— Anxhela Rexha, pse je ende shtrirë? Po shkon ora nëntë! Arlindi sapo ka ardhur nga rruga, është lodhur krejt. I duhen vezë të skuqura me pesë kokrra dhe proshutë e bërë kërce!
Me mundim hapa qepallat e rënda. Dhoma e gjumit nuk mbante aromën e freskët të mëngjesit, atë për të cilën kishim blerë këtë shtëpi jashtë qytetit, por ishte mbushur me parfumin e fortë me lule të Hyrie Kolës. Vjehrra qëndronte te pragu, me duart në ije, dhe më vështronte sikur po më jepte urdhër.
— Hyrie Kola, dje kemi pastruar shtretërit e kopshtit deri në dy të natës, — iu përgjigja me zë të ngjirur, ndërsa shpina më dhembte në çdo muskul.
— S’ka gjë, do të flesh ndonjëherë tjetër. Çohu tani. Në bagazh kemi enët bosh, duhet zier supë për gjithë javën!
Dera u përplas pas saj. Unë e ngula fytyrën në jastëk, duke ndier si më mblidhej kraharori nga një fyerje e rëndë.
Shtatë vjet. Plot shtatë vjet unë dhe Eduart Frashëri i kishim mohuar vetes pothuajse gjithçka. Nuk shkonim në det, mbanim xhaketat e vjetra derisa konsumoheshin, jetonim ngushtë në një garsoniere të vogël, vetëm që të kursenim për atë shtëpi prej druri pranë pyllit. Eduarti i kishte lëmuar vetë dërrasat, ndërsa unë kisha punuar derisa më ishin bërë duart kallo, duke mbjellë hortensia. Ajo shtëpi duhej të ishte streha jonë e qetë.
Por ëndrra jonë u kthye në një bazë pushimi falas për të afërmit e burrit tim.
Çdo të premte, fiks në gjashtë të mbrëmjes, para portës sonë ndalonte makina ngjyrë vishnje. Arlind Marku, vëllai tridhjetë e tetë vjeçar i Eduartit, zbriste nga timoni, shtriqej i kënaqur dhe shkonte drejt e te hamaku. Pas tij vinte Hyrie Kola, me çanta me kuadrate bosh, të cilat deri të dielën në darkë pritej t’i mbushja unë me ushqime.
— Anxhela, po kush e marinon kështu mishin? Do dalë i thatë fare! — më gumëzhinte zëri i vjehrrës mbi kokë, ndërsa unë, në ditën time të pushimit, rrija para lavamanit. — Dhe sill pak ujë mineral për Arlindin, se nga vapa s’po ndihet mirë.
Ushqimet zhdukeshin me shpejtësi marramendëse. Djathi i fshatit, mishi i zgjedhur i derrit, perimet e freskëta — deri të shtunën në mbrëmje raftet bosh të frigoriferit dukeshin frikshëm të bardha. Eduartit i duhej të ndizte makinën e të shkonte te dyqani i fshatit, ku linte shuma të majme. Të afërmit nuk kishin sjellë kurrë as një bukë të vetme.
Atë mbrëmje, kur për herë të katërt brenda ditës po laja pjatat e Arlindit, duart më tradhtuan dhe nisën të më dridheshin. Pjata më rrëshqiti nga gishtat dhe u thye me krismë mbi pllakat e kuzhinës. Eduarti u afrua menjëherë.