U shkëputa nga thirrja dhe ngrita sytë nga Hana Prifti.
— Ai nuk ka për të hequr dorë kaq lehtë, — psherëtiu ime bijë.
Unë ngrita supet, sikur të mos doja t’i jepja më shumë peshë nga ç’meritonte.
— Le të provojë sa të dojë. Apartamenti është në emrin tim. Vendimin e gjykatës e kam në dorë. Nuk ka çfarë të bëjë.
— Po sikur të hakmerret?
— Atëherë do të shkojmë prapë në gjykatë. Marsela Gjoni më ka porositur qartë: çdo presion duhet dokumentuar. Regjistrime, dëshmi, prova. Asgjë nuk lihet me fjalë.
Hana Prifti më hodhi krahët rreth qafës.
— Mami, jam krenare për ty.
Ato fjalë më ngrohën më shumë se çdo gotë shampanjë.
Kaloi një vit. Eduart Dhrami nuk u duk më. Thuhej se ishte shpërngulur te Luana Sota, por, sipas fjalëve që qarkullonin, asaj i ishte ftohur shpejt dashuria sapo kishte kuptuar se ai nuk kishte asnjë apartament për t’i dhuruar.
Unë nisa punë. Në fillim si sanitare në një shkollë, pastaj më kaluan ndihmëse kuzhiniere në mensë. Rroga nuk ishte e madhe, por vinte rregullisht. Së bashku me pensionin, ia dilja mjaftueshëm mirë.
Hana Prifti u martua me një djalë të mirë, Krenar Sinani. Banonin me qira jo larg meje dhe vinin shpesh për vizitë.
Një ditë, ime bijë më pyeti:
— Mami, nuk të ka shkuar mendja të rregullosh edhe jetën tënde personale?
Unë qesha lehtë.
— Në pesëdhjetë e tetë vjeç?
— E çfarë pastaj? Ti je ende e re!
— Hana ime, për njëzet vjet kam qenë e martuar dhe e palumtur. Tani jam e lirë. Dhe jam e lumtur. Nuk më mungon asgjë tjetër.
— Po të paktën një mace? — këmbënguli ajo me buzëqeshje.
U mendova. Në të vërtetë, Eduart Dhrami gjithmonë kishte qenë kundër kafshëve në shtëpi.
— Ndoshta ke të drejtë, — thashë më në fund. — Do ta marr një.
Pas një jave, në shtëpinë time erdhi një maçok i kuq, Luan Gjeloshi. I pacipë, dembel, gjithmonë në kërkim të përkëdheljeve dhe vëmendjes, por i dashur pa masë.
Një mbrëmje vonë ra zilja e derës. U afrova te syri magjik dhe mbeta e ngrirë.
Ishte Eduart Dhrami. I dehur, i parruar, me sy të çakërdisur.
— Arjana! Hape! Duhet të flasim!
— Ik, Eduart. Unë nuk kam më asgjë për të biseduar me ty.
— Hape derën, të thashë! — bërtiti dhe nisi të godiste fort.
Mora telefonin dhe formova numrin e inspektorit të zonës.
— Alo, zoti Gentian Cani? Jam Arjana Dervishi. Ish-burri im është i dehur dhe po më bie derës.
— Vij menjëherë, — u përgjigj shkurt ai.
U ktheva nga dera dhe fola me zë të lartë:
— Kam lajmëruar policinë.
— Plaç! — ulëriti Eduart Dhrami nga jashtë. — Ky është apartamenti im! Kam jetuar këtu njëzet vjet!
— Ke jetuar, — ia ktheva qetë. — Tani nuk jeton më. Largohu para se të mbërrijë inspektori.
Ai vazhdoi edhe pak të përplaste derën, pastaj dëgjova hapat që zbrisnin shkallët.
Gentian Cani erdhi pas dhjetë minutash. Deri atëherë Eduart Dhrami ishte zhdukur.
— Zonja Arjana Dervishi, — më tha ai, — ju duhet një urdhër mbrojtjeje nga gjykata. Që të mos ketë të drejtë t’ju afrohet as te pragu.
— Si mund ta bëj këtë?
— Përmes gjykatës. Mblidhni prova për ngacmimet: regjistrime telefonatash, dëshmi nga fqinjët, çdo rast të dokumentuar. Pastaj paraqisni kërkesën.
Të nesërmen shkova sërish te Marsela Gjoni.
— Do ta përgatisim, — tha juristja duke tundur kokën. — Ju keni tashmë një histori dhune në familje të njohur nga gjykata. Kjo ka peshë të madhe.
Pas një muaji mora vendimin: Eduart Dhramit i ndalohej të më afrohej më shumë se pesëdhjetë metra.
Kaluan edhe gjashtë muaj. Jeta më në fund u vendos në shina. Për herë të parë pas njëzet vitesh ndjeva se mund të merrja frymë lirshëm, me gjithë kraharorin.
Një mëngjes, teksa po bëhesha gati për punë, dëgjova zilen.
— Kush është?
— Korrieri, kam një dorëzim.
Hapa derën. Në prag qëndronte një djalë i ri me një buqetë trëndafilash të bardhë.
— Arjana Dervishi?
— Po, unë jam.
— Janë për ju.
E mora buqetën e hutuar. Në kartolinë shkruhej: “Faleminderit që më mësove të jem e fortë. Vajza jote, Hana Prifti.”
Sytë m’u mbushën me lot. I shtrëngova trëndafilat pas gjoksit dhe buzëqesha.
Po, kisha humbur njëzet vjet nga jeta ime. Por kisha fituar gjënë më të rëndësishme: veten. Dhe vajzën time, e cila më në fund kishte pushuar së jetuari me frikë.
Për këtë ia vlente edhe ajo goditje me tigan në kokë.
Luan Gjeloshi u fërkua pas këmbëve të mia duke gërhitur. U përkula dhe ia ledhatova qimen e kuqe.
— Mbaroi, Luan, — pëshpërita. — Tani do të jetojmë mirë. Ta premtoj.
Dhe këtë premtim do ta mbaj. Patjetër që do ta mbaj.