Në skenarin më të favorshëm për ty, mund të flitet vetëm për një të katërtën.
Taulant Marku hapi gojën, gati të shpërthente në kundërshtim, por Anxhela Lika nuk i la hapësirë as për një fjalë.
— Dhe për atë një të katërtën, — tha ajo ngadalë, duke theksuar çdo rrokje, — do të të duhet të zhytesh në procese gjyqësore të gjata. Do të të duhet ta shohësh vajzën tënde në sy dhe t’i shpjegosh pse babai i saj po numëron Lekët për t’i marrë metra katrorë nga shtëpia ku jeton. Do të paguash avokatë, do të humbasësh kohë, nerva dhe fytyrë. Dhe po ta them qartë, Taulant: unë do ta bëj këtë proces sa më të gjatë që të jetë e mundur. Do ta kundërshtoj çdo hap tuajin. Jo sepse më duhen ato para. Por sepse nuk do të lejoj që ti ta ndërtosh lumturinë tënde mbi sigurinë e fëmijës tim, duke u fshehur pas fjalëve të bukura për drejtësi.
Donika Hasani i ngushtoi sytë. Buzëqeshja e saj e sjellshme u thye përfundimisht.
— Po silleni në mënyrë krejt të paarsyeshme, Anxhela, — tha ajo mes dhëmbëve. — Jeni gati të humbisni vite, energji dhe qetësi nëpër gjykata vetëm nga inati. Thjesht nuk pranoni dot që Taulanti ka gjetur një grua që di ta vlerësojë.
— Unë po sillem si nënë, — ia ktheu Anxhela pa u lëkundur. — Kurse ju, Donika, po silleni si dikush që ka hyrë në një shtëpi të huaj me shpresën se do të marrë diçka lehtë. Por rrugë të lehtë nuk do të ketë. Doni gjyq? Shkoni në gjyq. Vetëm mos guxoni të vini më në këtë shtëpi për të më shpjeguar se sa shumë dëshironi të ma lehtësoni jetën.
Taulanti dukej i hutuar. Plani i tij i përsosur, ku ai merrte me fisnikëri shtëpinë e pushimit ose, në rastin më të keq, siguronte shpejt gjysmën e apartamentit, po shembej para syve të tij. Mendimi për seanca të pafundme, për debate me avokatë dhe për një përballje të vështirë me të bijën nuk kishte qenë aspak pjesë e ëndrrës së tij për një të ardhme të ndritur.
— Anxhela, ti po e bën gjithçka më të ndërlikuar, — murmuriti ai, tashmë pa sigurinë e mëparshme. — Ne mund të merreshim vesh njerëzisht.
— Njerëzisht sipas jush, Taulant, — e korrigjoi ajo ftohtë. — Ju gjithmonë keni dashur që çdo gjë të bëhej vetëm sipas mënyrës suaj.
Donika e kapi Taulantin për krahu me vendosmëri.
— Këtu nuk kemi më çfarë të diskutojmë, i dashur. Do të ndjekim rrugën zyrtare. Kjo grua është verbuar nga mllefet e veta. Ne nuk do të ulim veten në nivelin e saj.
Ata u kthyen dhe u larguan. Donika ecte me hap të rregullt e të sigurt, ndërsa në mendje kishte nisur tashmë të ndërtonte strategji të reja ligjore dhe të peshonte rreziqet. As për një çast nuk dyshoi se kishte të drejtë. Në botën e saj, Anxhela ishte thjesht një pengesë që duhej hequr nga rruga, në mënyrë që ajo dhe Taulanti të gëzonin lumturinë që, sipas tyre, u takonte me ligj.
Taulanti ecte pranë saj, i bindur se ishte fyer padrejtësisht. Në fund të fundit, ai mendonte se kishte dashur ta zgjidhte gjithçka në mënyrën më të mirë. Kishte propozuar një shkëmbim të ndershëm. Dhe tani po paraqitej si përbindësh që kërkonte t’i merrte pjesën vajzës së vet. Ai ishte sinqerisht i bindur se Anxhela po e kthente Gresa Kovaçin kundër tij me qëllim, duke përdorur apartamentin si mjet presioni.
Anxhela mbeti në vend, pa lëvizur. Vështrimi i saj ndoqi çiftin që largohej, dhe ajo e kuptoi qartë se përpara e priste një periudhë e rëndë. Do të kishte gjyqe, akuza, përpjekje të Taulantit për ta tërhequr Gresën në anën e tij, duke luajtur rolin e babait të keqkuptuar e të refuzuar. Megjithatë, brenda saj nuk kishte as frikë, as pendesë.
Papritur, gjithçka iu bë e kthjellët. Për vite me radhë kishte jetuar pranë një njeriu për të cilin familja nuk kishte qenë strehë, por një mekanizëm i leverdishëm që i shërbente nevojave të tij. Detyrimet e veta ai i kishte quajtur sakrifica madhështore, ndërsa kujdesin e saj e kishte marrë si diçka të vetëkuptueshme. Divorci, në atë çast, nuk i dukej më tragjedi. Ishte çlirim nga një gënjeshtër e zgjatur shumë gjatë.
Propozimi i Donikës dhe Taulantit për t’ia marrë shtëpinë e pushimit nën petkun e kujdesit për shëndetin e saj ishte vetëm përmbledhja më e pastër e egoizmit të tyre. Ata besonin vërtet se mund ta mbështillnin lakminë me letër mëshire dhe se Anxhela do ta pranonte me mirënjohje.
Por tani rregullat kishin ndryshuar. Anxhela nuk kishte ndërmend të luante më rolin e gruas së kuptueshme e të duruar. Ajo kishte një vajzë për të mbrojtur dhe një dinjitet që nuk do ta flijonte më për rehatinë e të tjerëve. E dinte se ishte në të drejtën e saj. Dhe pikërisht kjo bindje i jepte forcën për të përballuar çdo provë që do t’i sillnin këta “njerëz të afërt”, të cilët kishin vendosur se mund t’i merrnin gjithçka, duke i lënë vetëm fjalë boshe për fisnikëri.