Ndërkohë Rei Lufta e kishte mbaruar limonadën dhe tani e tundte shishen bosh në ajër, sikur të ishte ndonjë lodër.
— Do ta marr në telefon Eduartin, — i tha Fatime Leka shpinës së Denisa Dervishit. — Të shohim çfarë do të thotë ai.
— Merreni, patjetër. Eduarti do të thotë të njëjtën gjë. Ne e kemi folur që në dimër: kushdo që ka ndër mend të vijë, lajmëron të paktën një javë përpara. Shtëpia jonë nuk është hotel.
Denisa hyri brenda, mori çelësat e kuzhinës verore, një tufë peshqirësh të larë e të palosur dhe një sapun të ri. Kur doli sërish, Fatime Leka qëndronte pranë shkallëve me telefonin në dorë.
— Nuk po e hap.
— Ejani, t’ju tregoj ku është çfarë.
Kuzhina verore i priti me aromën e drurit të tharë dhe me erën e lehtë të bimëve të vitit të kaluar, të cilat Denisa i kishte varur nën tavan për çaj: mendër, rigon mali, gjethe rrushkulle.
Brenda ishte vërtet pastër. Javën e shkuar Denisa kishte larë dyshemenë dhe kishte fshirë xhamat.
— Krevatet palosëse janë këtu, katër copë. Do t’ju sjell çarçafë, jastëkë dhe batanije. Prizat janë atje, dy gjithsej. Drita ndizet këtu. Ibriku elektrik është mbi raft.
Mysafirja e përshkoi dhomën me sy. Denisa e kuptoi fare mirë se ajo po peshonte në mendje nëse duhej ta niste sherrin aty për aty apo të priste Eduartin. Me sa dukej, vendosi të priste.
— Fëmijë, sillni çantat, do të rregullohemi këtu, — tha ajo me zë të thatë. — Hana, hiqe pak atë telefon nga dora dhe ndihmo vëllezërit.
— Gjyshe, këtu nuk kap as interneti, — Hana Tahiri ngriti më në fund kokën nga ekrani. — Asgjë fare. Çfarë do të bëjmë këtu një muaj të tërë?
— Lexo ndonjë libër, — ia preu Denisa. — Në verandë kemi një raft plot, zgjidh cilin të duash. Po s’të pëlqen leximi, kopshti është atje; mund të na ndihmoni.
— Ne nuk kemi ardhur të hapim tokën, — ndërhyri vjehrra.
— Sa keq. Mendova se kishit ardhur për ajër të pastër. Ajri i pastër shijohet duke punuar në tokë, jo duke u shtrirë me telefon në dorë.
Denisa u kthye dhe shkoi drejt shtëpisë. Duhej të mbaronte dyshemetë dhe të përgatiste drekën për të gjithë. Sepse, sado e zemëruar të ishte, fëmijët duheshin ushqyer; ata nuk kishin faj që gjyshja e tyre kishte vendosur të luante rolin e të afërmes së përkushtuar me shpenzimet e dikujt tjetër.
Në kuzhinë hapi frigoriferin edhe një herë, tashmë me syrin e një njeriu që llogarit me kujdes çdo racion. Dhjetë vezë — për gjashtë vetë mjaftonin vetëm për një vakt. Sallami, po të pritej hollë, mund të dilte për disa sanduiçe.
Supën do ta bënte me gjoksin e pulës që kishte në ngrirje dhe do t’i shtonte pak makarona të holla. Për pjatën e dytë, patate me qepë; fatmirësisht, nga viti i kaluar kishin ende rreth një thes e gjysmë patate.
Por më tej fillonte telashi. Katër gojë më shumë për një muaj nuk ishin shaka. Denisa bëri llogarinë me mend: bukë duheshin të paktën dy bukë në ditë, qumësht tre litra nëse fëmijët pinin, vezët mbaronin një duzinë për dy ditë, mish duhej afro një kilogram e gjysmë në ditë nëse gatuhej siç duhej dhe jo vetëm qull. Pastaj drithëra, makarona, vaj, sheqer, çaj, biskota, fruta. Të ushqeje gjithë atë tufë për një muaj shkonte rreth tridhjetë mijë Lekë më tepër, ndoshta edhe më shumë. Dhe kush do t’i paguante?
Kur shkoi te kuzhina verore me supën gati dhe tenxheren me patate, Fatime Leka ishte ulur mbi një krevat palosës dhe fliste në telefon. Nga toni dukej se po fliste me të bijën, Arjana Tahirin.
— …jo, në shtëpi nuk më futi. Tha të rrimë në kasolle. E merr me mend? Unë vij te djali im dhe ajo më çon në kasolle. — Heshti pak. — Sigurisht që Eduarti ende nuk e di. Kur të vijë, do ta sqarojmë. — Përsëri pauzë. — Po, këtu është mirë, pastër është. Por është çështje parimi! Unë jam me fëmijë!
Denisa i vendosi tenxheret mbi tavolinën e mbuluar me mushama.
