tani ngjante me një skenografi të braktisur pasi kishte mbaruar xhirimi i një filmi. Vetëm boshllëk.
Në vendin ku kishte qenë sera, shtriheshin shirita të zinj dheu të përmbysur. Atje ku ngrihej shtëpiza, kishte mbetur veç një skelet me vrima të errëta në vend të dritareve.
Edhe pompa ishte marrë. Nga pusi dilte vetëm një copë litari, si diçka e harruar dhe jetime.
Unë qëndroja në mes të asaj shkreti të kthyer përmbys. Në dorë mbaja thikën e vjetër të kuzhinës, atë me të cilën kisha prerë rrënjët e hostave.
Hyra në kasolle. Ishte i vetmi vend që nuk e kisha prekur; kishte qenë aty para meje.
Mbi një raft pashë çajnikun. I emaluar, me hundëzën të thyer. Po ai çajnik nga i cili Majlinda Curri pinte çaj dikur dhe psherëtinte: “Ah, Arjana, sa ngrohtë e sa bukur e ke bërë këtu.”
E mora çajnikun, dola jashtë dhe e çova në mes të truallit.
E lashë drejt e mbi dhe, pikërisht në qendrën ku më parë kishte qenë lulishte.
Pranë tij ngula një shkurre gjembi gomari. Të madhe, të ashpër, plot inat.
Ja ku e keni kopshtin tuaj, të dashur të afërm.
— Mbaroi, zonjë, makina është plot! — thirri Ledioni. — Ku ta çojmë?
— Në qytet. Në magazinë.
Isha ende në rrugë kur telefoni nisi të çirrej pa pushim.
Së pari ra Teuta. Pastaj Majlinda Curri.
E hapa me altoparlant.
— ÇFARË KE BËRË?! — britma e kunatës më shpoi veshët. — Ne erdhëm… sollëm mobiliet… këtu s’ka asgjë! Ti ke vjedhur dritaret!
— Nuk kam vjedhur asgjë, Teuta. Mora atë që ishte imja. Faturat i kam. Edhe dëshmitarë ka: nuk kam thyer, nuk kam shkatërruar, vetëm kam çmontuar me kujdes.
— Mamaja është alivanosur! Patrulla është nisur!
— Le të vijë. Veç më parë shpjegoju mbi ç’bazë kishe menduar të përdorje dritaret e mia. Parcela është jotja? Atëherë shfrytëzoje. Mbill patate në baltë. Je e re, je e fortë. Ty të duhej më shumë, apo jo?
E mbylla telefonatën.
Dhjetë minuta më vonë më mori ish-burri.
— Arjana, tani e teprove… Nëna po qan, tensioni i ka shkuar gati dyqind. Pse kështu? Mund t’i kishe lënë, fundja familje janë…
— Bashkim, familje quhet kur të vlerësojnë. Kur vetëm të shtrydhin, quhet shfrytëzim. Do ta ndihmosh nënën? Bliji një serë të re. Ti gjithmonë paske pasur “para tepër”, vetëm për ushqimin e fëmijëve nuk të dilnin kurrë.
Bllokim. Heshtje.
Kaloi një muaj.
Ballkoni im në qytet u kthye në një xhungël të vogël. Hortensiat në vaska u përshtatën mrekullisht. Bozhuret ia çova motrës; atje i duan dhe kujdesen për to.
Thonë se Teuta u përpoq të mbillte diçka në atë “tokë të zhveshur”. Por pa pompë, pa mbulesë, pa atë shtresë dhjetëvjeçare plehu e dheu të pasur që unë e kisha marrë bashkë me plisat nën shkurre, asgjë nuk i doli.
Doli se toka atje ishte veç argjilë gri, e rëndë dhe kokëfortë.
Majlinda Curri telefonoi gjithë të njohurit, duke u ankuar për “mosmirënjohjen time të zezë”. Por gjysma e tyre, me sa duket, e kuptoi më mirë se ç’kishte ndodhur.