— E kupton fare çfarë ke bërë?!
E lashë thikën mbi dërrasën e prerjes dhe ia ngula sytë drejt.
— E kuptoj shumë mirë. Po mbroj atë që më takon.
— Çfarë të takon ty?! — ai bëri një hap drejt meje dhe unë, pa dashur, u tërhoqa pas deri te tavolina. — Ky është apartamenti IM! Kam njëzet vjet që jetoj këtu!
— Apartamenti është imi. Ma ka lënë nëna trashëgim. Dhe pas divorcit do të mbetet imi.
— Çfarë divorci?! — sytë iu zgjeruan sikur të kisha thënë diçka të pabesueshme. — Ti paske humbur fare mendjen?
— Jo, jam më e kthjellët se kurrë, — e mora përsëri thikën dhe vazhdova të pres lakrën. Gishtat më dridheshin, por u përpoqa të mos e jepja veten. — Divorci do të bëhet, Eduart Dhrami. Dhe këtë herë nuk ka kthim pas.
— Mendon se do të të lë unë?! — më kapi fort nga shpatulla, aq sa gishtat iu ngulën në mish.
— Më lësho, — i thashë mes dhëmbëve.
— Nuk të lëshoj! Je gruaja ime! Dhe nga unë nuk ikën dot askund!
— Mami, çfarë po ndodh këtu?
Të dy u kthyem menjëherë. Te pragu qëndronte Hana Prifti. E zbehtë, me sy të mëdhenj, të mbushur me frikë.
— Asgjë, bijë, — Eduart Dhrami vendosi në fytyrë një buzëqeshje të shtirur dhe më hoqi dorën nga shpatulla. — Po bisedonim pak.
— Bisedonit? — Hana Prifti vështroi kyçet e mia të skuqura, pastaj lakrën e shpërndarë mbi tavolinë. — Baba, largohu nga mami.
— Çfarë the?
— Largohu. Tani.
Ai përpëliti qepallat, i hutuar, por bëri një hap prapa.
— Hana Prifti, edhe ti je në anën e saj?!
— Jam në anën e njerëzve normalë, — vajza hyri në kuzhinë dhe u vendos pranë meje. — Në anën e atyre që nuk godasin gratë në kokë me pjata.
— Unë nuk e godita! Unë vetëm…
— E dëgjova, — ia preu ajo ftohtë. — I dëgjova të gjitha. Dhe i kam parë mavijosjet e mamit. I kam parë për vite me radhë.
— Hana… — Eduart Dhrami u përpoq të zbuste zërin.
— Mami, vërtet e ke dorëzuar kërkesën për divorc? — u kthye ajo nga unë.
Unë pohova me kokë.
— Ke bërë shumë mirë, — Hana Prifti më hodhi krahët mbi shpatulla. — Duhej ta kishe bërë me kohë.
— Ju… ju të dyja… — Eduart Dhrami u zverdh. — Qenkeni marrë vesh pas shpine?!
— Jo, — tunda kokën. — Hana Prifti sapo e mori vesh.
— Por unë jam plotësisht me mamin, — tha vajza me zë të vendosur. — Baba, mund të fillosh të mbledhësh rrobat. Shko te Luana Sota jote.
Kuzhina u mbulua nga një heshtje e rëndë. Eduart Dhrami rrinte me gojë hapur, sikur nuk arrinte ta pranonte atë që po dëgjonte.
— Ju… ju paskeni luajtur mendsh, — nxori më në fund. — Arjana Dervishi, mendoje mirë! Kujt do t’i duhesh ti? E plakur, e sëmurë…
— Më duhem vetes, — iu përgjigja qetësisht. — Dhe kjo më mjafton.
— Do të mi zhbllokojnë llogaritë?!
— Jo. Janë masa sigurimi deri në seancën gjyqësore.
— Çfarë seance?! Unë nuk të kam borxh asgjë!
— Ke borxh dëmshpërblim për dëmin moral, — ndërhyri Hana Prifti. — Për njëzet vjet dhunë dhe poshtërim. Dhe edhe detyrime prindërore të prapambetura, sepse për mua nuk ke shpenzuar kurrë si baba.
Eduart Dhrami vuri dorën në gjoks.
— Do të më çoni në infarkt, shtriga!
— Të thërras ambulancën? — pyeta pa asnjë emocion.
— Nuk dua asgjë prej jush! — u vërsul drejt derës. — Do t’i zgjidh vetë të gjitha! Në gjykatë! Do të marr avokatë!
— Me paratë e bllokuara? — ia ktheu Hana Prifti me një nënqeshje të hidhur.
Ai murmuriti diçka të pakuptueshme dhe doli nga apartamenti, duke e përplasur përsëri derën.
Unë dhe Hana Prifti u pamë në sy.
— Mami, — më shtrëngoi ajo më fort. — Ti je e fortë. Vërtet.
Atë çast ndjeva lotët të më rridhnin faqeve. Jo nga dhimbja. Jo nga frika. Nga lehtësimi.
Një javë më vonë, Eduart Dhrami u kthye. Këtë herë ishte esëll, i krehur, me një tufë trëndafilash në dorë.
— Arjana ime, — nisi me zë të butë, gati lutës. — Më fal. Kam qenë budalla. Gabova.
Unë qëndrova te dera dhe nuk bëra asnjë lëvizje për ta ftuar brenda.
— Eduart Dhrami, kërkesa për divorc është dorëzuar zyrtarisht.
— Mirë, e dorëzove, po pastaj? — u përpoq të buzëqeshte. — Do ta tërheqësh. Kemi njëzet vjet bashkë!
— Pikërisht. Njëzet vjet kam duruar. Mjaft më.
— Arjana Dervishi, bëhu njeri! — zëri iu kthye në qaraman. — Ku do të shkoj unë? Te Luana Sota ka vetëm një dhomë me qira, një garsoniere të ngushtë! Aty s’kam ku të kthehem!
— Ky nuk është problemi im.
— Po llogaritë?! A e kupton që më janë bllokuar katërqind mijë Lekë?! Nuk kam me çfarë të paguaj kredinë!
— Paraqit një kërkesë kundërshtuese në gjykatë. Mund të të zhbllokojnë një pjesë për shpenzimet e domosdoshme.
Ai më pa i hutuar.
— Qenke bërë juriste tani?
— Po këshillohem, — i thashë dhe vura dorën te dera. — Mirupafshim, Eduart Dhrami.
Pas shpine dëgjova zërin e tij të çarë:
— Arjana Dervishi!