Sapo akrepat shënuan gjashtën dhe telefoni dha sinjalin e zakonshëm, Gentian Dervishi doli me vrull nga zyra dhe u nis drejt hipermarketit. Nuk kishte pasur kuptim të blinte ushqime gjatë pushimit të drekës; mishi do të ishte prishur në atë zyrë të mbytur e të nxehtë.
Te sektori i mishit u soll gjatë para banakut, duke zgjedhur me kujdes dy copa të bukura viçi mermeri, të përsosura për biftek. Pastaj shtoi në karrocë djathë me myk blu, një kavanoz ullinj, një vile rrushi me kokrra të mëdha dhe një shishe verë të kuqe të thatë, të mirë, nga ato që nuk i blen çdo ditë.
— Një jetë kemi, — mërmëriti, kur pa shumën përfundimtare në faturën e kasës.
Rrugës për në shtëpi u fut edhe në një dyqan lulesh. Brenda ajri ishte i lagësht dhe mbante aromë gjethesh të freskëta, sikur sapo të kishte rënë shi mbi to.
— Mirëmbrëma. Më duhet një buqetë, — i tha luleshitëses, një gruaje afërsisht në moshën e tij. — Për përvjetor. Njëzet vjet bashkë.
— Dasmë porcelani! Urime me gjithë zemër, — buzëqeshi ajo. — Trëndafila? Zambakë? Çfarë pëlqen bashkëshortja juaj?
Gentiani u mendua për një çast.
— E dini si është puna… ajo nuk i duron ato buqetat gjigante, të rënda, të mbështjella me celofan që shushurin. Bëni diçka… të gjallë. Të lehtë. Dhe të duket qartë që nuk kam kapur rastësisht ndonjë tufë të parë te nënkalimi.
Luleshitësja tundi kokën me mirëkuptim. Dhjetë minuta më vonë, në duart e Gentian Dervishit ndodhej një buqetë mahnitëse, e kompozuar me shije: ranunkula të buta, degëza eukalipti dhe karafila shkurre, të lidhura thjesht me një fjongo sateni.
Në shtëpi hyri sikur ta mbanin krahët. Apartamenti e priti me një qetësi të pazakontë për atë orë mbrëmjeje; Besnik Jakupi, siç ishte rënë dakord, kishte shkuar te gjyshja. Gentiani hodhi xhaketën mënjanë dhe iu përvesh punës.
Telefoni cingëroi me një njoftim. Ishte mesazh nga Anxhela Elezi: “Gentian, më fal, shefi më mbyti me korrigjime. Vij nga ora tetë. Mos gatuaj darkë, do ziej ca pelmeni, s’kam pikë fuqie.”
Ai buzëqeshi. “Shkëlqyeshëm,” mendoi. “Kam pak kohë rezervë.”
Nga fundi i bufesë nxori mbulesën prej linoje, atë që e shtronin vetëm për Vit të Ri, dhe e hekuroi me kujdes. Vendosi pjatat e bukura të servisit të festave. Gjeti dy qirinj të paprekur, të mbetur që nga viti i kaluar. Në mes të tryezës la vazon me buqetën.
Fiks në shtatë e gjysmë, hodhi biftekët mbi tiganin-grilë të nxehtë përvëlues. Kuzhina u mbush menjëherë me aromën e dendur, joshëse të mishit të skuqur dhe rozmarinës. Gjatë gatimit arriti të digjte gishtin nga një pikë vaji që kërceu, t’i rrëzonte pirunin në dysheme dhe të njolloste me miell bluzën e tij të preferuar. Megjithatë, kur ora tregoi tetë pa pesë, gjithçka ishte gati.
Biftekët po “pushonin” në pjatat e ngrohura, vera po merrte frymë në shishen e hapur, ndërsa flakët e qirinjve hidhnin drita të buta e të ngrohta mbi muret e kuzhinës së tyre të vjetër. Përballë vendit ku ulej gjithmonë Anxhela Elezi, nën një pecetë të palosur me rregull, fshihej kutia prej kadifeje me byzylykun.
Në korridor u dëgjua kërcitja e bravës. Gentiani mori frymë thellë, fiku dritën e madhe, la vetëm qirinjtë të ndriçonin dhe doli ta priste.
Anxhela Elezi dukej sikur sapo kishte shkarkuar vagona të tërë; palltoja e rëndë e dimrit i rrinte mbi trup si të ishte disa masa më e madhe.