— Kjo është dhoma jonë e gjumit, — shtova me zë të ulët, por të prerë. — Këtu flemë unë dhe burri im.
Nexhmije Fundo as nuk denjoi të kthente kokën. Ajo kishte hapur tashmë çantën kozmetike të Klea Kastratit dhe po zbrazte mbi mbulesën time një ushtri shishkash, kremrash e kavanozësh të vegjël.
— Vajzës sime i dhemb shpina, e ka si fije sheqeri, — tha ajo me atë tonin që nuk pranonte kundërshtim. — I duhet dyshek i fortë, i mirë, i shtrenjtë. Kurse ti, Hana Elezi, je e re, e shëndetshme; edhe divani në sallon të bën mirë për qëndrimin e trupit.
Klea pohoi menjëherë me kokë, sikur vendimi të ishte marrë prej kohësh. Fshiu duart te jastëkët e mi dekorativë dhe nisi të zbërthente xhinset, krejtësisht e qetë, sikur të ndodhej në dhomën e saj.
Unë hodha sytë nga Iliri. Prisja që, më në fund, të thoshte diçka. Të kujtonte se kjo shtëpi kishte dy të zotë, se kishte kufij që nuk shkelen me këpucë. Por ai vetëm psherëtiu rëndë dhe filloi të shtronte çarçafin, duke shmangur vështrimin tim.
Atë çast e kuptova. Tre vjet kredi, sakrifica, darka të ftohta, plane të përbashkëta dhe net pa gjumë nuk kishin qenë martesë. Kishin qenë vetëm një hyrje e gjatë drejt kësaj skene të turpshme.
U afrova te dollapi. Nexhmija kishte arritur ndërkohë t’i hidhte rrobat e mia në dysheme dhe t’i zëvendësonte me veshjet e Kleas.
— Pra, vajza do të flejë këtu? — pyeta.
Zëri im doli aq i sheshtë, aq i qetë, sa Iliri u drodh.
— Natyrisht, Hana. Mos u bëj kaq dorështrënguar, — buzëqeshi Nexhmije Fundo, duke nxjerrë dhëmbët e saj të bardhë si porcelan. — Familja duhet ta ndihmojë familjen.
Nuk u mora me debate. Nuk ngrita zërin. Mora thjesht valixhen e madhe, të fryrë të Kleas, atë që ajo ende s’e kishte zbrazur deri në fund. Dorezat m’u ulën mirë në pëllëmbë dhe pesha e saj e plotë më dha një kënaqësi të çuditshme.
— Hana, çfarë po bën? — Iliri u përpoq të më dilte përpara.
E shtyva me shpatull, jo fort, por mjaftueshëm që të përplasej pas murit dhe të hapej rruga.
Shkova drejt dritares së dhomës sonë dhe e hapa kanatin me një lëvizje të beftë. Zhurma e mbrëmjes hyri brenda bashkë me ajrin e ftohtë.
— Ka ardhur koha për inventar të madh, të dashurit e mi, — thashë, duke ngritur valixhen mbi parvaz.
Klea lëshoi një britmë të hollë kur pa pasurinë e saj rozë të zhdukej në errësirën e katit të tetë. Pas pak, nga poshtë u dëgjua një goditje e shurdhër, e rëndë, pastaj një tingëllimë copash qelqi. Me sa dukej, brenda kishte qenë edhe koleksioni i famshëm i pjatave suvenir.
Nexhmije Fundo mbeti me gojë hapur. Ngjyra e saj kaloi nga e kuqe e ndezur në gri dheu.
— Çfarë… çfarë bëre?! — ulëriti ajo dhe u hodh drejt dritares aq vrullshëm, sa për pak sa nuk përfundoi edhe vetë pas valixhes.
Ndërkaq unë kisha kapur tashmë çantën e dytë të madhe. Nga zhurma që bënte, aty brenda duhet të ishin kremrat, llakët dhe mashat e flokëve të Kleas.
— Hana, ndalo! — Iliri më mbërtheu nga bërryli.
E pashë vetëm një herë. Mjaftoi. Gishtat e tij u hapën vetë, sikur të ishin djegur.
Edhe ngarkesa e dytë fluturoi jashtë, duke u rrotulluar bukur nën dritën e shtyllave dhe duke shpërndarë gjatë rënies disa fletushka reklamuese.
— Poshtë ka vend boll, — thashë ftohtë, pa ia ndarë sytë dritares.