Secili nisi të prezantohej me radhë. Anxhela Basha merrej me pjesën serverike të sistemit. Kastriot Rexha, njëzet e tetë vjeç, kishte në dorë aplikacionin për celular. Luan Elezi, tridhjetë e dy, punonte me bazën e të dhënave, pra me vendin ku ruhej gjithë informacioni i përdoruesve. Unë shënoja në bllok. Shkurt, pa fjalë të tepërta: emri, projekti, çfarë po bënte aktualisht.
Pastaj radha i erdhi Arlind Hasanit.
Ai pastroi fytin. Zëri i mbetej ende i sigurt, por qëndrimi i trupit kishte ndryshuar. Nuk rrinte më i shtrirë në karrige si më parë; ishte drejtuar.
— Arlind Hasani. Frontend. Po bëj kabinetin personal të përdoruesit.
— Frontend është ajo që njeriu i zakonshëm sheh në ekran, — sqarova unë, ndonëse shpjegimi më shumë ishte për rregull, për shënimet e mia. — Butonat, formularët, faqet. Kabineti personal është vendi ku përdoruesi hyn me emrin dhe fjalëkalimin e vet, ndryshon cilësimet, sheh historikun. Saktë?
Arlindi tundi kokën. Shkurt.
— Afatet? — pyeta.
— Po… normale. Është në punë e sipër.
— Më konkretisht, të lutem. Deri në cilën datë?
Ai ngriti supet.
— Deri të premten, besoj.
— Mirë. Atëherë sot në pesë dua të më dërgosh atë që është gati. Për kontroll. Dua të shoh gjendjen aktuale.
Ai buzëqeshi me ironi. Fare pak, vetëm me njërin cep të buzës, por unë e vura re. E vunë re edhe dy djemtë pranë tij. Njëri prej tyre, ai që kishte nënqeshur në mëngjes, u mbështet pas karriges.
Mbledhja përfundoi. Të gjithë u ngritën dhe u drejtuan nga dera. Unë po mblidhja bllokun, kur nga korridori dëgjova zërin e Arlindit. Nuk fliste fort, por as nuk pëshpëriste. E kishte llogaritur saktë: aq sa të dëgjohej, por më vonë të mund të thoshte “nuk e kisha me ju”.
— E kanë sjellë me mik. E patë? Bllokth, stilolaps… si në financë. Njëzet e tre vjet përvojë dhe vishet si bibliotekare. Të shohim sa do t’i mbajë.
Dikush qeshi me zë të ulët.
Anxhela Basha ishte pranë aparatit të ujit. I dëgjoi të gjitha. Më hodhi një vështrim. Unë u ktheva nga monitori.
Tri herë. Tri herë brenda gjysmë dite.
E para, në korridor: “zonjë, hap rrugën”, përpara dy dëshmitarëve. E dyta, ajo nënqeshje në mbledhje, sapo i dhashë detyrën. E treta, “me mik”, pas shpinës sime, por e thënë pikërisht në mënyrë që ta dëgjoja.
Hapa në ekran kodin e projektit. Duhej të kuptoja çfarë ishte shkruar deri atëherë. Sapo gishtat prekën tastierën, brenda meje u qetësua diçka. Kjo ishte toka ime. Këtu mosha nuk kishte peshë. Këtu vlente vetëm një gjë: funksionon apo nuk funksionon.
Në pesë fiks, Arlind Hasani ma dërgoi kodin për kontroll. Hapa skedarët. Dymbëdhjetë module, mbi katërqind rreshta. Kabineti personal i përdoruesit: ajo faqe ku njeriu hyn në llogarinë e vet, ndryshon të dhënat, shikon çfarë ka blerë. Detyrë jo ndër më të vështirat, por kërkon kujdes. Sidomos kur bëhet fjalë për sigurinë, sepse pas asaj faqeje qëndrojnë njerëz të vërtetë, me të dhëna të vërteta personale.
Arlindi erdhi te tavolina ime. Duart në xhepa, mjekrën paksa lart, kufjet varur në qafë.
— E nisa. Punon gjithçka. Mund të iki?
— Prit pak, — thashë, duke lëvizur kodin në ekran. — Ulu, të lutem.
Ai nuk u ul. Mbeti në këmbë, duke kaluar peshën nga njëra këmbë te tjetra.
Gabimi i parë doli në minutën e tretë. Kontrolli i fjalëkalimit ishte bërë gabim: programi pranonte edhe fushë bosh. Njësoj si një bravë dere që hapet sapo të tërheqësh dorezën. Pa çelës. Çdokush mund të hynte në kabinetin e dikujt tjetër pa ditur fjalëkalimin.
— Ja këtu, — i tregova rreshtin. — Kontrolli nuk aktivizohet. Përdoruesi mund të hyjë me fjalëkalim bosh. E kupton çfarë do të thotë kjo? Një i panjohur futet në llogarinë tënde dhe sheh gjithçka: emrin, adresën, numrin e kartës.
Arlindi u përkul nga ekrani.
— Aha, po. Vogëlsi. E rregulloj pastaj.
— Nuk është vogëlsi. Është derë pa bravë.
Gabimi i dytë: të dhënat e përdoruesit dërgoheshin pa mbrojtje. Sikur një letër me të dhëna pasaporte të mos futej në zarf, por të shkruhej në një kartolinë. Kushdo mund ta lexonte rrugës.
I treti: i njëjti veprim ishte shkruar në katër vende të ndryshme, në vend që të ishte vetëm një herë. Si të shtypje në një recetë gatimi udhëzimin “ngrohe furrën në njëqind e tetëdhjetë gradë” katër herë, në çdo faqe. Programi nga kjo ngadalësohet dhe prishet më shpesh.
I katërti. I pesti. I gjashti.
Arlindi heshtte. Veshët nuk i kishte më rozë. Tani i ishin bërë të kuq, fort të kuq, si gaforre në pjatë. Duart i nxori nga xhepat dhe i kryqëzoi mbi gjoks.
Gabimi i shtatë. Programi nuk verifikonte nëse përdoruesi ekzistonte përpara se t’i shfaqte faqen. Si një postier që çon një pako në një adresë pa u siguruar nëse ajo shtëpi ekziston vërtet. Pakoja humbet në boshllëk. Kurse të dhënat përfundojnë te kushdo.
— Shtatë gabime, — thashë dhe mbylla bllokun. — Në katërqind rreshta. Tre prej tyre janë kritike. Po të dilte ky kod në një faqe reale, të dhënat personale të përdoruesve do të ishin të hapura për këdo.
Arlindi qëndronte në këmbë. Duart nuk i kishte më të kryqëzuara; i kishte lëshuar përgjatë trupit. Gishtat i kishte mbledhur grusht.
— Do t’i rregulloj, — tha ulët.
— Patjetër që do t’i rregullosh. Nesër në dhjetë të mëngjesit pres versionin e korrigjuar. Të shtatë pikat.
Ai u kthye dhe doli. Me hapa të shpejtë, pa kthyer kokën pas. Dera u mbyll pas tij.