Se do të nisja t’i përgjërohesha, t’i shpjegoja sa i ndërlikuar ishte gjithçka nga ana ligjore, se më dhembte prona, se kisha frikë. Ai ishte përgatitur të bënte rolin e bujarit dhe të “lëshonte pe”.
— Mirë, — thashë me një zë të ulët, të qetë. — Atëherë ndahemi.
Fytyra e Arlindit u mpak. Ajo maskë sigurie iu ça menjëherë; duart, që deri atëherë i mbante të kryqëzuara, i ranë të pafuqishme anash trupit. Për një çast u duk sikur mendoi se nuk kishte dëgjuar mirë.
— Çfarë the? — pyeti sërish, dhe në zërin e tij të rëndë u ndie hutim i vërtetë.
— Jam dakord për divorc, — përsërita, pa ia shmangur sytë. — Nëse do, mund t’i mbledhësh gjërat që sonte. Çantat e udhëtimit janë sipër, në dollapin e lartë.
Kalova pranë tij dhe hyra në dhomë. Ndjeva si shpatullat m’u drejtuan vetvetiu. Për herë të parë pas shumë kohësh mora frymë lirshëm, sikur dikush më në fund kishte hapur dritaren në një dhomë të mbytur nga ajri i rëndë.
Tri ditët që pasuan u kthyen në një shfaqje me një aktor të vetëm. Arlindi nuk i paketoi rrobat as atë mbrëmje, as të nesërmen. Në fillim ecte nëpër shtëpi duke përplasur dyert, me gjithë pamjen e tij duke shpallur një fyerje të pathyeshme. Pritej që unë të pendohesha, të vrapoja pas tij e të kërkoja falje. Por unë thjesht vazhdova jetën time. Përgatisja darkën, por shërbeja vetëm për vete. Shihja televizor, pa u marrë me psherëtimat e tij të qëllimshme në anën tjetër të divanit.
Kur i kaloi faza e zemërimit, nisi pazari. Filloi të më afrohej me biseda të tërthorta, bënte shaka të ngathëta, sillte për çaj ëmbëlsirat e mia të preferuara me krem. Për regjistrimin e prindërve të tij nuk tha më asnjë fjalë. Tema u zhduk, u avullua, sikur ai debat në kuzhinë të mos kishte ndodhur kurrë. Me çdo gjest përpiqej të tregonte se ishim zënë për një gjë pa rëndësi dhe se duhej ta harronim atë marrëzi.
Por për mua nuk kishte qenë aspak gjë e vogël. Ai ultimatum i hedhur si gur ishte pika e fundit që e copëtoi përfundimisht iluzionin e familjes. E shihja në mëngjes, teksa lyente me nxitim bukën me gjalpë dhe më vështronte fshehurazi, dhe brenda meje nuk ndieja më asgjë. Frika se mos e humbja ishte zhdukur krejt.
Të enjten, mbrëmja solli skenën e radhës.