Denisa Dervishi po i jepte dorën e fundit larjes së dyshemesë në korridor, kur telefoni nisi të dridhej mbi lavatriçe. Numri që u shfaq në ekran ishte i njohur: vjehrra, Fatime Leka. Denisa fshiu duart pas pantallonave të shtëpisë, rrëshqiti gishtin mbi ekran dhe dëgjoi diçka që ia lëshoi leckën me bisht drejt e në kovën me ujë.
— Denisa, jemi te stacioni. Dil na prit.
— Te cili stacion? — pyeti ajo dhe hodhi sytë nga dritarja. Ishte fund maji, e shtunë, ora njëmbëdhjetë e paradites. Sipas planit, duhej të mbaronte pastrimin e madh pas dimrit dhe pastaj të merrej me fidanët.
— Te stacioni ynë, këtu te shtëpia e verës. Erdhëm me fëmijët. Me të Arjanës.
— Fatime Leka, me cilët fëmijë? Për çfarë po flisni?
— Si me cilët? Hana, Marsel Beqiri dhe Rei Lufta. Tani ata do të rrinë gjithë verën me ne. Arjana Tahiri dhe burri i saj nisen për në Turqi pas tri ditësh, pastaj u fillon puna. Ku t’i çojnë fëmijët? Mendova: pse të rrinë në qytet, kur ju keni shtëpi verore, ajër të pastër, lumi afër. Do të qëndrojmë një muaj. Besoj se je e gëzuar, apo jo?
Denisa mbeti pa fjalë. Heshti aq gjatë, sa Fatime Leka u detyrua të pyesë përsëri:
— Denisa? Më dëgjon? Apo po shkëputet lidhja?
— Ju dëgjoj, Fatime Leka. Ju dëgjoj shumë mirë. Të paktën të kishit lajmëruar. Unë as nuk e di me çfarë t’i ushqej. Kam blerë ushqime vetëm për mua dhe Eduart Dhramin për fundjavën.
— Oh, mos e bëj kaq të madhe, do t’ia dalim. Ti je nikoqire për merak. Ne po nisemi, s’është larg. Vetëm çantat janë të rënda. Dil pak, na ndihmo.
Linja u ndërpre.
Denisa u ul ngadalë mbi stolin e vogël në korridor dhe nguli sytë te dyshemeja e lagur. Lecka me bisht kishte mbetur e hedhur pranë kovës, ndërsa uji tashmë ishte bërë gri. Duhej ta derdhte, të mbushte kovën me ujë të pastër dhe të përfundonte larjen.
Por në vend që të lëvizte, ajo vazhdoi të rrinte ulur dhe të numëronte me mend. Një muaj. Katër njerëz. Vjehrra dhe tre fëmijë. Kunata, Arjana Tahiri, bashkë me burrin — në Turqi. Pastaj në punë. Ndërsa ajo, Denisa, sipas tyre, duhej të kthehej në kujdestare kampi veror. Pa pagesë. Pa paralajmërim. Vetëm sepse “keni shtëpi verore dhe ajër të pastër”.
Shtëpia e verës nuk ishte prej gome që të zgjatej sa herë t’i tekej dikujt. Ishte një shtëpizë e zakonshme me panele, rreth dyzet metra katrorë: dy dhoma, kuzhinë dhe verandë. Oborri kishte tetë ari tokë. Denisa dhe Eduart Dhrami e kishin blerë shtatë vjet më parë me trashëgiminë që asaj i kishte lënë tezja: kishin shitur një apartament njëdhomësh në qytezë dhe kishin shtuar kursimet që kishin mbledhur për pesë vite punë.
Në atë kohë Eduart Dhrami sapo ishte punësuar në fabrikën e mobilieve, kurse Denisa punonte si teknologe në uzinën e konservave. Nuk morën kredi, ia dolën pa borxhe, por edhe pa luks. Për tri vera me radhë e rindërtuan shtëpizën me duart e tyre: e izoluan, i ndërruan çatinë, rregulluan ç’të mundnin. Punëtorë morën vetëm për themelet, sepse të dy bashkë nuk do ta përballonin dot betonieren.
Kaq. Askush tjetër nuk kishte futur as edhe një qindarkë në atë shtëpi. Të afërmit e burrit kishin ardhur nja dy herë për mish në hell, kishin lavdëruar gjithçka dhe ishin larguar. Ndërsa tani, ja ku e kishin shpallur si degë të një kampi veror.
Denisa u ngrit, e derdhi ujin në kopsht, shpëlau kovën dhe e vari pjesën e leckës te buza e saj. Pastaj shkoi te frigoriferi dhe hapi derën. Brenda kishte dhjetë vezë, një pako gjalpë, një copë djathë, qumësht, gjizë, tranguj, një sallam të zier të nisur, pak zarzavate dhe salcë kosi. Për darkë ajo dhe Eduart Dhrami kishin menduar të bënin një supë të ftohtë verore. Tani ishte e qartë se ajo nuk mjaftonte.
Ajo veshi çizmet e gomës që rrinin pranë shkallëve të hyrjes dhe doli përtej portës. Nga rruga e fshatit, në drejtim të stacionit, po afrohej një grup i vogël: Fatime Leka me xhupin e saj të pandryshueshëm ngjyrë vjollcë të çelët, pas saj tre fëmijë me gjatësi të ndryshme, secili me nga një çantë ose çantë shpine. Në dorë vjehrra mbante një trastë të madhe me kuadrate, nga ato me të cilat zakonisht njerëzit shkojnë në treg për patate.
