Mentor Osmani hyri në jetën time një ditë marsi. Binte borë e lagësht, rrugët ishin bërë baltë me ujë, ndërsa unë, te kasa e supermarketit, po rrëmoja çantën dhe s’po gjeja dot kartën. Pas meje radha psherëtinte me padurim. Ai ishte i dyti në radhë dhe tha qetë:
— Mos u nxitoni, s’ka gjë.
Thjesht kështu. Pa nervozizëm, pa atë tonin qortues që të pret frymën.
U ktheva. Rreth pesëdhjetë e pesë vjeç, me pallto, fytyrë krejt e zakonshme, por buzëqeshje të gjallë. Jo nga ato buzëqeshjet e sajuara.
Folëm pak te dalja. Doli se banonim në pallate ngjitur. Ai ishte i ve, prej tre vitesh. Unë e divorcuar, tashmë prej tetë vjetësh.
Pas një jave më ftoi në një ekspozitë.
Më vonë ia tregova shoqes sime, Nora Tahirit, dhe ajo më pyeti menjëherë:
— Po shtëpi ka?
Nora është njeri me këmbë në tokë.
Shtëpi kishte. Edhe makinë. Edhe punë — diçka në ndërtim, nuk u futa në hollësi. Atëherë më dukej se këto nuk kishin shumë rëndësi. Më dukej se rëndësi kishte diçka tjetër: ai dinte të dëgjonte. Të dëgjonte vërtet.
Dhe mbante mend. Një herë, rastësisht, përmenda se më pëlqente byreku i ëmbël me qershi, jo ai me mollë; për mua ndryshimi ishte thelbësor, sepse ai me mollë më dukej gjithmonë pak i trishtueshëm. Në takimin pasues, ai erdhi me një të tillë, me qershi. E kishte blerë te furra në rrugën kryesore, për të cilën unë kisha folur vetëm shkarazi, një herë të vetme.
Pikërisht kjo më preku. Gjëra të tilla të çarmatosin gjithmonë.
Në maj më propozoi të jetonim bashkë.
Kishim vetëm dy muaj që takoheshim. Madje ende s’kisha arritur ta kuptoja siç duhet nëse më pëlqente aroma e tij.
— Ornela, ne nuk jemi më njëzet vjeç, — më tha. — Pse ta zgjasim kot?
Arsyetim i pathyeshëm. Unë tunda kokën.
Pastaj, rrugës për në shtëpi, mendova: prit pak. Kjo po ndodh shumë shpejt. Dy muaj nuk janë thuajse asgjë.
Megjithatë i telefonova dhe i thashë:
— Le ta provojmë.
Ai u zhvendos tek unë. Në banesën e tij rrinte dikush nga të afërmit; nuk i vinte mirë t’i nxirrte, “sapo ishin sistemuar”. Në rregull, apartamenti im me tre dhoma ishte i madh, vend kishte mjaft.
Dy javët e para qenë si në film.