrë. Por ishte edhe lehtësuese, sepse nuk kishte më pse të shtirej sikur gjithçka ishte në rregull.
Prindërit e pritën pa e mbytur me pyetje. Nëna vetëm e përqafoi fort dhe e çoi në dhomën e saj të vjetër. I ati, nga ana tjetër, i tha se do ta ndihmonte të gjente një ambient për sallonin; kishte njohje në fushën e pasurive të paluajtshme.
Pas një jave, Arjana firmosi kontratën e qirasë për një lokal të vogël në një zonë të mirë. Një muaj më vonë, salloni ishte gati për hapje: i ngrohtë, i ndritshëm, i rregulluar me shije dhe me pajisje bashkëkohore. Klientet e para ishin mikeshat e saj. Pastaj erdhën të njohurat e tyre. Pak nga pak, puna nisi të ecte.
Gentiani e telefonoi çdo ditë gjatë dy javëve të para. Më pas, telefonatat e tij u bënë më të rralla.