— Merre, parazite! — Eduart Dhrami ma përplasi tiganin mbi kokë.
U ula instinktivisht, e zënë në befasi, dhe ngrita duart për të mbrojtur kokën. Ena prej gize u përplas rëndë mbi kyçet e mia. Dhimbja më përshkoi si rrymë, por nuk bërtita. Pas njëzet vitesh martesë, kisha mësuar të duroja në heshtje.
— Çfarë po bën?! — më doli nga goja pa e kontrolluar.
— Mbylle! — ulëriu ai dhe e flaku tiganin mbi sobë. — Më ka ardhur në majë të hundës të harxhoj para për ty! Ha sikur s’ke fund, e nuk vlen për asgjë!
U ngrita ngadalë nga dyshemeja, duke fërkuar kyçet e goditura. Burri im rrinte në mes të kuzhinës: i skuqur në fytyrë, flokët të çrregulluar, sytë të përgjakur nga inati e pija. Një natë më parë kishte shkuar sërish te Luana Sota, dashnorja e tij tridhjetëvjeçare nga zyra e financës. Ishte kthyer në agim, i dehur dhe i tërbuar.
— Eduart Dhrami, unë gjithë ditën gatova, pastrova…
— Gatove?! — ai tregoi me gisht nga soba. — Këtë lëngun tënd që s’e ha as qeni? Luana Sota gatuan tamam, të lëpish gishtat! Kurse ti…
Nuk e përfundoi fjalinë. U kthye me vrull dhe doli nga kuzhina, duke përplasur derën aq fort sa u dridhën xhamat e bufesë.
U ula në karrige, ende duke masazhuar kyçet. I majti kishte nisur të fryhej. Të nesërmen do të bëhej mavijosje; prapë do të më duhej të shpikja ndonjë justifikim që ta fshihja nga fqinjët, nga Hana Prifti, vajza jonë.
Edhe pse Hana Prifti i dinte të gjitha. Thjesht nuk fliste. Ishte njëzet e pesë vjeçe dhe ende i druhej të atit si zjarrit.
Telefoni i Eduart Dhramit ra në korridor. Në fillim dëgjova murmuritjen e tij të pakënaqur, pastaj zëri iu ngrit papritur:
— Çfarë bllokimi?! Ju paska lënë mendja fare atje?!
Ngriva në vend dhe mbajta vesh.
— E di që është mëngjes! Më shpjegoni qartë çfarë po ndodh!
Heshtje. Pastaj ai shpërtheu prapë:
— Me padi?! Çfarë padie?! Kush e ka bërë?!
Pasoi një pauzë tjetër, më e gjatë.
— Nga Arjana Dervishi?! Po ajo është gruaja ime! Ka luajtur nga mendtë ajo?!
Pa dashur, buzëqesha, megjithëse kyçet ende më pulsonin nga dhimbja. Plani kishte nisur të jepte shenjën e parë.
Tre muaj më parë, rastësisht, kisha dëgjuar një bisedë të Eduart Dhramit me Luana Sotën. Ai i premtonte se do t’i dhuronte apartamentin tim me tri dhoma — pikërisht atë që e kisha trashëguar nga nëna ime pesëmbëdhjetë vjet më parë.
— Luana ime, çfarë do të bëjë ajo lopë? — qeshte ai në telefon, i mbyllur në banjë. — Do të divorcohemi dhe kaq. Apartamentin do ta marr me gjyq, se është regjistruar gjatë martesës. Pastaj do ta kaloj në emrin tënd.
Unë qëndroja pas derës së banjës dhe, për herë të parë pas shumë vitesh, nuk ndjeva as frikë, as fyerje. Ndjeva vetëm një zemërim të ftohtë, të kthjellët, të llogaritur.
Të nesërmen lashë takim me një avokate.
— Ka rrugëzgjidhje, — më tha Marsela Gjoni, pasi i shqyrtoi me kujdes dokumentet. — Apartamenti juaj është pronë personale, sepse e keni marrë me trashëgimi. Por ka një hollësi.
— Çfarë hollësie? — u tensionova unë.
— Nëse bashkëshorti provon se ka investuar para për riparime, rikonstruksion ose ndryshime në banesë, mund të kërkojë dëmshpërblim. Madje, në disa raste, edhe pjesë pronësie.
— Nuk ka hedhur asnjë qindarkë, — tunda kokën. — Çdo gjë e kam bërë vetë. Me pensionin tim, me punë shtesë.
— Atëherë, në rast divorci, apartamenti mbetet juaji, — pohoi avokatja. — Megjithatë, unë do t’ju këshilloja të veproni përpara tij.
— Si?
— Paraqisni që tani padi për ndarjen e pasurisë. Mos prisni divorcin. Kërkoni që gjykata ta njohë apartamentin si pronë tuajën personale. Dhe, si masë sigurimi, kërkoni bllokimin e llogarive të tij, që të mos i nxjerrë paratë para se të mbahet gjyqi.
Mbeta e menduar. Plani ishte i rrezikshëm, por joshës.
— Po nëse ai e merr vesh?
— Çfarë ndryshon? — Marsela Gjoni ngriti supet. — Ju, sidoqoftë, keni ndërmend të divorcoheni, apo jo?
Nuk u përgjigja menjëherë. Njëzet vjet kisha duruar goditje, tradhti, poshtërime. Për çfarë? Nga frika se mos mbetesha vetëm? Për Hana Priftin, e cila ishte rritur prej kohësh?
— Po, — thashë më në fund, me zë të prerë. — Le ta dorëzojmë padinë.
— Arjana Dervishi! — gjëmoi Eduart Dhrami, duke u futur me tërbim në kuzhinë. — Çfarë po kurdis ti?! Më ke çuar në gjyq?!
Unë vazhdova qetësisht të prisja lakrën për supë.
— Po.
— Ti… ti… — ai mezi merrte frymë nga zemërimi dhe fjala iu këput në grykë.