— Anxhela, Taulanti dhe unë e kemi biseduar gjatë gjendjen tuaj, — nisi Donika, duke e parë drejt në sy me një dhembshuri të llogaritur. — Ne e kuptojmë shumë mirë sa e lodhshme është për një grua vetëm të mbajë mbi shpatulla një shtëpi kaq të madhe, me dy kate. Ajo kërkon shpenzime pa fund, riparime, mirëmbajtje, kujdes për oborrin e për gjithçka rreth saj. Përse duhet t’i mbani ju këto barrë? Ju e keni rritur vajzën, tani duhet të pushoni, të jetoni qetë dhe rehat. Pikërisht për këtë arsye, Taulanti është i gatshëm ta marrë ai përsipër këtë peshë. Ne po ju propozojmë një zgjidhje shumë të drejtë: ju mbani apartamentin në qytet, ndërsa Taulanti merr shtëpinë e pushimit. Më besoni, kjo është zgjidhja më njerëzore. Ne vetëm duam t’ju çlirojmë nga shqetësime që janë bërë tepër të rënda për ju.
Donika i shqiptoi këto fjalë me një bindje aq të thellë në drejtësinë e vet, sa për një çast mund të dukej sikur vërtet po kryente një vepër bamirësie. Në arsyetimin e saj gjithçka lidhej për bukuri: ajo po e shpëtonte “gruan e lodhur” nga telashet e tepërta dhe, njëkohësisht, po siguronte për familjen e saj të re një pronë të shkëlqyer jashtë qytetit. Donika e shihte veten si mishërim të mendjes moderne, praktike dhe të kthjellët. Ishte e bindur se po e ndihmonte Taulantin të rimerrte atë që, sipas saj, i takonte me të drejtë, duke e mbrojtur nga ish-bashkëshortja lakmitare.
Taulant Marku pohoi menjëherë me kokë, duke e përqafuar plotësisht këtë version të ngjarjes.
— Po, Anxhela, unë vërtet jam gati ta bëj këtë hap. Do ta marr unë shtëpinë. Apartamenti do të mbetet për ty. Nuk do të të duhet të largohesh askund, as të ndryshosh mënyrën e jetesës me të cilën je mësuar. Unë po veproj sipas ndërgjegjes.
Heshtja u zgjat më shumë nga ç’ishte e rehatshme. Anxhela Lika i vështroi të dy dhe u habit nga përmasat e vetëgënjimit të tyre. Kishin ardhur të merrnin pronën e dikujt tjetër, ndërsa besonin me devotshmëri se po bënin një të mirë.
— Sa ofertë bujare, — tha më në fund Anxhela, pa e ndryshuar aspak tonin. — Ti qenke i gatshëm të marrësh shtëpinë, vetëm që të ma lehtësosh mua jetën. Vërtet kujdes prekës. Vetëm se ka një hollësi të vogël, të cilën ti, Taulant, me sa duket, ke harruar t’ia përmendësh të zgjedhurës sate të re.
Donika rrudhi lehtë vetullat. Në zërin e Anxhelës kishte kapur diçka që, sipas skenarit të saj, nuk duhej të ishte aty: siguri.
— Për çfarë hollësie e keni fjalën? — pyeti ajo, tashmë më e kujdesshme.
— Për faktin që kjo shtëpi nuk ka qenë kurrë pasuri e fituar bashkërisht gjatë martesës, — u përgjigj Anxhela, duke e kaluar vështrimin nga Donika te Taulanti. — Kjo pronë u përkiste prindërve të mi. Kur u moshuan dhe e kuptuan se nuk mund të kujdeseshin më si duhej për një shtëpi kaq të madhe dhe për gjithë truallin përreth, e kaluan në emrin tim. Me kontratë dhurimi. Kështu që kjo shtëpi, sado të dëshironi ju të merrni përsipër “hallet” e mia, ligjërisht nuk ndahet. Është imja.
Fytyra e Donikës ngriu për një sekondë. Pastaj ajo e ktheu ngadalë kokën nga Taulanti. Ai u zbeh dukshëm, por menjëherë u përpoq të hidhej në sulm, sikur të mbulonte krenarinë e plagosur.
— Anxhela, këto janë thjesht letra! — shpërtheu ai, dhe në zërin e tij u ndien nuanca të një pakënaqësie të vjetër. — Po, formalisht prindërit e tu e kaluan shtëpinë në emrin tënd. Por kush ka derdhur mund këtu për pesëmbëdhjetë vjet? Kush pagoi për ndërrimin e çatisë? Kush u mor me instalimet elektrike? Unë kam futur në këtë shtëpi paratë e mia, lekët e mi të fituar me djersë, kohën dhe energjinë time! Çdo fundjavë e kaloja këtu, ndërsa të tjerët pushonin. Puna ime nuk paska asnjë vlerë? Do të fshihesh pas një cope letër dhe do ta fshish krejt kontributin tim në këtë familje?
Taulanti besonte sinqerisht në atë që thoshte. Nuk i kujtohej më se çatia ishte bërë me kursimet e Anxhelës, ndërsa pjesëmarrja e tij kishte qenë kryesisht t’u jepte urdhra punëtorëve të marrë me pagesë. Në mendjen e vet, ai ishte ndërtuesi i kësaj mirëqenieje jashtë qytetit. Prandaj ideja se ligji nuk qëndronte në anën e tij i dukej një padrejtësi e tmerrshme.
Donika u përshtat shpejt. Mendja e saj praktike e riorganizoi menjëherë strategjinë. Nëse shtëpia ishte e paarritshme, duhej goditur një objektiv tjetër.
— Mirë, Anxhela, — zëri i Donikës u ftoh pak, duke humbur një pjesë të ëmbëlsisë së tepruar. — Ne e respektojmë ligjin. Nëse shtëpia është pasuria juaj personale, e marrë me dhurim, nuk do të pretendojmë mbi të. Taulanti nuk është nga ata burra që hapin gjyqe për imtësira. Por atëherë do të na duhet ta rishohim çështjen e apartamentit. Apartamenti në qytet është blerë gjatë martesës; pra është pasuri e përbashkët bashkëshortore.