Arlind Marku u ul rëndë në karrige, sikur e kishin shtyrë me forcë. Me majën e pirunit ngacmoi një qofte soje. Ajo u përkul pak, pastaj u kthye prapë në formë, duke lëshuar një tingull të shurdhët e të ngjeshur.
— Çfarë është kjo? — i doli zëri i trashë. — Po mish derri nuk ka?
— Arlind, mishi i derrit i dëmton enët e gjakut! — e qortova butë, ndërsa mbushja filxhanët me lëngun e errët të rodhes. — Këtu ke proteinë bimore të pastër. Përtypeni ngadalë. Çdo kafshatë duhet përtypur dyzet herë.
Hyrie Kola mori me lugë pak nga supa e gjelbër. Sapo lëngu i preku buzët, ajo gëlltiti me zor, u drodh dhe nisi të kollitej.
— Anxhela… po bukë ka? Një copë bukë të zakonshme, të bardhë?
— Majaja është rreptësisht e ndaluar! — ndërhyri Eduart Frashëri prerë, ndërsa futi në gojë me oreks një qofte bimore. Ne të dy shkëmbyem një vështrim tinëzar: një orë para se të mbërrinin ata, kishim ngrënë mirë në qytet, biftekë të mirëfilltë, ndaj mund ta luanim këtë shfaqje pa problem.
Darka kaloi nën këngën e bulkthave jashtë dhe psherëtimat e rënda të vjehrrës. Arlindi u mor gati dhjetë minuta me fijet e sojës, pastaj deklaroi se nuk ndihej mirë dhe u tërhoq në dhomën e gjumit. Hyrie Kola pinte ujë të valuar pa asgjë, duke ngulur sytë me një trishtim të thellë te frigoriferi ynë krejt i bardhë, i përsosur nga jashtë dhe tmerrësisht bosh nga brenda.
Mëngjesi i së shtunës doli provë e vërtetë durimi. Për mëngjes shërbeva një smuthi me grurë të mbirë dhe panxhar. Pija mbante erë dheu të lagësht. Krahas saj vendosa bukëza të forta krundesh.
— Këtë nuk e fus në gojë, — fërshëlleu Arlindi, duke u zverdhur sapo pa lëngun ngjyrë vishnje të errët. — Nga këto më përzihet. A keni të paktën makarona?
— Kemi vetëm petë pa gluten, prej fasulesh të gjelbra, — i propozova me dhembshuri të shtirur. — Do? Zihen për dyzet minuta.
Hyrie Kola rrinte e mpakur, me fytyrë të rënë. Pa kafenë e zakonshme me ajkë dhe pa ndonjë kulaç a ëmbëlsirë, dukej sikur kishte humbur rrugën.
— Anxhela… po për drekë çfarë do të ketë? — pyeti me zë të ulët, pa guxuar as ta kafshonte bukëzën prej guri.
— Sallatë festive! — thirra unë, duke përplasur duart. — Kungull të pagatuar me xhenxhefil dhe tofu të pjekur! Kur të bjerë mbrëmja, do të dalim zbathur mbi barin e lagur, për meditim dhe për të thithur energji. Pastrimi duhet të hyjë në çdo qelizë!
Kunati im ndaloi së përtypuri. Ngadalë ktheu sytë nga e ëma. Në shikimin e tij lexohej habia e sinqertë e një burri të rritur, të cilin papritur e kishin lënë pa ushqim dhe po e detyronin të ecte mbi bar.