— Oh, Denisa, ja ku arritëm! — Fatime Leka e uli trastën në tokë dhe hapi krahët, sikur po e ftonte nusen të admironte përmasat e talentit të saj organizues. — Fëmijë, përshëndeteni tezen.
— Mirëdita, — thanë të tre njëzëri.
Më e madhja, Hana Tahiri, një vajzë rreth dymbëdhjetë vjeçe me kufje të varura në qafë, nuk ia ndante sytë telefonit. I mesmi, Marsel Beqiri, rreth dhjetë vjeç, gërryente tokën me një shkop. Më i vogli, Rei Lufta, gjashtë vjeç, mbante në njërën dorë një qese me makina lodër dhe në tjetrën një shishe limonade gjysmë bosh.
— Mirë se erdhët, — tha Denisa. — Hajde, futemi.
Ajo e kapi trastën e rëndë dhe e mori drejt portës. Fatime Leka e ndoqi nga pas, duke rregulluar flokët që i kishin dalë poshtë shamisë.
— Mendonim se do të ishte më vapë, po këtu qenka tamam, fryn pak erë. Fëmijë, mos mbeteni mbrapa! Denisa, po Eduart Dhrami ku është?
— Në fabrikë. Ka turn deri në gjashtë, pastaj ka marrë edhe një punë shtesë: do t’i montojë një dollap fqinjit. Nuk vjen para orës tetë.
— Ah, shumë mirë atëherë, ke kohë të na sistemosh. Na liro një dhomë për momentin, ne të katërt aty do të futemi. Unë fle në divan, fëmijët në dysheme; kam marrë dyshek me ajër me vete. Është në trastë, meqë ra fjala. Kam marrë edhe çarçafë, edhe peshqirë.
Denisa ndaloi në mes të shtegut që të çonte te shtëpia.
— Fatime Leka, ta sqarojmë që tani një gjë. Në shtëpi nuk do të flini.
— Pse kështu? — vjehrra ngriti vetullat, e habitur.
— Sepse nuk ka vend. Kemi dy dhoma: dhomën tonë të gjumit dhe dhomën e punës së Eduartit, ku ai punon kur merr porosi për në shtëpi. Aty ka vegla, skica, materiale. Ju i keni parë vetë kur keni ardhur herën e kaluar.
— Po dhoma e punës mund të lirohet për një muaj. Veglat le të kalohen në kasolle.
— Nuk mundet. Eduarti ka dy porosi për të dorëzuar javën tjetër. Do të punojë mbrëmjeve dhe në fundjavë.
— Atëherë futemi në dhomën tuaj.
— Dhe ne ku të shkojmë? Në verandë?
Fatime Leka shtrëngoi buzët. Denisa e njihte mirë atë shprehje: një përzierje mërie dhe bindjeje të palëkundur se, në fund, gjithçka do të zgjidhej sipas dëshirës së saj, mjaftonte të ushtronte pak presion.
— Denisa, ti e kupton vetë që ne nuk mund të rrimë kudo që të na bjerë. Janë fëmijë, në fund të fundit.
— Do të rrini në kuzhinën verore. Është e pastër, ka dritë, ka krevate palosëse dhe një sobë elektrike. Dje e pastrova pikërisht për sezonin.
Kuzhina verore ndodhej në fund të oborrit. Dikur kishte qenë një kasolle për veglat e kopshtit. Por tre vjet më parë Eduart Dhrami e kishte rregulluar nga e para: e kishte izoluar, e kishte veshur me dërrasa, kishte çuar rrymë dhe kishte vendosur një sobë elektrike me dy vatra, që u kishte mbetur pas riparimit të apartamentit në qytet.
Mjaftonte për të zier një çajnik ose për të ngrohur ushqim. Pranë murit kishte krevate palosëse, një raft të vjetër me enë dhe një lavaman të thjeshtë. Tualeti ishte jashtë, në oborr, por dushin Denisa dhe Eduart Dhrami e kishin ndërtuar siç duhej: të mbyllur, të ngrohtë, me bojler pesëdhjetë litra.
— Në kasolle? — Fatime Leka u ndal në vend. — Ti po më propozon mua të fle me fëmijët në kasolle?
— Nuk është kasolle, është kuzhinë verore. Është e pastër, nuk ka pluhur, nuk ka mushkonja; rrjetat në dritare i kam vendosur që vitin e kaluar. Ka katër krevate palosëse, mjaftojnë për të gjithë.
— Denisa, kjo nuk është serioze. Unë jam grua e rritur, po hyj në të gjashtëdhjetat. Fëmijët janë të vegjël. Rei Lufta është vetëm gjashtë vjeç!
— Fatime Leka, ju keni ardhur si mysafirë. Mysafirët vendosen aty ku u ofrohet vend. Unë nuk ju prisja dhe nuk më keni lajmëruar. Prandaj zgjidhja është kjo.
Ajo u kthye dhe mori rrugën drejt shtëpisë. Vjehrra qëndroi një çast pa lëvizur, pastaj u nis pas saj. Edhe fëmijët i ndoqën: Hana Tahiri ende nuk e kishte ngritur kokën nga telefoni, Marsel Beqiri shkelmonte një gur të vogël përgjatë shtegut, ndërsa Rei Lufta ecte pas tyre me shishen e limonadës në dorë.