për të shpëtuar martesën e tyre:
Lule.
Darkë.
Diçka e veçantë.
Gentian Dervishi nguli sytë te rreshti i tretë dhe buzëqeshi hidhur.
— Diçka e veçantë, — mërmëriti në qetësinë e kuzhinës. — Sa kollaj thuhet.
Në mendje iu shfaqën pamje të lustruara filmash: një restorant luksoz, një grua me fustan mbrëmjeje, kamerieri me peshqir të bardhë mbi parakrah dhe një unazë diamanti e fshehur në gotën e shampanjës.
Por jeta e tyre e vërtetë nuk ngjante aspak me ato skena. Aty kishte këst për frigoriferin e ri, tensionin e nënës që po i rritej gjithnjë e më shpesh dhe një djalë në klasë të gjashtë, i cili nuk i gjente dot gjërat e veta edhe sikur t’i kanosej fundi i botës.
— Ba, ku i kam çorapet gri? — Besnik Jakupi u shfaq te dera e kuzhinës, duke gogësirë dhe duke kruar flokët e shpupuritur pas koke.
Gentiani psherëtiu, mbylli bllokun dhe e ktheu vështrimin nga i biri.
— Në komodinë, Besnik. Aty ku rrinë prej pesë vjetësh.
— Jo, s’janë, — djali tundi kokën me kokëfortësi. — Të betohem. E përmbysa gjithë raftin.
Pa thënë asnjë fjalë, Gentiani shkoi në dhomën e fëmijës, hapi sirtarin e dytë të komodinës dhe, që në provën e parë, nxori një palë çorape gri që rrinin mu në mes.
— Magji, — tha ai me një qetësi filozofike, duke ia zgjatur të birit. — Për të gjetur diçka, ndonjëherë mjafton të hapësh sytë.
— Ba, po ti ç’ke kështu? — Besniku i ngushtoi sytë, tashmë më i zgjuar. — Je disi… tepër energjik për një të mërkurë në shtatë të mëngjesit. Ka ndodhur gjë?
— Ka ndodhur, — Gentiani i ra lehtë mbi shpatull. — Unë dhe mami kemi sot përvjetorin e martesës. Prandaj më dëgjo mirë: sapo të mbarosh shkollën, shkon drejt e te gjyshja. Fola me të mbrëmë; ka bërë byrekë me lakër. Do rrish atje edhe për të fjetur, dhe nesër shkon në shkollë direkt nga shtëpia e saj.
— Uau! — sytë e Besnikut u rrumbullakosën. — Do bëni ndonjë mbrëmje romantike, ë?
— Do përpiqem ta nxjerr mamin nga ajo gjendje ku ka rënë, — iu përgjigj Gentiani seriozisht. — Tani, marsh të lahesh.
Në mesditë, gjatë pushimit të drekës, Gentian Dervishi ia mbathi nga zyra.
Ecte me hap të vendosur drejt argjendarisë në qendrën tregtare aty pranë. Brenda ndihej aromë parfumi të shtrenjtë dhe në sfond luhej një muzikë e ulët. Ai u afrua te vitrina e stolive prej argjendi dhe, pa e kuptuar pse, u ndje si një gjimnazist i ngathët.
— Mund t’ju ndihmoj të zgjidhni? — pranë tij u shfaq pa zhurmë një vajzë-konsulente me buzëqeshje të stërvitur.
— Po, — Gentiani kolliti lehtë për të pastruar zërin. — Më duhet një byzylyk. I hollë, prej argjendi. Dhe të ketë një zemër të vogël.
Vajza vendosi mbi një mbajtëse kadifeje disa modele.
Gentiani e njohu menjëherë. Për pesëmbëdhjetë vjet, dizajni pothuajse nuk kishte ndryshuar: po i njëjti zinxhir elegant, po ajo zemërz e imët me gurin e vogël që shkëlqente fort.
— Shumë i zakonshëm, do thoni? — pyeti ai me një nënqeshje, pa ia ndarë sytë stolisë.
— Klasikja nuk bëhet kurrë e rëndomtë, nëse dhurohet me zemër, — iu përgjigj vajza me ton profesional.
— Ma paketoni. Në kutinë më të bukur që keni.
Pjesa tjetër e ditës së punës u zvarrit në mënyrë të padurueshme.
Në orën gjashtë të pasdites, durimi i tij mori fund.