Qëndroja pranë lavamanit, duke shpëlarë shkumën nga pjatat. Zhurma e ujit më mbulonte disi mendimet, derisa ai tingull i njëtrajtshëm u pre papritur. Burri hyri në kuzhinë dhe përplasi pëllëmbët mbi banak me një vrull që më bëri të ngurtësohesha. Nuk u ktheva fare; edhe me shpinë e ndjeva atë valë të rëndë nervozizmi që vinte prej tij dhe mbushte dhomën.
Prej dy javësh çështja e prindërve të tij rrinte pezull mes nesh, si re e ulët para stuhisë. Ata jetonin në një shtëpi të vjetër prej druri, në një zonë tjetër. Shëndeti i vjehrrit dhe vjehrrës kërkonte më shumë kujdes, ndaj Arlindit i kishte lindur një “zgjidhje”: t’i sillte më afër nesh. Më saktë, në banesën time të trashëguar, atë që ma kishte lënë babai vite më parë. Por për të nuk mjaftonte që ata thjesht të banonin aty. Arlindi kërkonte që unë t’u bëja edhe regjistrim të përhershëm. Për klinikat më të mira të Tiranës, për shtesat e pensionit, për ndjesinë se edhe ata do të ishin zotër të vendit.
— Nuk kam ndërmend ta përtyp më këtë muhabet, — tha ai me një zë që çau qetësinë dhe e mbyti edhe shushurimën e ujit. — Ose i regjistron prindërit e mi menjëherë, ose ndahemi.
Mbylla rubinetin. E lashë sfungjerin në buzë të lavamanit. Mora peshqirin dhe nisa të thaja duart ngadalë, gisht pas gishti, vetëm për t’i dhënë vetes kohë të merrja frymë thellë. Në kraharor më shtrëngoi ajo dhimbja e njohur. Nuk ishte plagë e freskët, as zemërim i menjëhershëm; ishte lodhje e vjetër, e rëndë, ajo që më zgjonte prej vitesh çdo mëngjes. Pesha e hidhur e së vërtetës: martesa ime prej kohësh nuk ishte më bashkëjetesë, por urdhër.
Arlindi kishte vendosur gjithmonë për gjithçka. Ku do të shkonim me pushime, çfarë letër-muri do të blinim, sa para do të kursenim për makinën e tij të re. Mendimin tim e dëgjonte me një buzëqeshje të hollë përçmuese, pastaj gjithçka bëhej sipas fjalës së tij. Për shumë kohë e kisha justifikuar: është burrë, thosha me vete, po mban përgjegjësi. Por vit pas viti hapësira ime ngushtohej, derisa u gjenda e shtyrë në cep brenda shtëpisë sime. Dhe tani ai po përpiqej të ma merrte edhe atë cep, duke përdorur armën më të lirë: ultimatumin.
U ktheva ngadalë nga ai. Arlindi rrinte përballë me krahët e kryqëzuar në gjoks, i sigurt në fitore, me sytë gjysmë të mbyllur nga kënaqësia. Ai priste që unë të shpërtheja në lot.