Në çizmet e saj ishin ngjitur njolla balte nëntori, ndërsa poshtë syve i ishin mbledhur hije të thella lodhjeje.
— Gentian Dervishi, nuk mbaj dot më, — tha ajo me zë të shuar, pa ngritur kokën, teksa përpiqej të hiqte çizmen. — Ai raport do të më marrë më qafë. Nesër do ta shkruaj dorëheqjen, të betohem. Dua vetëm të bie në shtrat e të fle deri në pranverë…
U drejtua me zor, vari pallton në varëse dhe, duke tërhequr shapkat pas vetes, u nis drejt kuzhinës.
Te pragu mbeti pa lëvizur.
Kuzhina e zakonshme, e konsumuar nga vitet, me frigoriferin që dridhej e zhurmonte, dukej sikur ishte zhdukur. Në vend të saj, para syve i hapej një ishull i vogël ngrohtësie e drite. Era e mishit të pjekur përzihej lehtë me aromën delikate të luleve.
— Uau… — arriti të nxirrte vetëm Anxhela Elezi, me zërin që iu drodh.
Pastaj u kthye ngadalë nga i shoqi.
— Gentian Dervishi… Çfarë është kjo? Ç’po ndodh?
— Po ja… — ai ngriti supet me një lloj faji të ëmbël, duke fshehur gishtin e djegur. — Njëzet vjet, Anxhela Elezi. Dasma jonë prej porcelani. Mendova se duhej… ta nxirrnim veten pak nga kjo moçalishte. Të të bëja një surprizë.
Ajo vështroi qirinjtë, mbulesën e pastër, biftekët e pjekur si për restorant. Buzët iu drodhën dhe lotët nisën t’i rrëshqisnin faqeve.
— Hej, ç’pate? — Gentian Dervishi iu afrua menjëherë dhe e mbështolli nga supet. — Mos bëra ndonjë gjë gabim? Nuk të pëlqen mishi?
— Ke bërë gjithçka për mrekulli, — mërmëriti ajo, duke fshehur fytyrën në kraharorin e tij e duke qarë si fëmijë. — Vetëm se… unë e harrova. Unë, budallaçka, u zgjova në mëngjes dhe nuk më shkoi fare mendja ç’ditë ishte sot. Kam vetëm shifra e tabela në kokë. Më fal.
— Atëherë mirë që e bëra gjithë këtë, — i tha ai butë dhe e puthi lehtë. — Dikush duhej ta mbante mend pse e nisëm gjithë këtë rrugë njëzet vjet më parë. Eja të ulemi, para se të ftohen biftekët.
U ulën në kuzhinën e tyre të vogël, pinë verë të athët dhe nisën të kujtonin.
Folën për banesën me qira, për çajnikun e parë që e kishin djegur. Kujtuan si Besnik Jakupi, kur ishte tre vjeç, kishte mbushur tapetet e reja me vizatime me stilolapsa me ngjyra, dhe si ata kishin qeshur me lot ndërsa përpiqeshin t’i pastronin. Lodhja e ditës, pak nga pak, u tret në dritën e butë të qirinjve.
— E di, unë atëherë vërtet u mërzita për atë çajnik, — pranoi papritur Anxhela Elezi, duke prerë një copë mishi. — E doja aq shumë atë byzylyk me zemër.
Gentian Dervishi buzëqeshi, duke e parë drejt në sy.
— Ngrije pak pecetën.
Ajo rrudhi ballin, pa kuptuar, pastaj ngriti cepin e pëlhurës prej liri dhe u ngurtësua. Mbi tavolinë qëndronte kutia prej kadifeje. Anxhela Elezi la pirunin mënjanë, hapi kapakun me gishta që nuk i bindeshin dhe nxori një psherëtimë të mbytur. Mbi jastëkun e bardhë shkëlqente një zemër e hollë prej argjendi. Po ajo. Nga rinia e tyre.
— Më fal që m’u desh kaq gjatë, — tha Gentian Dervishi me zë të ulët.
Anxhela Elezi nuk tha asgjë. U përkul mbi tavolinë dhe e puthi fort të shoqin. Dhe në atë çast, në kuzhinën e tyre të vjetër, mes tenxhereve të palara dhe riparimeve të mbetura përgjysmë, rutina nuk ekzistonte më.
Kishte vetëm një familje që kishte arritur ta mbante pasurinë e saj më të çmuar përmes dy dekadash.