Qëndroja pa lëvizur dhe i vështroja. Në duar mbaja qese të rënda me hortensia të zgjedhura, që kundërmonin torfë të lagësht.
Mbi shënimin, ndërkaq, varej një dry i ri. I shndritshëm, i paturpshëm, me prerje lazeri. Dryni im i vjetër, ai “gaforrja” që e lyja vetë çdo pranverë, dergjej në pluhur. I prerë me gur fresibël.
Diçka më kërciti në kokë. Si televizorët e vjetër: një krismë e thatë dhe ekrani fiket.
— Majlinda Curri, — pëshpërita drejt boshllëkut, — këtë nuk duhej ta bënit. Ju kisha paralajmëruar: po zbritët deri te poshtërsia, unë do të marr prej këtu gjithçka, deri te gozhda e fundit.
— Arjana, ti je? — doli Vesa nga pas gardhit të fqinjit.
Si gjithmonë, mbante filxhanin e çajit në dorë, ndërsa në sy i digjej kureshtja.
— Ja, moj Vesë… kanë ndërruar drynin. Nuk futem dot.
Vesa piu një gllënjkë, pastaj përplasi buzët.
— Po ata dje këtu bënin sikur ishin zotër. Edhe Majlinda, edhe Teuta me burrin. Teuta ta prekte kompletin në verandë me të dyja duart, si të kishte gjetur flori: “Ah, sa bukur do të rrimë këtu verës!” Dhe Majlinda ia mbante ison: “Gjithçka gati, hyn e jeton. Arjana e ka lëpirë çdo cep.” Blerës të mirë, ë? Të shtëpisë.
U ula sytë te duart e mia. Kalloja në gishtin tregues ishte nga gërshërët e krasitjes. Thonjtë nuk kishin parë manikyr prej një muaji, që kur kishte nisur mbjellja e pranverës.
Dhjetë vjet.
Plot dhjetë vjet kisha hedhur këtu çdo shpërblim timin. Ndërsa burri kursente te detyrimet për fëmijët, unë ngrija copë pas cope botën time. Pleh organik nga 15 000 lekë makina, pompë gjermane, serë 45 000 lekë.
Teutës i duhej më shumë.
Hyra në makinë dhe i telefonova vjehrrës.
Zilja ra gjatë. Më në fund, nga ana tjetër u dëgjua një zë i ëmbël, i lyer me mjaltë.
— Alo, Arjanë e dashur? Je te vila? Ah, harrova të të lajmëroja…
— Majlinda Curri, çfarë është ky shënim? Pse është ndërruar dryni?
Ajo psherëtiu rëndë, si martire.
— Po ti e kupton vetë, bijë. Teuta ka kredi. Dhe vila është në emrin tim. Unë jam nënë, duhej ta ndihmoja. Teuta ma bleu. Sa për sy e faqe, kuptohet. Dokumentet i mbaruam. Ti je shpirtmirë, Arjanë. Teutës i nevojitet më shumë. Mos u bëj kaq e imët, jemi një familje.
— Një familje? — u drejtova në sedilje. — Për këtë “familje” unë kam kërrusur kurrizin dhjetë vjet.
— Vila është imja në letra! — zëri i vjehrrës u bë menjëherë i fortë. — Kam të drejtë. Sa për gjërat e tua… Teuta tha se do t’i çojnë në garazh. Nëse nuk harron.
Në aparat u dëgjua një bip i shkurtër. Ma kishte mbyllur.
Mbeta ulur, duke dëgjuar motorin që ftohej ngadalë. Tr-r-rak. Tr-r-rak.
Mirë atëherë. Meqë Teutës i duhej më shumë, le ta përdorte. Por vetëm atë që i përkiste vërtet asaj. Dhe këtu, asaj i takonte vetëm toka e zhveshur.