Ai u ul në gjunjë pranë meje dhe nisi të mblidhte copat e porcelanit të shpërndara nëpër pllaka. Pastaj ngriti sytë dhe pa fytyrën time, që ishte bërë krejt e zbehtë.
— Mjaft më, — tha me zë të ulët, duke ma marrë peshqirin nga duart. — Je rraskapitur fare.
— Eduart, ata po na e hanë gjithë buxhetin, — pëshpërita, me lotët që mezi i mbaja. — Nuk mund të vazhdoj më të sillem si shërbëtore në shtëpinë time.
Burri im kishte qenë gjithmonë njeri i butë, nga ata që më mirë heshtin sesa hyjnë në përplasje, sidomos me nënën e tij autoritare. Por atë mbrëmje, kur më pa në atë gjendje, në fytyrën e tij u shfaq një vendosmëri që rrallë ia kisha parë.
— Po t’ua themi hapur, do të shpërthejë një sherr i madh. Mamaja pastaj s’do të na flasë me vite, — tha, duke më hedhur krahun mbi supe. — Duhet ta bëjmë ndryshe: që të mos u vijë më dëshira të vijnë vetë.
Ideja na erdhi nga kolegia ime, Denisa Rexha. Ajo ishte e fiksuar pas praktikave lindore dhe një ditë, gjatë pushimit të drekës, më kishte folur për një pastrim “tibetian” të organizmit. As mish, as karbohidrate të shpejta, as kripë, as sheqer. Vetëm barishte, perime të pagatuara dhe sojë pa shije.
Të enjten, pas pune, unë dhe Eduarti shkuam në treg. Rreshtat me mish i kaluam qëllimisht pa u ndalur fare. Në qeset tona përfunduan tufa rukole të hidhur, selino e gjelbër, panxhar i gjallë, fara liri dhe mish soje, që në prekje të kujtonte një sfungjer të ngjeshur.
Të premten në mbrëmje u dëgjua boria e njohur te porta. Hyrie Kola e hapi kangjellën si gjithmonë, sikur shtëpia të ishte e saj.
— Anxhela, ndizeni zgarën! Arlindi është lodhur tmerrësisht nga rruga, i duhet një hell me mish tani, pa humbur kohë!
Unë dola në verandë me përparëse të pastër, duke i pritur me buzëqeshjen më të gjerë e më të pafajshme që mund të bëja.
— Hyrie Kola, Arlind! Kemi një lajm të mrekullueshëm për ju. Unë dhe Eduarti vumë re sa shumë lodheni në qytet, ndaj vendosëm të kujdesemi seriozisht për shëndetin tuaj. Këtë fundjavë, në shtëpinë tonë nis programi i detoksit të plotë!
Fytyra e vjehrrës u zgjat menjëherë. Ajo nuhati ajrin me dyshim.
— Ç’është ky detoks tani? Po kjo erë çfarë është… sikur keni zier kashtë?
— Është çaj nga hithra dhe rrënjë rodheje! — raportoi Eduarti me gjallëri, teksa doli nga brenda. — I bën shumë mirë organizmit. Urdhëroni në tavolinë, darka është gati.
Mbi tryezën prej druri ishin vendosur tasa balte. Brenda tyre lëvizte një masë e trashë, e gjelbër. Ishte supë krem me selino dhe spinaq, e zier vetëm në ujë, pa as edhe një kokërr kripë. Në mes të tavolinës ngrihej një pirg me qofte soje, të spërkatura bujarisht me fara liri.