— Prit, të lutem!
Unë, megjithatë, tashmë po e shtyja derën. Brava kërciti shkurt. U mbështeta pas kornizës, me sytë mbyllur, sikur po më duhej të mësohesha me ajrin e ri që hyri në jetën time.
Liri. Për herë të parë pas njëzet vitesh, kjo fjalë nuk dukej më e huaj për mua.
Procesi gjyqësor zgjati plot tre muaj. Eduart Dhrami mori një avokat, i cili u përpoq me çdo kusht të vërtetonte se burri im kishte kontribuar financiarisht në rikonstruksionin e banesës.
— Ku janë provat? — pyeti gjyqtarja, pa ngritur zërin.
— Ka fatura! — shpërtheu avokati.
— Për tapetet e blera para pesëmbëdhjetë vjetësh? — ndërhyri Marsela Gjoni me qetësi. — Dhe bëhet fjalë për një shumë prej tre mijë Lekësh, apo jo?
— Ishin tapete të shtrenjta!
— Të cilat paditësja i ngjiti vetë, me duart e saj, — ia ktheu menjëherë avokatja ime. — Për këtë ka edhe dëshmitarë.
Dhe vërtet, komshija jonë, Nexhmije Mëhilli, e pohoi para gjykatës se riparimet i kisha bërë unë vetë, ndërsa Eduarti zhdukej ditë të tëra pa treguar ku ishte.
— Po faturat e shtëpisë kush i paguante? — nuk dorëzohej avokati i Eduartit.
— Gjysmë për gjysmë, — u përgjigj Marsela Gjoni. — Kemi nxjerrje bankare. Madje, tre vitet e fundit, pagesat i ka bërë vetëm klientja ime, sepse bashkëshorti i saj i shpenzonte të ardhurat për nevoja personale.
— Çfarë nevojash?!
— Restorante, dhurata për të dashurën, pije alkoolike, — lexoi avokatja ime pa asnjë dridhje në zë. — Të gjitha vërtetohen nga lëvizjet e kartave të tij.
Eduarti nxihej e skuqej nga inati, avokati i tij humbiste durimin, kurse unë rrija ulur drejt, e çuditërisht e qetë. Me çdo seancë, pesha që më kishte shtypur shpirtin për vite me radhë bëhej më e lehtë.
Më e vështira ishte dita kur Hana Prifti doli të dëshmonte.
— Na tregoni për atmosferën në familje, — i kërkoi gjyqtarja.
— Babai e rrihte mamanë, — tha ime bijë thjesht, pa zbukurime. — Rregullisht. Që kur unë isha shtatë vjeçe e deri pak kohë më parë. Kam ruajtur vizatime nga fëmijëria, ku e kam paraqitur atë që ndodhte në shtëpi.
— Çfarë?! — Eduarti u ngrit vrik nga vendi. — Hana, ç’janë këto që po thua?!
— Qetësi në sallë! — gjyqtarja goditi tavolinën. — Dëshmitare, vazhdoni.
— Gjithashtu, babai nuk ka marrë pjesë financiarisht në rritjen time. Gjithçka e paguante mamaja: nga pensioni, nga punët shtesë, nga çfarëdo që arrinte të siguronte. Ai paratë i përdorte për veten dhe për gratë e tjera.
— Hana, bijë! — Eduarti u përpoq të zbutej, duke luajtur rolin e babait të plagosur. — Si mund ta bësh këtë?
— Shumë lehtë, — iu përgjigj ajo ftohtë. — Për njëzet vjet kam pasur frikë prej teje. Mjaft më.
Pas asaj seance, avokati i Eduartit kërkoi kohë për t’u tërhequr e për të rishikuar qëndrimin.
— Bashkëshorti juaj është gati për një marrëveshje, — më njoftoi Marsela Gjoni disa ditë më vonë.
— Çfarë lloj marrëveshjeje?
— Ai heq dorë nga çdo pretendim mbi apartamentin. Ju, nga ana tjetër, kërkoni heqjen e bllokimit të llogarive dhe nuk insistoni për dëmshpërblim moral.
U mendova për pak.
— Po divorci?
— Divorci vazhdon në çdo rast. Atë nuk po e kundërshton më.
— Atëherë pranoj, — thashë duke tundur kokën. — Nuk dua paratë e tij. Dua vetëm lirinë time.
Ditën kur mora në dorë certifikatën e divorcit, Hana organizoi një festë të vogël në shtëpi.
— Mami, je e lirë! — tha ajo, duke hapur një shishe shampanjë.
— E lirë, — përsërita unë, duke buzëqeshur mbi dokumentin që mbaja në duar.
Njëzet vite martesë, të mbyllura me një vulë të vetme.
— Të vjen keq? — më pyeti Hana pas pak.
— Për çfarë?
— Për vitet që kaluan… për gjithçka.
Mora një gllënjkë shampanjë dhe e lashë shijen e saj të më rrinte pak në buzë.
— Jo. Më vjen keq vetëm që nuk e bëra më herët.
— Pse nuk e bëre?
— Kisha frikë. Mendoja se vetëm nuk do t’ia dilja. Mendoja se pa të do të humbisja.
— Po tani? Ia del?
Hodha sytë rreth e rrotull. Apartamenti ishte i pastër, i qetë, dhe më në fund më përkiste vetëm mua. Nuk kishte më britma të dehura që të çanin muret. Nuk kishte më derë që përplasej me mllef. Nuk kishte më ankth që të zinte frymën.
— Ia dal, — thashë me bindje. — Madje jo vetëm kaq. Tani po jetoj.
Telefoni nisi të binte. Në ekran u shfaq një numër i panjohur.
— Alo?
— Zonja Arjana Dervishi? — dëgjova një zë burri. — Jam Ledion Cani, agjent imobiliar. Numrin tuaj ma dhanë disa të njohur të përbashkët. Doja të dija nëse po mendoni ta shisni apartamentin me tre dhoma te rruga e Durrësit.
U vrenjta menjëherë.
— Jo. Nuk kam ndërmend ta shes. Nga e morët këtë informacion?
— Më kontaktoi Eduart Dhrami. Më tha se ju po përgatiteshit për shitje.
— Eduart Dhrami nuk ka më asnjë të drejtë të disponojë pronën time, — i thashë akull. — Jemi të divorcuar. Dhe nëse ai guxon edhe një herë të ofrojë për shitje diçka që më përket mua, do t’i drejtohem policisë.
— E kuptova. Më falni për shqetësimin.
E mbylla telefonin.