pasuri e krijuar gjatë martesës. Dhe, meqë ju po kërkoni t’u përmbaheni me përpikëri të gjitha hollësive ligjore, Taulant Marku ka të drejtë të kërkojë pjesën e vet: gjysmën e atij apartamenti.
Anxhela i ngushtoi sytë.
— Pra, po më propozoni ta ndajmë apartamentin? — pyeti ajo, duke u siguruar se e kishte dëgjuar mirë. — Nëse hapet kjo çështje, do të detyrohem ta nxjerr në shitje, që t’i paguaj Taulantit pjesën që i takon. Po Gresa ku do të shkojë pastaj? Ajo është studente. Kjo është e vetmja shtëpi që ka.
Taulanti uli shikimin mënjanë. Sikleti i dukej qartë në fytyrë. Vajzën e donte, në mënyrën e tij të çalë e të ngatërruar, por planet e reja që kishte ngritur për jetën kërkonin para, dhe jo pak.
Donika, përkundrazi, nuk dukej se po mundohej nga ndonjë brejtje ndërgjegjeje. Ajo bëri një hap përpara, sikur po dilte në mbrojtje të burrit të saj nga një sulm krejtësisht i padrejtë.
— Anxhela, ju po bëni gabimin klasik të nënave që i mbajnë fëmijët nën sqetull edhe kur ata janë rritur, — tha Donika me ton këshillues, thuajse po jepte leksion. — Gresa nuk është më fëmijë. Është tetëmbëdhjetë vjeçe. Përse vazhdoni ta trajtoni si të pafuqishme? Duhet t’i mësojmë pavarësinë. Le të marrë një kredi për studimet, le të gjejë një punë me orar të pjesshëm, le të marrë një dhomë me qira bashkë me shoqet. Kjo është qasje normale, moderne. Nuk mund ta flijojmë jetën e Taulantit vetëm që të vazhdojmë t’i shërbejmë pafund një vajze të rritur. Taulanti ka të drejtë të marrë atë që i takon dhe ta përdorë për të ngritur folenë e tij të re familjare. Ne nuk po kërkojmë gjënë e huaj; po kërkojmë vetëm pjesën e Taulantit.
Në fjalët e Donikës kishte një logjikë të ftohtë, të ngurtë, si beton i derdhur. Ishte logjika e një njeriu që nuk rëndohej nga lidhjet e të tjerëve, nga kujtimet, nga sakrificat, nga dhimbja. Ajo vërtet nuk arrinte ta kuptonte pse Taulanti duhej t’ia linte pasuritë ish-gruas dhe vajzës, kur ato para mund të shndërroheshin në një kapital të shkëlqyer fillestar për projektet që ajo dhe Taulanti po ëndërronin. Në botën e saj, çdo gjë matej me leverdi.
Anxhela e ktheu vështrimin nga ish-bashkëshorti.
— Taulant, kjo është edhe qëndrimi yt? — e pyeti ajo qetë. — Vërtet je gati ta nxjerrësh vajzën tënde nga shtëpia vetëm që të financosh jetën tënde të re? Kur ike, the se detyrën si baba e kishe kryer. A quhet përfundim i denjë i atij “misioni” tënd ta lësh fëmijën pa çati mbi kokë?
Taulanti gëlltiti me nervozizëm, por menjëherë drejtoi shpatullat, sikur u kap pas fjalëve të Donikës për të mos u rrëzuar.
— Anxhela, mjaft e përdore vajzën për të më manipuluar! — shpërtheu ai ashpër, duke u futur në një mbrojtje të verbër. — Për tetëmbëdhjetë vjet ju kam mbajtur të dyjave. Kam punuar si i çmendur që ju të mos ju mungonte asgjë. Ndërgjegjen e kam të pastër. Pse duhet të dal unë me duar bosh dhe t’ju lë juve gjithçka? Pse ti dhe Gresa të jetoni rehat, ndërsa unë ta nis nga zero? Edhe unë dua një jetë normale. Donika ka të drejtë: Gresa duhet të mësojë të marrë përgjegjësi për veten. Jemi njerëz të një gjaku, Anxhela, dhe unë do ta ndihmoj gjithmonë vajzën me këshillë ose me ndonjë shumë të vogël, po të ketë vështirësi. Por nga gjysma ime ligjore e apartamentit nuk kam ndër mend të heq dorë. Me kokëfortësinë tënde po më detyron vetë të shkoj deri këtu.
Ai ia hodhi fajin Anxhelës me një lehtësi aq të natyrshme, sa ajo nuk u habit fare. Në mendjen e tij, viktima ishte po ai: sikur Anxhela t’ia kishte dhënë shtëpinë pa kundërshtim, ai nuk do të ishte detyruar të shkonte në masa ekstreme dhe të kërkonte ndarjen e apartamentit. Pra, sipas asaj logjike të shtrembër, nëse Gresa mbetej pa strehë, fajtore do të ishte vetëm nëna e saj kokëfortë. Ky arsyetim i përmbysur i lejonte Taulantit të ruante iluzionin se ishte ende njeri i ndershëm.
— Ju kuptova, — tha më në fund Anxhela, ngadalë. Zëri i saj ishte krejt i sheshtë, pa dridhje, pa zemërim, pa asnjë emocion të dukshëm; pikërisht kjo i hutoi si Taulantin, ashtu edhe Donikën. — Doni ta ndani apartamentin. Është e drejta juaj. Paraqisni kërkesën për divorc. Kërkoni edhe ndarjen e pasurisë.
Donika pohoi me kënaqësi, e bindur se rezistenca ishte thyer.
— E shihni, Anxhela? Kur lihen mënjanë emocionet e tepërta, gjithmonë mund të arrihet te një dialog konstruktiv. Ne do t’i përgatisim dokumentet.
— Por para se të shkoni te avokatët, — vazhdoi Anxhela, pa ia varur fare komentit të Donikës, — më lejo të të kujtoj edhe një hollësi, Taulant. Po, apartamenti është blerë gjatë martesës. Vetëm se pagesa fillestare për të u bë me paratë që unë trashëgova nga gjyshja ime. Kjo nuk do të jetë aspak e vështirë për t’u provuar në gjykatë; të gjitha lëvizjet bankare janë ruajtur. Prandaj pretendimi për gjysmën e apartamentit ka një problem shumë serioz.