— Fatime Leka, dreka është gati. Supë pule dhe patate të ziera me qepë. Thirrini fëmijët.
Fatime Leka e mbuloi receptorin me dorë.
— Faleminderit, Denisa. Ne do të nxjerrim më parë ushqimet tona. Kam marrë me vete drithëra, konserva mishi, biskota, çaj. Shko ti, ia dalim vetë.
— Shumë mirë që paskeni marrë ushqime. Do të na hyjnë në punë. Edhe unë kam bërë një listë.
Denisa nxori nga xhepi një fletë fletoreje të palosur më katërsh dhe ia zgjati. Fatime Leka e hapi dhe nisi ta lexonte, duke lëvizur buzët. Sa më poshtë shkonte me sy, aq më shumë i zgjatej fytyra.
— Ç’është kjo?
— Lista e ushqimeve që duhen blerë për javën. E kam llogaritur për katër persona: ju dhe tre fëmijët. Mëngjes, drekë dhe darkë. Bukë, qumësht, vezë, mish, pulë, drithëra, perime, fruta. Shuma është poshtë: afërsisht shtatë mijë e dyqind Lekë. Vetëm për një javë.
— Ti qenke çmendur? Unë kam ardhur te djali im! Çfarë shtatë mijë Lekësh?
— Fatime Leka, edhe unë punoj. Unë dhe Eduarti jetojmë nga një rrogë te tjetra. Në buxhetin tonë nuk ka tridhjetë mijë Lekë shtesë për ushqim. Ne nuk ishim përgatitur për ardhjen tuaj; ju na vutë përpara faktit të kryer. Prandaj ka dy rrugë: ose i blini vetë ushqimet për vete dhe për fëmijët, ose do të hamë të gjithë hikërror dhe patate për një muaj. Zgjidhni.
Fatime Leka ia ngulte sytë listës sikur të kishte marrë një gjobë trafiku: e papritur dhe, sipas saj, krejt e padrejtë.
— Këtë do t’ia tregoj djalit tim.
— Patjetër, tregojani. Ai vetëm do të kënaqet që keni marrë përsipër një pjesë të shpenzimeve.
Denisa u kthye dhe iku, duke e lënë vjehrrën me letrën në dorë dhe me tenxheret mbi tavolinë. Ajo e dinte se Eduarti do ta mbështeste. Jo sepse ishte kundër së ëmës; Fatime Lekën ai e donte, edhe pse ia njihte mirë natyrën. Por po aq mirë e dinte edhe gjendjen e tyre ekonomike.
Kredinë e makinës e kishin shlyer vetëm në mars. Tani po mblidhnin para për të ndërruar dritaret e shtëpisë; kornizat e vjetra prej druri ishin çarë e tharë, dhe dimrit frynte aq shumë nga të çarat, sa duhej t’i mbushnin me sfungjer.
Çdo qindarkë ishte e llogaritur. Dhe Eduarti e dinte më së miri se motra e tij, Arjana Tahiri, bashkë me të shoqin, kur kishin fluturuar për në Turqi, nuk i kishin lënë nënës asnjë lek për mbajtjen e fëmijëve. Thjesht ia kishin hedhur ata gjyshes, ndërsa gjyshja ua kishte sjellë atyre.
Eduart Dhrami mbërriti rreth orës nëntë të mbrëmjes, i lodhur, i mbuluar nga pluhuri, me çantën e punës hedhur mbi sup. Pa dritën ndezur në kuzhinën verore dhe u vrenjt.
— Kush është atje?
— Nëna jote. Dhe tre fëmijët e Arjanës. Kanë ardhur për një muaj.
Eduarti e uli çantën mbi verandë dhe fshiu ballin me kurrizin e dorës.
— Kur?
— Sot, në njëmbëdhjetë paradite. Më telefonoi nga stacioni.
— Nga stacioni? — e përsëriti ai ngadalë, sikur po e provonte fjalën. — Pa lajmëruar më parë?
— Pa lajmëruar. Më mori dhe tha: “Jemi te stacioni, dil na prit.”
Eduarti heshti për pak. Pastaj hoqi xhaketën e punës, e vari te parmakët dhe u ul në shkallë.
— Denisa, unë nuk dija gjë. Të jap fjalën, nuk dija asgjë.
— Po ta dije, do të më kishe thënë.
— Ajo as nuk më la të kuptoja diçka. Fola me të të enjten; më tha se do të shkonte te Arjana, të rrinte me fëmijët gjatë fundjavës. Për një muaj nuk nxori asnjë fjalë.
— Edhe unë për muajin e mora vesh sot në mëngjes. Rreth pesëmbëdhjetë minuta para se të mbërrinin.
Eduarti u shtri pak, i kërciti qafa dhe u ngrit.
— Mirë. Po shkoj t’i përshëndes.
— Shko. I vendosa në kuzhinën verore. Në shtëpi nuk ka vend.
Eduarti pohoi me kokë dhe as që u përpoq të kundërshtonte. Atëherë Denisa e kuptoi: ai ishte në anën e saj. Jo sepse ishte djalë i keq.