Ishim ulur në sallon. Ai u kollit qëllimisht, si aktor para një replike të rëndësishme, dhe foli me atë tonin e njeriut që, sipas vetes, sapo kishte marrë vendimin më të mençur të jetës.
— E mendova mirë, — tha. — Më duket më e arsyeshme që prindërit të qëndrojnë në shtëpinë e tyre. Do t’u gjej një grua të mirë që t’i ndihmojë me punët. Në moshën e tyre nuk është mirë të ndryshojnë klimë, për më tepër janë mësuar edhe me mjekët e vet. Kurse ne të dy… më në fund do të jetojmë pak për vete.
Pastaj më nguli sytë, duke pritur shpërblimin e tij: lavdërim, mirënjohje, ndoshta edhe një buzëqeshje të lehtësuar. Me siguri besonte se unë do të merrja frymë lirshëm dhe gjithçka mes nesh do të kthehej si më parë.
Unë piva qetësisht një gllënjkë çaji nga filxhani dhe e lashë mbi tavolinën e vogël.
— Mirë, — thashë.
E shqiptova me të njëjtën qetësi të ftohtë si atë ditë në kuzhinë. Madje as nuk u përpoqa të buzëqeshja.
Arlindi rrudhi ballin. Fiku televizorin me telekomandë, e hodhi atë anash mbi divan dhe u përkul drejt meje.
— Prit pak, nuk po të kuptoj, — zëri iu tendos menjëherë. — Unë mendova se e zgjidhëm këtë punë. Të dola përpara. E anulova shpërnguljen! Ndërsa ti rri aty me fytyrë prej guri, sikur s’ka ndodhur asgjë. Nuk je më e zemëruar?
— Jo, — ktheva kokën nga ai.
— Po pse? E mbaj mend shumë mirë si dridheshe vetëm kur përmendeshin dokumentet. Tani unë vetë hoqa dorë nga gjithçka, dhe nga ti nuk dëgjoj as një fjalë normale. Si mund të jesh kaq e ftohtë?
Ai vërtet besonte se kishte të drejtë. Për të, e gjithë kjo kishte qenë thjesht një matje force që kishte përfunduar pa fitues. Për mua, ishte një provë. Dhe ai kishte dështuar në mënyrën më të zhurmshme të mundshme.
E pashë fytyrën e tij të indinjuar dhe nuk munda ta mbaja më veten. Cepat e buzëve m’u ngritën në një nënqeshje të hidhur.
— Për çfarë duhet të gëzohem, Arlind? — e pyeta ngadalë, pa ia hequr sytë. — Që babai yt doli më i zgjuar se ti dhe refuzoi prerë ta kalonte shtëpinë e vet në emrin tënd?
Ai ngriu.
— Po, Arlind, unë di gjithçka, — vazhdova me të njëjtin ton të qetë. — Dje pasdite më telefonoi babai yt. Ishte jashtëzakonisht në siklet. Më kërkoi falje gjatë, madje edhe për faktin që kishte rritur një djalë si ti. Më tregoi si kishe menduar t’i regjistroje prindërit sa më shpejt në banesën time, të shisje truallin e tyre dhe pastaj të përdorje paratë për planet e tua.