Nuk pati përplasje; ai e kishte mbajtur derën me dorë. Megjithatë, shpina i dukej e ngrirë, si gur.
U mbështeta pas shpinës së karriges. Hapa gishtat një nga një; më dhembnin. Gjatë gjithë ditës e kisha shtrënguar stilolapsin e bllokut sikur prej tij varej fryma ime. Qafa më ishte mpirë nga tensioni. Supet i ndieja të rënda, të ngurta, thuajse prej druri.
Anxhela Basha u afrua dhe la pranë meje një gotë çaji.
— Ju kërkova dje në internet, — tha me zë të ulët. — Në vendin e mëparshëm paskeni ndërtuar sistem për bankë. Për miliona përdorues.
— Për tre milionë e gjysmë, — e korrigjova butë. — Por faleminderit për çajin.
Ajo buzëqeshi fare pak dhe u largua.
Çaji ishte i nxehtë, i ëmbël. I mbështolla pëllëmbët rreth gotës. Ishte ndjesia e parë e ngrohtë në tërë atë ditë. Megjithatë, nuk kisha luksin të lëshohesha.
Në faqen e fundit të bllokut, me shkrim të imët, shënova: “Di ta bëjë. Por nuk do. Ta shohim nesër.”
Të nesërmen në mëngjes, kodi erdhi në orën nëntë e dyzet e shtatë. Trembëdhjetë minuta para afatit. Hapa dosjet dhe nisa kontrollin. Nga shtatë gabimet, katër ishin rregulluar. Tre kishin mbetur. Dhe pikërisht më të rëndësishmet. Ato që lidheshin me sigurinë.
Arlind Hasani u shfaq në dhjetë e pesë. Atletet i kërcitën lehtë në prag.
— E dërgova, — tha që te dera.
— E pashë. Kanë mbetur tri gabime. Po ato që dje t’i shënova me të kuqe.
— Aty është gjithçka në rregull. E kam testuar.
— Jo. Nuk është në rregull. Ulu, po ta tregoj.
Ai u ul. E nxora kodin e tij në monitorin e madh. Rresht pas rreshti i tregova vendet ku programi dështonte. Ia shpjegova çdo pikë me fjalë të thjeshta. Pa e poshtëruar. Pa ironi. Ashtu si i shpjegohet një problemi të ndërlikuar dikujt që është në gjendje ta kuptojë, nëse vërtet dëshiron.
Ai nuk dëshironte.
— Janë kapje kot, — tha. — Në punën time të mëparshme, kod i këtij niveli kalonte pa asnjë diskutim.
— Atëherë atje paskan pasur kërkesa të tjera. Këtu vlejnë të miat.
— Kërkesat tuaja ndoshta janë të viteve dymijë. Sot askush nuk punon kështu.
E vështrova. Qetë. Pa thënë asgjë. Tre sekonda. Pesë. Ai nuk i uli sytë, por qepi kapakët shpejt, me nervozizëm.
— Arlind, rregullat e sigurisë janë të njëjta si në vitin 2003, ashtu edhe në 2026. Fjalëkalimi nuk mund të jetë bosh. Të dhënat e përdoruesit nuk mund të qarkullojnë të pambrojtura. Kjo nuk është modë. Është bazë. Si themelet e një shtëpie: pa to, gjithçka shembet.
Ai u ngrit. Karrigia u shty pas me një zhurmë të prerë; këmbët gërvishtën dyshemenë.
— Do t’i shkruaj Ramiz Ismailit. Ju po më kapeni me qëllim, sepse dje nuk ju prita siç duhej. Është personale.
Doli. Derën nuk e përplasi. Por hapat në korridor i kishte të shpejtë, të ashpër, të zemëruar.
Mbeta vetëm. Kondicioneri gumëzhinte butë lart, pranë tavanit. Në ekran qëndronte kodi i tij me tri shenja të kuqe. Duart i kisha mbi tavolinë, pëllëmbët poshtë. Të qeta. Por brenda meje ishte një sustë. Ajo lloj suste që shtrëngohet ngadalë, rrotullim pas rrotullimi. Njëzet e tre vjet e kisha mbledhur kështu. Njëzet e tre vjet kisha duruar: “gjyshe, kjo nuk është për ju”, “zonjë, këtu bëhet punë serioze”, “jeni e sigurt që e keni shkruar vetë?”
Gjatë atyre viteve kisha trajnuar katërmbëdhjetë programues. Tetë prej tyre sot drejtonin vetë ekipe. Dy punonin pikërisht këtu; ishin ata që më kishin rekomanduar te Ramiz Ismaili. Kisha ndërtuar një sistem bankar online për tre milionë e gjysmë njerëz. Katër vjet pa asnjë dështim.
Dhe një djalë me dy vjet përvojë më thoshte se po kapesha pas imtësive. Sepse isha grua. Sepse isha dyzet e tetë vjeçe. Sepse kisha thinja te tëmthat dhe vishja triko të thjeshtë në vend të një hoodi të modës.
Mesazhi nga Ramiz Ismaili erdhi pas një ore: “Drita Nushi, ejani pak. Thirrni edhe Arlindin.”
Zyra e drejtorit të zhvillimit. Një tavolinë e madhe, dy karrige përballë. Në mur, ekran për prezantime. Ramiz Ismaili hoqi syzet, i vendosi mbi tavolinë dhe fërkoi rrëzën e hundës.
— Arlindi më shkruan se ju po e vlerësoni punën e tij në mënyrë të njëanshme. Thotë se ka konflikt personal. Se po hakmerreni për një keqkuptim të mëngjesit. Arlind, e konfirmon?
Arlind Hasani rrinte drejt në karrige. Zëri i tij ishte i rrafshët, i përgatitur.
— Po. Dje ajo hyri në departament, unë nuk e njoha dhe mendova se ishte punonjëse e administratës. Gabim i zakonshëm, mund t’i ndodhë kujtdo. Tani po ma rrëzon kodin. Shtatë vërejtje për katërqind rreshta nuk është normale. Kodi punon, e kam kontrolluar vetë.
Ramiz Ismaili më pa mbi kornizën e syzeve.
— Drita Nushi?
— Mund ta përdor kompjuterin tuaj?
Ai pohoi me kokë. U ula pranë laptopit të tij, hapa skedarin me kodin e Arlindit dhe nxora në ekranin e murit gabimin e parë.
— Këtu është kontrolli i fjalëkalimit, — thashë qetësisht, duke treguar me gisht rreshtat përkatës. — Shikoni, Ramiz Ismaili. Unë e lë fushën bosh. Asnjë simbol. Shtyp “Hyr”. Dhe sistemi më lejon të futem brenda. Në llogarinë personale të cilitdo përdorues. Pa fjalëkalim. Emri, adresa, historiku i blerjeve, numri i telefonit — gjithçka del hapur.
Ramiz Ismaili vuri syzet. Pa ekranin. Pastaj ktheu sytë nga Arlind Hasani.
— Kjo nuk është kapje kot, — vazhdova unë. — Është një vrimë përmes së cilës dikush mund të hyjë te të dhënat e tjetrit. Arlindi e quan gjë të vogël.
Më pas nxora në ekran gabimin e dytë.