— Gentian, shiko pak sa e bukur është! — Anxhela Elezi ishte ngjitur pothuajse pas xhamit të ndritshëm të argjendarisë, me sytë të mbërthyer te një byzylyk i hollë argjendi, ku varej një zemër e vockël prej zirkoni.
Ajo ishte njëzet e shtatë vjeçe. Prej pesë vitesh qenë burrë e grua, jetonin me qira në një apartament të vogël me një dhomë në periferi dhe kursenin për këstin e parë të kredisë së shtëpisë, duke ia ndaluar vetes pothuajse çdo kënaqësi. Atëherë Gentian Dervishi kishte bërë me mend llogaritë e buxhetit të tyre të varfër, kishte psherëtirë dhe e kishte larguar butë të shoqen nga vitrina.
— Anxhela, jo tani, të lutem. E di vetë, na u dogj edhe ibriku elektrik para pak ditësh; po e ngrohim ujin në tenxhere mbi sobë. Ta mbyllim këtë muaj, të marr shpërblimin dhe do ta blejmë patjetër. Të jap fjalën.
Ajo kishte buzëqeshur atë ditë, kishte tundur kokën në shenjë pranimi dhe të dy kishin shkuar të blinin ibrikun elektrik më të lirë që gjetën.
Më pas erdhi kredia e shtëpisë, punët shtesë pa mbarim, riparimet e bëra me duart e tyre.
Pastaj, më në fund, lindi Besnik Jakupi, dhe shpenzimet u trefishuan. Byzylyku i premtuar mbeti diku në vitrinën e së shkuarës, i përpirë nga faturat e dritave e ujit, nga kominoshet dimërore për djalin dhe ilaçet për nënën.
Gentian Dervishi hapi sytë dhe vështroi tavanin e errët të dhomës së gjumit.
Pas dritares po zbardhte një mëngjes nëntori i ftohtë, i lagësht dhe i zymtë. Alarmit i mbetej ende gjysmë ore për të rënë.
Në gjysmerrësirë, ai dëgjoi frymëmarrjen e rregullt të gruas. Anxhela flinte në skajin më të largët të krevatit, me këmbët mbledhur nga të ftohtit dhe batanijen të tërhequr deri te mjekra. Flokët e saj të çelët i ishin shpupuritur, ndërsa në faqe, me siguri, i kishte mbetur shenja e këllëfit të jastëkut.
Një mbrëmje më parë ajo ishte kthyer nga puna krejt e shteruar. Për një orë kishte ndenjur në kuzhinë mbi fletoren e Besnikut, duke u përpjekur t’i fuste në kokë djalit dymbëdhjetëvjeçar logjikën e mbledhjes së thyesave të zakonshme. Pastaj, deri në mesnatë, kishte rregulluar raportin tremujor dhe më pas, si në gjumë, kishte larë enët.
— Njëzet vjet, — pëshpëriti pa zë Gentiani, duke parë shpinën e saj të tendosur edhe në gjumë. — Njëzet vjet, dreqi ta marrë.
Përvjetori i njëzetë i martesës së tyre i rrinte në mendje prej dy muajsh si një teh shpate mbi krye.
Zakonisht, këto data i kalonin si të mundnin. Në rrëmujën e përditshmërisë gjithçka përfundonte me një tortë të blerë nxitimthi rrugës nga puna, një puthje të thatë në faqe dhe shprehjen e zakonshme: “Hë, gëzuar ne, e shtymë edhe një vit.” Por këtë herë Gentianin e kishte pushtuar një frikë e vërtetë.
Mbrëmë, teksa Anxhela fërkonte mekanikisht një pjatë me sfungjer dhe vështronte pa parë gjë nga dritarja e errët, ai e kishte kuptuar papritur: nëse vazhdonin kështu, shumë shpejt do të bëheshin thjesht dy njerëz që ndanin të njëjtën banesë.
Dashuria nuk shuhet gjithmonë nga skandalet apo tradhtitë. Më shpesh, ajo mbytet në heshtje nën shtresat e jetës së përditshme dhe faturave të papaguara.
Gentiani u ngrit pa zhurmë, duke u kujdesur që dysheku të mos kërciste, hodhi mbi supe rrobdeshambërin dhe doli në kuzhinë.
Shtypi butonin e ibrikut elektrik, nxori nga sirtari i sipërm bllokun e shënimeve për pazarin dhe një stilolaps. Mbi fletën e bardhë, me nxitim, nisi të merrte formë një plan i shkurtër.