— Zonja, ku po hyni? Kjo është zonë pune, jo magazinë shërbimi.
U ndala në vend. Në dorë mbaja dosjen, në qafë kisha kartën e hyrjes. Korridori i katit të tretë ishte i gjatë, me ndarje xhami; pas tyre dukeshin monitorë, karrige zyre dhe fytyra të reja. Përballë meje qëndronte një djalë me kapuç të ndezur në ngjyrë, kufjet varur në qafë, duke ma zënë kalimin. Nuk dukej më shumë se njëzet e pesë vjeç. Flokë të prerë sipas modës, atlete të bardha, vështrim i sigurt, nga lart poshtë.
— Teze, hapu pak. Këtu na duhen programues, jo pastruese.
E tha me zë të lartë. Jo nën buzë, jo sa për vete, por aq fort sa ta dëgjonte gjithë korridori. Dy djem te tavolina më e afërt ngritën kokën. Njëri qeshi me hundë. Tjetri uli sytë, por buzëqeshjen nuk arriti ta fshihte në kohë.
Mund t’i përgjigjesha. Pas njëzet e tre vitesh në profesion, kisha mësuar të flisja në mënyrë të tillë që tjetri të mendonte një javë para se të zgjidhte fjalët. Megjithatë nuk thashë asgjë. E anashkalova në heshtje, shkova deri në fund të korridorit dhe u ula në një tavolinë bosh pranë dritares. Vendosa dosjen sipër. Nxora bllokun tim të zakonshëm, prej letre, me katrore. Shënova: “Arlind Hasani. Kapuç me logo. Kufje. Përshtypja e parë.”
Ai më ndoqi me sy. E vura re nga cepi i shikimit: u kthye nga djemtë dhe rrotulloi gishtin pranë tëmthit. Si të thoshte: e patë? Një plakë me bllok shënimesh hyri në sektorin e IT-së.
Ora shënonte nëntë të mëngjesit. Mbledhja e parë ishte në dhjetë.
Prej njëzet e tre vitesh merrem me programe. Më saktë, me kod. Me ato rreshta në ekran prej të cilëve, më vonë, lindin faqe interneti, aplikacione telefoni, banka online. E nisa në vitin 2003, në një kohë kur gjysma e këtyre djemve as nuk kishin ardhur ende në këtë botë. Atëherë isha njëzet e pesë vjeçe, po aq sa djali me kapuç që sapo më kishte ndalur.
Kompjuterin e parë e bleva me paratë që i kisha kursyer për tre muaj nga rroga e kontabilistes. Burri im në atë kohë më shikonte sikur nuk isha në vete: tridhjetë e dy vjeçe dhe kërkon kurse? Çfarë programimi? Shko gatuaj supën.
Edhe supën e gatuaja. Por natën mësoja gjuhën me të cilën flasin makinat. Variabla, cikle, funksione — fjalë dhe fjali, vetëm se të shkruara për kompjuterin. Pastaj gjeta punë në një firmë të vogël. Më pas në një tjetër. Pastaj në të tretën. Në vendin e fundit qëndrova dymbëdhjetë vjet dhe arrita të bëhesha drejtuese e një grupi zhvilluesish. Timlid, pra një lloj kryepunëtoreje kantieri, vetëm se mes programuesve. Unë kontrolloj atë që shkruajnë ata. Pa miratimin tim, asnjë rresht kodi nuk kalon në përdorim. Nëse gjej gabim, puna kthehet mbrapsht. E thjeshtë.
Kompania u mbyll në janar. Tre muaj mbeta pa punë. Dërgova CV kudo; vetëm në mars, plot shtatëmbëdhjetë aplikime. Shkova në intervista. Në pesë nga shtatë vende më thanë pothuajse të njëjtën gjë: “Përvoja juaj është shumë mbresëlënëse, por ne po kërkojmë dikë më të ri.” Natyrisht, nuk e thoshin kaq troç. E mbështillnin me mirësjellje: “Profili që synojmë është pak më ndryshe.” Por kuptimi ishte i njëjtë: dyzet e tetë vjet, në këtë profesion, tingëllojnë si dënim. Mosha mesatare aty është njëzet e shtatë. Disa shefa janë njëzet vjet më të rinj se unë.
Ramiz Ismaili më telefonoi vetë. Drejtor zhvillimi, kompani e madhe, tetëdhjetë punonjës në staf. Zëri i tij ishte i qetë, i matur.
— Më duhet një timlid për një sektor me nëntë programues. Jo një djalosh që sapo ka mbaruar kurse, por dikush që e di ç’është kodi që punon vërtet. Ju kanë rekomanduar. Dy ish-nxënësit tuaj punojnë tani te ne.
Sot ishte dita ime e parë e punës. Kisha veshur një kardigan gri, flokët i kisha mbledhur, grim nuk kisha vendosur fare. Një grua e zakonshme dyzet e tetë vjeçe. Me thinja në tëmtha dhe me një bllok në dorë.
Dhe fjalët e para që dëgjova në vendin e ri ishin: “Teze, hapu.”
Pesë minuta para dhjetës, njerëzit nisën të hynin në sallën e mbledhjeve. E njoha menjëherë djalin me kapuç: Arlind Hasani. U ul në qoshen më të largët, u shtri rehat në karrige dhe nxori telefonin. Dy djemtë që kishin qeshur në korridor u vendosën pranë tij. Anxhela Basha, e dobët, e heshtur, rreth të tridhjetave, zuri vend afër murit dhe hapi laptopin.
Ramiz Ismaili hyri i fundit. I gjatë, me syze, me mjekër të thinjur. I hodhi një vështrim të gjithëve dhe më përshëndeti me kokë.
— Kolegë, kemi një ndryshim. Në vend të Ilir Kastratit, i cili u largua muajin e kaluar, ekipin do ta drejtojë një përgjegjëse e re. Për ata që nuk e dinë: timlidi pranon punën tuaj, kontrollon kodin, cakton detyrat dhe vendos çfarë është gati e çfarë duhet ripunuar. Ju prezantoj Drita Nushin. Ka njëzet e tre vjet në zhvillim softuerësh. Dymbëdhjetë vitet e fundit ka drejtuar një grup në “Sistempro”. Ka ndërtuar një bankë online për tre milionë e gjysmë përdorues.
U ngrita në këmbë. Përshëndeta shkurt me kokë dhe i pashë të gjithë me radhë.
Arlind Hasani e uli telefonin. Ngadalë. Shumë ngadalë. Më pa mua, pastaj Ramiz Ismailin, pastaj përsëri mua. Veshët iu bënë rozë. Ende jo të kuq, por rozë.
— Kolegë, ka pyetje? — pyeti Ramiz Ismaili dhe u ul.
Askush nuk foli. Hapa bllokun.
— Atëherë, le të njihemi. Dua të di kush me çfarë merret, cilat punë keni në proces dhe ku ju duhet mbështetje. Do të fillojmë me radhë: emri, projekti dhe detyra aktuale.