Nexhmije Fundo nuk hyri në apartament; ajo u fut me forcë, sikur po çante murin, duke mbajtur përpara një thes gjigant si dash për portë kështjelle. Pas saj tërhiqej me përtesë Klea Kastrati, me këpucë sportive të shqyera, e ngarkuar me tre çanta shpine dhe një rreth palosës.
— Hana ime, gëzimi im, vetëm për nja dy javë jemi! Te apartamenti i Kleas plasën tubat, u përmbyt gjithçka deri në bodrum! — nisi të vajtonte vjehrra, pa marrë mundimin as të hiqte këpucët në korridor.
Unë mbeta e ngrirë te dera e kuzhinës, me filxhanin e kafesë në dorë. Ishte kafe shumë e fortë, tmerrësisht e hidhur, e vetmja mburojë që më kishte mbetur kundër realitetit.
Nga dhoma doli Ilir Sinani. Me një ngut të sikletshëm ia mori motrës njërën nga çantat dhe uli sytë menjëherë. E pashë qartë si përpiqej të bëhej njësh me varësen e palltove, vetëm që të mos përplaste vështrimin me timin.
— Ilir, ti më the se do të kalonin vetëm për një çaj, — zëri im doli çuditërisht i qetë, si zhurma e ulët e një transformatori pak para se të shpërthejë.
— Po, Hana… vërtet u bë punë e papritur. Nuk do t’i lëmë të flenë në stacion, apo jo? — mërmëriti burri im, duke u tërhequr ngadalë drejt thellësisë së korridorit.
Ndërkohë, Nexhmije Fundo e kishte hapur dollapin e hyrjes me sigurinë e pronarit të shtëpisë. Palltot e mia i shtyu pa pikë turpi në një cep. Pastaj nxori nga fundi i çantës një rrobë shtëpie të paimagjinueshme, me trëndafila të mëdhenj e të frikshëm rozë, dhe nisi të ndërrohej aty për aty.
— Klea ka nevojë për qetësi. Sapo ka filluar të mbledhë veten pas atij tradhtari, atij piktorit, — shpallte vjehrra, sikur po jepte dekret, pa i kushtuar vëmendje fytyrës sime të ngrirë.
Klea, ndërkaq, e kishte gjetur tashmë tasin me fruta. Hante një mollë me zhurmë, duke lënë gjurmë ngjitëse mbi sipërfaqen e lëmuar të tavolinës.
Kaluan tre orë dhe streha ime e ngrohtë u shndërrua në një degë të tregut të rrobave. Kudo ishin shpërndarë tubetat me pomada të Kleas, çorapet e saj të palara dhe pirgje revistash me shkëlqim për “zbulimin e fuqisë femërore”. Nexhmije Fundo, brenda kësaj kohe, arriti të riorganizonte të gjitha kavanozët me erëza në kuzhinë, duke përsëritur se “ashtu ishte më e arsyeshme për tretjen”.
Unë rrija në kolltuk dhe shihja si vjehrra kontrollonte me sy prej inspektoreje dhomën tonë të gjumit. Aty ndodhej dysheku im i ri ortopedik, për të cilin kisha paguar tre muaj rresht.
— Mirë, Ilir, sill jastëkët këtu, — urdhëroi ajo, duke goditur me pëllëmbë vendin tim të gjumit. — Vajza do të flejë këtu, kurse ti shko te qilimi.
Brenda meje diçka e rëndë u rrotullua ngadalë, si një rrotë e madhe prej gize. Iliri mbeti në prag me një grumbull çarçafësh në krahë, duke më parë me atë lutjen e heshtur: “Duro pak, është nëna ime.”
— Nexhmije Fundo, më duket se keni ngatërruar dhomën, — thashë dhe u ngrita ngadalë, duke ndier sikur dyshemeja nën këmbët e mia po më lëkundej.