…që me ato para t’i bëje qejfin vetes me një fuoristradë të sapodalë nga salloni. Veçse vjehrri e kuptoi lojën tënde dhe ta tregoi derën. Prandaj mos u shtir si njeri zemërmirë që shqetësohet për tensionin e të tjerëve apo për klimën. E vërteta është shumë më e thjeshtë: të prenë rrugën drejt parave.
Ai u ngrit vrik nga divani. Siguria që mbante pak më parë iu shua në çast; në fytyrë i mbeti vetëm nervozizmi i dikujt që është kapur mat.
— Ti e ke kuptuar krejt gabim! Babai është i moshuar, i ngatërron gjërat. Ishin thjesht mendime paraprake, asgjë më shumë…
— Nuk më intereson si i quan ti, plane apo hamendësime, — ia preva qetësisht, pa e lënë të zgjaste justifikimet. Edhe unë u çova në këmbë. — Jam lodhur duke jetuar me ty brenda këtij rrethi të pafund gënjeshtrash. Ultimatumet e tua, presionet, lojërat mendore… kjo nuk është familje. Është thjesht shfrytëzim. Kur bërtisje për divorc, mendove se po më vije në vend. Në fakt, më dhe pikërisht derën e daljes që prisja prej kohësh.
— Hana, mos ia fut kot tani, ç’divorc thua… jemi njerëz të rritur, mund të flasim, — u përpoq të më kapte dorën, por unë bëra një hap prapa.
— Pikërisht sepse jam e rritur, nuk do të harxhoj më asnjë ditë të jetës sime për ty. Nuk prita të piqeshe, as të ndryshoje mendje. Kërkesën për divorc e dorëzova përmes portalit elektronik po atë mbrëmje kur më vure kushtin. Duhet të të ketë ardhur njoftimi. Sa keq që je kaq i zënë duke zgjedhur makinën, sa nuk gjen kohë as të kontrollosh postën.
Hyra në korridor dhe hapa derën e dollapit të futur në mur. Prej andej nxora dy valixhe të mëdha dhe i rrotullova deri në mes të hyrjes. I kisha bërë gati që pasdite, ndërsa ai ishte në punë.
— Rrobat dhe gjërat e tua janë të gjitha këtu. Të lashë vetëm furçën e dhëmbëve në banjë, merre po deshe. Çelësat e banesës sime lëri mbi komodinë.
Ai mbeti në mes të korridorit, i hutuar dhe i mjerë. Sytë i shkonin nga zinxhirët e mbyllur të valixheve te fytyra ime krejt e qetë. Atëherë e kuptoi se kjo nuk ishte shpërthim nervash. Ishte pika e fundit. Filli me të cilin ishte mësuar të më tërhiqte prej vitesh, duke pritur bindjen time, ishte këputur pa zhurmë.
Dhjetë minuta më vonë, dera u mbyll pas tij, duke lënë brenda vetëm hijet e frikërave dhe shqetësimeve të mia të djeshme.