— E kuptojmë shumë mirë sa e vështirë është për një grua të vetme të mbajë mbi supe një shtëpi kaq të madhe, me dy kate. Prandaj kemi menduar një zgjidhje të drejtë: ti mbetesh në apartamentin e qytetit, ndërsa këtë vilë e merr Taulant Marku.
Taulant Marku ishte larguar brenda një dite, pikërisht në prag të festave të Vitit të Ri, kur vajza e tyre e përbashkët, Gresa Kovaçi, sapo kishte mbushur tetëmbëdhjetë vjeç. Nuk bëri zhurmë, nuk ngriti zërin, nuk përplasi dyert. Përkundrazi, foli me një lodhje të butë e përçmuese, si njeriu që për vite të tëra paska mbajtur një barrë të padurueshme dhe më në fund kishte fituar të drejtën morale ta hidhte nga shpatullat.
— Anxhela Lika, ne të dy e dimë fare mirë se martesa jonë ka mbaruar prej kohësh, — i kishte thënë atëherë, duke qëndruar në mes të sallonit me një shprehje dinjiteti të thellë, pothuajse martiri, në fytyrë. — Unë ndenja pranë teje vetëm për hir të Gresës. Fëmija kishte nevojë për baba, për një familje të plotë. I flijova vitet e mia më të mira që ajo të rritej siç duhej. Por tani detyra ime prindërore është përmbushur. Gresa është e rritur. Edhe unë kam të drejtë për lumturinë time, për lirinë time. Shpresoj të më kuptosh si duhet dhe të mos e kthejmë këtë në skena. Nuk kemi çfarë të ndajmë, përveç së kaluarës, e ajo është më mirë të mbetet aty ku i takon.
Atë ditë Anxhela nuk kundërshtoi. Ajo vetëm e vështroi burrin me të cilin kishte kaluar më shumë se njëzet vjet dhe u përpoq të gjente, mes fjalëve të tij, qoftë edhe një grimë sinqeriteti. Taulanti, në të vërtetë, besonte me gjithë mend në sakrificën e vet. Në versionin e tij të realitetit, ai ishte një kalorës fisnik që kishte duruar rutinën e zbehtë familjare dhe ndjenjat e shuara vetëm për mirëqenien e së bijës.
Fakti që gjatë gjithë atyre viteve ishte Anxhela ajo që kishte mbajtur shtëpinë në këmbë, që e kishte përkrahur në periudhat kur mbetej pa punë dhe që kishte mbyllur sytë para aventurave të tij të vogla, Taulanti e kishte fshirë me shumë lehtësi nga kujtesa. Ishte më e rehatshme për të ta shihte veten si një vuajtës zemërgjerë. Megjithatë, kërkesën për divorc nuk e dorëzoi kurrë. Herë nxirrte si arsye angazhimet, herë festat, herë mungesën e dëshirës për t’ia prishur vetes humorin me burokraci e letra.
Kaluan gjashtë muaj.
Vera erdhi e mbushur me ngjarje, por Anxhela zgjidhte ta kalonte pjesën më të madhe të kohës në vilën e saj dykatëshe, buzë lumit. Ai vend kishte qenë gjithmonë i veçantë për të. Aty gjente qetësi, merrte frymë më lirshëm dhe arrinte t’i vinte mendimet në rregull.
Taulanti u shfaq në pragun e vilës pa lajmëruar. Dhe nuk ishte vetëm. Pranë tij qëndronte një grua e re, me një vështrim të mprehtë, matës, që dukej sikur peshonte çdo cep të shtëpisë. Donika Hasani. Anxhela dinte për të vetëm gjërat kryesore: ishte e zgjedhura e re e Taulantit, pesëmbëdhjetë vjet më e re se ai, ambicioze dhe jashtëzakonisht praktike.
Donika sillej sikur nuk kishte hyrë në shtëpinë e dikujt tjetër, por në një degë të biznesit të saj që kishte nevojë urgjente për riorganizim. Në fytyrë mbante një buzëqeshje të butë, gjoja mirëkuptuese, nga ato buzëqeshje pas të cilave fshihet një dorë e hekurt.
— Përshëndetje, Anxhela, — tha Donika, duke hyrë përpara me një lëvizje të qetë e të sigurt. Zëri i saj rridhte i ëmbël, mbështjellës, por brenda tij ndihej qartë një lloj kujdesi përçmues. — Taulanti më ka folur shumë për ju. Prej kohësh i kam thënë se ju të dy duhet të bisedoni si njerëz, t’i sqaroni gjërat njëherë e mirë. Nuk mund të rrini pafund në ajër, mes asgjësë. Kjo dëmton nervat. Ne erdhëm t’ju ndihmojmë ta mbyllni përfundimisht këtë kapitull dhe të nisni një jetë të re, pa barrë të panevojshme.
Anxhela e ktheu vështrimin nga burri që dikur kishte qenë i saj. Taulanti dukej më i ri, më i rregullt, më i mbledhur në trup, por në qëndrimin e tij lexohej një pasiguri e lehtë, të cilën përpiqej ta fshihte pas një vetëkënaqësie të shtirur.
— Po, Anxhela, Donika ka të drejtë, — hyri ai në bisedë, duke u munduar t’i jepte zërit sa më shumë ngrohtësi. — Ne kemi vendosur të martohemi. Për këtë arsye duhet ta zyrtarizojmë divorcin tonë. E kuptoj që për ty mund të jetë e dhimbshme, por jemi njerëz të rritur. Le t’i zgjidhim çështjet e pasurisë me qetësi, pa gjyqe dhe pa skandale. Unë dua të sillem fisnikërisht.
Anxhela buzëqeshi me vete, pa e lëvizur fytyrën. Fisnikëria e Taulant Markut gjithmonë kishte pasur një çmim të llogaritur me kujdes.
— Dhe ku qëndron saktësisht kjo fisnikëria jote? — pyeti ajo me një ton të sheshtë.
Donika e mori menjëherë drejtimin e bisedës, me një butësi të stërvitur. Dukej qartë se ajo ishte regjisorja e kësaj skene dhe nuk kishte ndër mend ta lëshonte kontrollin.