Toka e zhveshur dhe ajo baraka e vjetër, e kalbur, model i vitit 2014.
Kaçavida japoneze
Tak sia e ngarkesave mbërriti pas një ore. Dy djem me pantallona të spërkatura me baltë më panë në heshtje teksa kaloja gardhin.
— Zonjë, po çfarë bëjmë ne, po e plaçkitim shtëpinë? — pyeti më i madhi, Ledioni.
Nga çanta nxora kutinë blu. Kaçavida ime japoneze, besnike. E kisha blerë vetë, ditën kur kuptova se të prisje nga një burrë të të vidhte një raft në mur ishte njësoj si të prisje dëborë në korrik.
— Po marrim pronën time, Ledion. Kam fatura. Kam edhe dokumente për konstruksionet. Punojmë shpejt.
E nisa nga shtëpiza.
Vzhik-vzhik. Doli vida e parë nga mentesha e derës.
Vzhik-vzhik. Edhe e dyta.
Dera që kisha vendosur vjet u lirua butë. Ishte e shtrenjtë, me ndërprerje termike. E rëndë.
— Dëgjo, zonjë… — Ledioni u step, duke parë hapësirën bosh të derës. — Po sikur të thërrasin policinë?
— Le ta thërrasin. Për çdo gozhdë kam kupon. Ata kanë vetëm mure bosh.
Ho qëm dritaret. Plastika nuk dorëzohej lehtë, shkuma kërciste si kockë e tharë. Unë e prisja vetë me thikë, duke gërvishtur gishtat.
Pastaj iu kthyem serës. Dyzet e pesë mijë lekë. Polikarbonat “premium”.
Bulonat ishin ndryshkur. Çelësi gjashtëkëndor rrëshqiste, pëllëmba më digjte nga sforcimi.
— Lëre fare, zonjë, — mërmëriti djali tjetër. — Do na nxjerrë shpirtin.
Pa thënë asnjë fjalë mora spërkatësin WD dhe ia hodha filetos së ndryshkur.
— Do ta marr gjithçka, deri te gozhda e fundit. Rrotulloje.
E pashë si më hodhi sytë Ledioni. Me respekt apo me frikë, nuk e kuptova. Por çelësin e mori në dorë.
Kthim në gjendjen fillestare
Zhurma e polikarbonatit që çahej ishte e përvajshme, si britmë. Fletët hiqeshin një nga një dhe mbështilleshin rrotull.
— Nxirreni edhe pompën nga pusi, — urdhërova. — Edhe lidhëset. Çdo copë, deri te përshtatësi i fundit.
Vesa, pas gardhit, nuk po pinte më çaj. Ishte kapur fort pas dërrasave.
— Arjana! Do ta çosh gruan në krizë! Kjo është vandalizëm!
— Jo, Vesa. Kjo quhet inventarizim. Teuta bleu tokën? Le të bëjë zonjën mbi tokë.
Mora lopatën.
Dheu ishte i rëndë, i ngjeshur. Nisa të gërmoja.
Së pari shkurret e rrushit të zi, varietet i zgjedhur, që i kisha mbajtur me kujdes tre vjet. I futëm në thasë të zinj, rrënjët i mbështollëm me beze të lagur.
Pastaj hortensiat. Ato që tashmë kishin zënë vend në tokë.
Ndjeja mesin që më therrej. Djersa më hynte në sy.
— Zonjë, ta çmontojmë edhe verandën?
U ktheva nga veranda. E kishim ngritur bashkë me tim vëlla. Çdo dërrasë e kisha lyer vetë me tri shtresa llak. Ende e mbaja mend atë erë: të mprehtë, rrëshinore. Mbaja mend edhe si më ishte këputur shpina.
— Çmontojeni. Deri në themele.
Nga ora katër, trualli kishte mbetur i zhveshur nga gjithçka që kisha sjellë unë.