në lëndinë, Klea, — iu drejtova kunatës, e cila tashmë ishte përfshirë nga një krizë e vërtetë nervash. — Sendet e tua përfunduan mbi tapet, pikërisht siç e doje.
Vjehrra u hodh drejt meje, duke u përpjekur të më gërvishtte fytyrën me thonjtë e saj të rregulluar me kujdes, por unë ngrita përpara legenin e rrobave.
Ajo u përplas me të me gjithë vrullin dhe nxori një tingull të çuditshëm, si dyshek plazhi që shfryhet.
— Keni fiks dy minuta kohë për të dalë nga shtëpia ime nga dera, — thashë, ndërsa mora nga dyshemeja çantën e shpinës së Klea Kastratit. — Përndryshe do të provoj sa mirë fluturojnë këpucët tuaja dhe ai robdishan i tmerrshëm.
Klea, pa e ndalur ulërimën, vrapoi drejt korridorit, duke u munduar rrugës të fuste këmbën në njërën atlete. Nexhmije Fundo mbeti në mes të dhomës, duke marrë frymë rëndë dhe duke më parë me një urrejtje që nuk përpiqej më ta fshihte.
— Këtë nuk do ta lëmë me kaq! Ilir, bëj diçka! — çirrej ajo, duke u kapur pas grimcës së fundit të pushtetit që mendonte se kishte mbi të birin.
Por Iliri rrinte pranë dritares, me sytë poshtë, nga sendet e shpërndara nëpër bar, dhe në vështrimin e tij lexohej një tmerr i pastër, i ngrirë, gati paralizues.
Unë bëra një hap drejt vjehrrës. Ajo nuk e përballoi dot shikimin tim dhe nisi të tërhiqej mbrapsht për në korridor, duke u penguar në çantat e veta.
— Dilni, — e thashë me zë të ulët, por në atë dhomë u duk sikur edhe pluhuri në ajër ndaloi së lëvizuri.
Dera e hyrjes u përplas me një zhurmë aq të fortë, sa kristalet në bufe tingëlluan lehtë; ato kristale që dikur Nexhmije Fundo na i kishte dhuruar për dasmë.
U ktheva në dhomën e gjumit, mbylla dritaren dhe u ula mbi krevat. Dysheku, si për ironi, mori menjëherë formën e trupit tim, sikur më priste prej kohësh.
Iliri hyri pas dhjetë minutash. Ishte i zbehtë dhe mbante erë ajër të ftohtë rruge; me sa dukej, kishte zbritur të kontrollonte “të dëmtuarat”.
Ai u ul mbi tapetin pranë krevatit, përqafoi gjunjët me duar dhe për një kohë të gjatë vështroi çorapet e veta.
— Thirrën taksi, — tha më në fund, pa e ngritur kokën. — Mami tha se e mallkon ditën kur të takova.
— Atëherë paska qenë ditë shumë e mbarë, — u mbështeta mbi jastëkë dhe mbylla sytë.
— Hana… po sikur poshtë të kishte kaluar njeri? — u përpoq ai të rikthente tonin e njeriut me autoritet moral.
— Aty poshtë është lëndinë e rrethuar, Ilir. E vetmja gjë që mund të plagosej ishte krenaria e motrës sate.
E dëgjoja si rrotullohej në dysheme, duke u përpjekur të gjente një pozicion më të rehatshëm mbi po atë tapet që ishte menduar për mua.
Në apartament nuk ndihej më aroma e pranisë së huaj. Kishte vetëm freski nga dritarja e hapur dhe erën e kafesë sime të hidhur.
Heshtja në këtë shtëpi, më në fund, kishte marrë një çmim të qartë. Dhe unë isha gati ta paguaja çdo mbrëmje.
Në mëngjes u zgjova nga zhurmat e lehta që bënte Iliri, teksa mblidhte diçka pa bërë zë.