Po i fuste në një qese sendet e fundit të Klea Kastratit, ato që ajo, në rrëmujën e largimit, i kishte harruar nën tavolinë. Lëvizte me kujdes, sikur edhe zhurma më e vogël mund ta kthente prapë në atë mbrëmje të çuditshme.
— Do t’ua çoj në hotel, — tha Ilir Sinani, pa e ngritur shikimin drejt meje. — Janë vendosur atje për një javë.
— Mirë, — iu përgjigja, duke u shtriqur ngadalë në shtratin tim, më në fund timin pa asnjë “mysafire” të padëshiruar pranë. Pastaj buzëqesha. — Vetëm mos harro t’i thuash Kleas se shpina e saj e sheqerosur tani është problem personal i administratës së hotelit.
Ai nuk tha asgjë. Mori qesen, veshi xhaketën dhe doli me atë heshtjen e njeriut që e kupton se një betejë e vogël shtëpiake ka përfunduar, por nuk di ende si ta pranojë humbjen.
Kur dera u mbyll pas tij, u ngrita pa nxitim. Apartamenti dukej ndryshe. Jo më i madh, jo më i ri, por më i lehtë. Sikur muret kishin marrë frymë bashkë me mua. Shkova te dritarja, hapa perden dhe hodha sytë poshtë.
Në pemën përballë dritares sonë, mes degëve, vazhdonte të varej shalli i verdhë i ndezur.
Ishte kapur fort pas një dege të hollë dhe tundej me një gëzim të pashpjegueshëm sa herë kalonte era. Dukej si një flamur i vogël fitoreje, si një kujtim i gjallë për çdo kalimtar se ligjet e gravitetit nuk bëjnë përjashtime për askënd, sado i përkëdhelur apo i sigurt të ndihet ai.
E pashë për disa çaste dhe nuk më shkoi fare mendja ta hiqja.
Le të rrinte aty. Le të valëvitej sa të donte. Le të bëhej shenjë, dëshmi, paralajmërim. Një copë stofi e verdhë që tregonte qartë se diku përfundon guximi i tepruar i të huajve dhe pikërisht aty fillon hapësira ime.
Ndonjëherë, që të tjerët të të dëgjojnë më në fund, nuk ka nevojë të bërtasësh. Mjafton t’u lejosh gjërave të tyre të provojnë, për një çast të vetëm, lirinë e rënies.